Blog Mateusza Osiaka

Katarzyna poszerza mi horyzonty

2012-01-30T17:53:00.000+01:00

Nie samym rapem człowiek żyje. Dlatego od czasu do czasu sięgam po muzykę inną, najczęściej dostarczają mi jej znajomi. Najczęściej jest to Katarzyna, słuchająca metalu, reggae Hey i wielu innych nie związanych ze sobą żadną miarą wykonawców. Oto, co dostałem od niej ostatnio:

KAT - Ballady (1993)

Wchodząc w hasło "KAT" na Wikipedii po prawej kolumnie mamy gatunek muzyczny, prezentowany przez grupę. "Trash metal", "heavy metal", "black metal" zazwyczaj odruchowo wzdrygam się, kiedy słyszę te nazwy. O ile rock uwielbiam, nawet ten mocniejszy, to metal jest dla mojego gustu muzycznego szczeblem, na który wejść nigdy nie będę potrafił. Jednakże tytuł "Ballady" nieco mnie uspokoił i dałem KATowi szansę.

Jak widać żyję, co więcej, zdecydowałem się pisać o tym albumie, co uważam za spory sukces. "Ballady" swoich odbiorców znajdą przede wszystkim wśród słuchaczy metalu - to niezaprzeczalny fakt. Chociaż i ja znalazłem coś dla siebie. Piękną kompozycją rozpoczyna się ta płyta. "Legenda wyśniona" z Józefem Skrzekiem na klawiszach brzmi naprawdę świetnie. Wokal Kostrzewskiego i gitary pasują idealnie do klimatu tego wbijającego się w głowę numeru. Trzeba jednak zarzucić coś, co będzie powtarzać się też w innych piosenkach - numer jest wyciągnięty do granic możliwości, trwa aż dziewięć minut (!), jak dla mnie o połowę za długo. Pozostałe nagrania odbieram różnie, jedne można odtwarzać częściej, do niektórych nie chce się wracać. Stanowczo brakuje klawiszy. Kiedy już się pojawiają brzmią fenomenalnie (patrz: "Talizman"), kiedy ich nie ma, utwory nie prezentują się już tak zachęcająco. Na teksty warto przymknąć ucho, tylko tak można potraktować "kreślę za pentagramem krąg" i "wiele lat - dla mnie chwil". Przesłuchałem kilka razy, więc nie jest tak źle. Czy kiedykolwiek wrócę? No właśnie.

KAT - LEGENDA WYŚNIONA

Lech Janerka - Fiu, fiu (2002)

Z Lechem Janerką u mnie jest tak, że znam gościa i dość pochlebnie się o nim wypowiadam, choć żadnej płyty nie słyszałem. Do tej pory. Z "Fiu, fiu" znałem tylko "Wieje". Teraz, kiedy znam cały album mogę dalej mówić o Janerce w samych superlatywach. Przyjemna dla ucha, czasami bardzo chwytliwa muzyka i wpadające w ucho refreny ("Trzeba iść do nieba, tak, tak, tak"). Ironiczne, gorzkie teksty, przy których można się uśmiechnąć. Charyzma. Czego chcieć więcej?

Oprócz wspomnianego "Wieje" album promować mogą świetne i wciągające kawałki takie jak "Leon" czy "Daj mi". Idealny album dla malkontentów, lubiących ponarzekać na świat. Jedyne wady są takie, że niektóre utwory porywają trochę mniej, ale oczywiście "Fiu, fiu" trafia na listę "do kupienia".

LECH JANERKA - WIEJE

KUP PŁYTĘ NA FAN.PL

Lech Janerka - "Plagiaty" (2005)

O "Plagiatach dużo można powiedzieć bez słuchania. Bo czy jest tutaj ktoś, kto nie słyszał wszechobecnego w 2005 roku "Roweru"? Janerka występował nawet w telewizyjnych festiwalach. To dzięki nim poznałem dwa kolejne utwory z "Plagiatów" - "Paradoksy" i "Ramydada". I już na podstawie tych trzech numerów można stwierdzić, że warto znać cały album. Niestety, zajęło mi aż siedem lat, żeby zapoznać się ze wszystkimi piętnastoma utworami. Prawie w każdym z nich Janerka nie może pogodzić się z otaczającym go światem, buntuje się przeciw niemu. przemycając gdzieniegdzie pacyfistyczne czy nawet anarchistyczne teksty. Wszystko to ma jednak pozytywny wydźwięk. Nie ma narzekactwa i depresji spowodowanej tym, że biednemu zawsze wiatr w oczy, a pchany pod górę kamień ciągle nam się stacza. Można się pokusić o porównanie do tego, co robi teraz Pablopavo. Teksty czasem są gorzkie, ale słucha się ich przyjemnie i lekko. W dodatku Janerka kapitalnie bawi się słowem (też jak Pablo), tworząc neologizmy i podobnie brzmiące zbitki słów. Muzycznie mamy energicznego młodego chłopaka, zamiast ponad 50-letniego mężczyzny. Powód? Na "Plagiatach" Janerka użył swoich kompozycji z okresu młodzieńczego, dopisał tylko nowe teksty. To również dzięki tym kompozycjom możemy odbierać ten album w kolorowych, a nie szarych barwach. "Plagiaty" spodobały się masom i krytykom, spodobają się też Tobie.

LECH JANERKA - ROWER

KUP PŁYTĘ NA FAN.PL

Erking/NNFOF - Sixpack 2 (2012) - recenzja

2012-01-24T10:35:00.001+01:00

Produkcja: poprawna
Flow: poprawne
Technika: poprawna
Głos: poprawny
Teksty: słabe

Ocena: 2/5

Mój 2011 - twórczość

2012-01-14T17:53:00.000+01:00

2011 był dla mnie rokiem, w którym wkręciłem się mocno w przeróżne procesy twórcze. Blog, portal, opowiadania, czasem muzyka - weszło mi to w krew i zacząłem się powoli spełniać w tym, co robię.

Blog

Poprzedni rok kończyłem z 14 tysiącami wejść. Teraz licznik wejść pokazuje ponad 50 tysięcy, co przerasta moje najśmielsze oczekiwania. W tym roku najczęściej pisałem recenzje, inne wpisy były tylko dodatkami. Kilka z tych recenzji było udostępnionych przez raperów na ich facebookowych fanpage'ach, kilka zanotowało sporo wejść ze ślizgu. Najwięcej odwiedzin zebrały recenzja Hansa Solo (528 wejść) i Pana Kolczastego (365). Sporo osób czytało również cykl Dekadę wstecz (będzie kontynuowany na GramRapie), notkę o Szuwarze i relację z pielgrzymki. Dzięki zdjęciom ludzie nabijali mi licznik wchodząc w posty o Guru, koncertach Eldo i Mesa w Mińsku oraz w post o "Wonderwall".

Blog Mateusza Osiaka jest polecany między innymi przez Northima, Noida i Kruka za co jestem im bardzo wdzięczny, bo mogę dotrzeć do większego grona odbiorców. Sam zostałem wkręcony w Kółko Bloggerskiej Adoracji, kontakt z wyżej wspomnianymi oraz z Lite i Nowakiem pomógł mi nauczyć się sporo w tej "dziennikarskiej" sztuce. Wielkie podziękowania dla tych, którzy sprawdzali mi niektóre recenzje przed publikacją, dawali rady i konstruktywną krytykę.

Dla Czytelników już niedługo Koło Bloggerskiej Adoracji będzie miało niespodziankę, stay tuned.

Portal

Rok temu nie przypuszczałem, że będę mógł pisać na jakimkolwiek muzycznym portalu. Gdzieś w połowie roku, kiedy recki zaczynały zdobywać jakiś tam internetowy fejm, a raperzy zaczynali je udostępniać pojawiła mi się myśl, że trzeba się wepchać do jakiejś większej strony. Lite pisze w MyBand.pl, Jaca, Northim i Nowak dla Popkillera, Kruk dla andergrand.pl, też musiałem się marnie sprzedać. Trafiłem na nowy portal, założony przez internetowego znajomego - Imensuna. W redakcji same znajome osoby, ja zostałem "Zastępcą naczelnego" (fajnie brzmi, co?). Docieram do zdecydowanie większej ilości ludzi, mam o wiele więcej chęci do porządnego pisania, same plusy.

Opowiadania

Pisałem tylko w pierwszej połowie 2011 roku. Potem brakowało czasu i motywacji, choć pomysły mam i postaram się je zrealizować w 2012. Wielkiej prozy nie pisze, czysta zajawka, sprawiająca mega przyjemność. Napisałem pierwsze dłuższe opowiadanie zatytułowanie Karmelowy świat i opowiadające o graffiti Pamięć ulicy, Jak wyszły sprawdźcie sami. Patrząc na to z dzisiejszej perspektywy widzę sporo niedociągnięć, ale ogólnie rzecz biorąc jestem zadowolony. Teraz zdałem też sobie sprawę, że strasznie mało tego. Ruszę z czymś nowym jak tylko znajdę czas, obiecuję.

Muzyka

Zajaweczka na nagrywanie jest coraz mniejsza. CiężkoStrawni nagrali (chyba) tylko trzy kawałki. Jeden to całkiem świeży kawałek "CiężkoStrawni", drugi nie ma tytułu, ale opublikowany został, trzeci jest typowo bekowy. Wciąż trudno powiedzieć, czy będzie coś nowego, bo za mało ruchów, a za dużo wiadomo czego.

Podsumowanie polskiego rapu w 2011 - TOP10

2012-01-08T18:36:00.000+01:00

10. Bonson – Historia po pewnej historii

PLUSY

Uzewnętrznianie się Bonsona w tekstach. Dobre bity Matka. Jest też w tej płycie jakaś siłą przyciągania, prawie nigdy nie wyrzuciłem "Historii" z plejera. "Rok później" to najczęściej odtwarzany przeze mnie kawałek w 2011 roku. Mimo tego, że nie mam w sobie nic z Bonsona, to podoba mi się ten album.

MINUSY

Monotematyczność, niektóre kawałki słabe. Feat TKZetora (Łodnaleźć szczęście) i tych typów w "Osiedla wciąż w nas wierzą".

Więcej o płycie już niedługo na gramrap.pl

9. Medium – Teoria równoległych wszechświatów

LITE wyczerpuje temat.

PLUSY

Najlepiej wyprodukowany album 2011 roku. Genialnie dobranesample, bity w „Nieznane” czy „Dzielnicy uNYsłu” wbijają w podłogę. Świetnepomysły na singlowe „Nieznane” i „Aromantycznie” (niezwykle plastyczny opis).

MINUSY

Medium dalej nie przekonuje jako MC i podobnie jak napoprzednich płytach niektóre tracki do wyrzucenia.

8. Zeus – Zeus, jak mogłeś?

ARTYSTA ROKU

RECENZJA NORTHIMA

PLUSY

Produkcja, koncepty na kawałki (mistrzowskie „99942”), flow,emocje, pewność siebie, odmienność Zeusa od reszty sceny.

MINUSY

Zbyt różnorodnie, kilka kawałków zupełnie mi nie siedzi,przez co dopiero ósme miejsce.

7. Bisz/Pekro - Burza i napór

RECENZJA

Od napisania recenzji zmieniło się tyle, że teraz jaram się praktycznie każdym kawałkiem z płyty i wracam bardzo często.

6. Hans Solo – 8

RECENZJA

Dużo osób niestety nie sprawdziło, bo Hans to ten koleś z UMC. Niestety, mało kto w środowisku liczy się z Hansem, nie ma go na featach, w zestawieniach, nie ma go nigdzie. A szkoda, bo album świetny.

5. Sokół/Marysia Starosta - Czysta brudna prawda

RECENZJA LITE, która kolejny raz wyczerpała temat.

PLUSY

Sokół w wysokiej formie. Mega patenty na numery (Myślpozytywnie, Zły sen). Kapitalna produkcja – DJ Wich w „Myśl pozytywnie” jestgenialny. Resztę napisał

MINUSY:

Kilka refrenów Marysi Starosty (szczególnie „Reset”).„Wspólna gałąź”. Można by pozbyć się zedwóch, trzech numerów i byłby ideał.

4. Haju & Złote Twarze - Międzyświat

RECENZJA

Jeszcze w piątek na koncercie dziękowałem koleżance za to, że poleciła mi ten album. Boję się do niego wracać, bo wiem, że "Międzyświat" wciągnie mnie na długie godziny. Piękny album.

3. Jeżozwierz – Pan Kolczasty

RECENZJA

Wielkie zaskoczenie. Nie przepadałem specjalnie za Jeżem, a on wjechał z mega stylówką, slangiem i kozackimi bitami. Czy to nie za wysoka pozycja? Nie wiem. "Kolczasty" podoba mi się strasznie, dlatego wylądował na pudle w tak mocnym roku. Można nazywać go śmiało płytą roku, bo dwie pozycje, które umieściłem wyżej to giganci nie do ruszenia w moim rankingu. Dla Jeże propsy i chcemy więcej.

2. B.O.K. – W stronę zmiany

Dużo osób recenzowało ten album, ale z nikim się nie zgadzam. Sam też próbowałem się podjąć dogłębnej oceny "W stronę zmiany", ale skończyłoby się to naprawdę długim artykułem, którego nikt by nie przeczytał. Bisz tekstowo jest poza zasięgiem polskiej sceny. Można się czepiać flow i wady wymowy, ale chyba nie ma sensu. Wszystko jest dopracowane, linijki wgniatają w ziemię, Bisz potrafi zrobić z kawałkiem wszystko.

PLUSY

Przede wszystkim Bisz. Błyskotliwe, mocne linijki ("nie ma nic gorszego niż pijana głupia dupa, co drugi to nekrofil - lubi pukać trupa"), zabawasłowem, koncepty na kawałki („Ziarno do ziarna”), świetna narracja („Domino”,„Wszystko do nas wraca”, „Nie poddawaj się”), perfekcyjnie poskładane teksty,dobre flow. Sam uciągnął długi album bez żadnych gości. Raper kompletny.

Oer to świetny producent. Bangery, nastrojowe podkłady,wykorzystywanie żywych instrumentów. Kay też rzucił kilka świetnych refrenów.Genialna płyta, gdyby nie:

MINUSY

Kilka kawałków można śmiało wyrzucić, bo za długo trwa tenalbum (bynajmniej nie są słabe). Bisz rzuca też kilka wprawiających w konsternację linijek („jak nie maszmiodu w uszach, poczujesz miód w uszach”, „jak więzienie dla słoni – mamy dużecele”).

1. Tomasz Andersen – Wbrew wskazówkom

PŁYTA ROKU

Obecność Tomasza Andersena na szycie (i to nawiązanie do Sfondu Sqnksa, nie to Grubsona) może dziwić. Bo ma na tyle mocy, bo można czepiać się flow, bo OBIEKTYWNIE wyszło masę lepszych płyt. Czemu to Andersen wygrał napisałem w artykule wyżej. Jeżeli polubisz "Wbrew wskazówkom" to miejsce może być tylko jedno. Płyta wymyka się wszelkim szufladkom, nigdy nie myślałem, że coś w rapie będzie w stanie mnie jeszcze tak zaskoczyć.

Podsumowanie polskiego rapu w 2011 - miejsca 20-11

2012-01-08T10:05:00.000+01:00

20. WFD – PraWFDepowiedziafszy

RECENZJA

+ ogromny sentyment.

19.Starszy Brat – Beaty, rymy, weekend

PLUSY

Zkibwoy wraca w dobrym stylu. I nie ma, że to rozczarowanie,bo żadnych oczekiwań nie miało prawa być. Kedyf i Młd nie przeszkadzają, wręczprzeciwnie, rzucają dobre zwrotki, czasem nawet lepsze niż król polskiegotruskulu. „Żyje dla”, „Gdybym”, „Podróżnik”, „Na parafii”, „Małe rzeczy” (KAY,ZROBIŁEŚ TO) to bardzo dobre numery na niezłych bitach. Czego chcieć więcej?

MINUSY

Chcieć trzeba jeszcze lepszej formy wszystkich raperów ilepszych bitów. No i lepszych pomysłów na kawałki. Wszystko można podnieść odwa poziomy.

18.Łona i Webber - Cztery i pół

PLUSY

Genialne „To nic nie znaczy”. Rap Łony i bity Webbera to od2001 roku najwyższa półka. Jak zawsze są dobrze zrealizowane pomysły i kilkarazy można się uśmiechnąć.

MINUSY

Nie wiem czy to dlatego, że bardzo się nastawiałem iodliczałem dni do premiery odkąd przesłuchałem single, ale zawiodłem się. Łonajuż nie błyszczy jak kiedyś, nie powoduje rozwalenia na łopatki (poza „To nicnie znaczy”), nie zaskakuje. Szkoda.

17. Miuosh – Piąta strona świata

PLUSY

Największą zaletą śląskiego rapera to charyzmatyczny,zachrypnięty głos. Jest on bardzo przyciągający i dzięki niemu Miuosha miło sięsłucha. „Piąta strona świata” rozpoczyna się trzema wielkimi bangerami. „Więcejniż możesz” ze świetnym bitem Bob Aira oraz „Piąta strona świata” i „Corazwięcej” z bitami Emdeki są prawdziwym wejściem z buta. Dodatkowo w tytułowymkawałku możemy usłyszeć też legendę śląskiej sceny Jana Skrzeka, czyli Kyksa.

W dalszej części płyty na pochwałę zasługuje produkcja igościnna zwrotka Onara.

MINUSY

W drugiej części płyty Miuosh wyraźnie spuszcza z tonu ikawałki zlewają mi się w jedno. Mimo, że słuchałem tej płyty nie raz i nie dwa,to nie potrafię wyróżnić innych numerów niż pierwsze trzy. W tym zlewaniu sięalbumu pomaga Miuosh, który całą płytę leci jednym flow, które zaczyna nużyć pojakimś czasie.

16. Cira - Zapracowany obibok 2

PLUSY

Pewne, bardzo dobre flow. Przyspieszenia wychodzą świetnie,do tego charyzmatyczny głos i „moc”. Fajne patenty na numery, niezłystorytelling („Śliski temat”). Różnorodność – Cira odnajduje się w każdejkonwencji jako narrator, jako moralizator, w spokojnych i bangerowych numerach.Dobre zwrotki gości (szczególnie Hukos, Zeus i Miszkers).

MINUSY

Przez tę różnorodność album traci na spójności i nie majakiegokolwiek klimatu. Brak też siły przebicia, jakoś nie potrafię katować„Obiboka” mimo, że to album na poziomie.

15. Okoliczny Element - Schody Donikąd

PLUSY

Luźny, zajawkowy rap na dobrych podkładach. Śmieszne linijkiMeja i Ninjy, którzy nie są wirtuozami flow, ale jadą przyjemnie. Bit w „Cośdobrego, coś złego” mega. Zwrotki Lilu i Reno na propsie. Miło się słucha, wlato wchodzi idealnie. Spoko rap od spoko chłopaków.

MINUSY

Skity przy kolejnych odsłuchach irytują. Kilka gorszychnumerów, które na dłuższą metę trzeba skipować. Nie pasuje Hukos do tej płyty wogóle (choć zwrotka na propsie).

14. VNM –De Nekst Best

RECENZJA KRUKA

PLUSY:

Flow, technika, błyskotliwe linijki, mega pancze, niezłaprodukcja, niektóre featy. Dostarcza ogromnych pokładów beki. VNM to raper,który może nadać nową jakość polskiej sceny, największy potencjał,zdecydowanie.

MINUSY:

Kilka „VNMowskich linijek”. Kilka gorszych numerów, przez cow całości ciężko wchodzi.

13. Hades –Nowe dobre to zło

PLUSY

Galus, zrobiłeś najbardziej klimatyczne bity w tym roku.Czuję ulice, brudne ulice, brudne tak, że mogę przytulić ich brud. Hades,wierzyłem w Ciebie od zawsze. Wiedziałem, że potrafisz mieć treść, styl i dobrąnawijkę. Dałeś radę. Wielkie dzięki za ten album.

VNM MORDO KOCHANA, zniszczyłeś, rozwaliłeś, pękałem z bekiprzy „Tato, nie, mogę więcej soli do ziemniaków?”.

MINUSY

Trafiają się tanie moralizatorstwa. Jednak trochę za długa. Jednak za mało różnorodna.

12. Hurragun– Hurrap

RECENZJA JACY

PLUSY

Boom boom bapowe bity Mżawskiego, zmuszające do bujaniagłową i tworzące klimat lat wczesnego hip-hopu. MCs dobrze odnajdują się wtakiej konwencji i stylowo rapują na takich podkładach. „Hurrapu” po prostuchce się słuchać.

MINUSY

Nie jest to płyta dla słuchaczy, którzy oczekująambitniejszych tekstów. Do raperów też można się przyczepić, bo mimo tego, żefajnie lecą, to geniuszami majka nie są. Ze dwa, trzy gorsze numery też sięznajdą.

11. Jimson – Ucieczka z wesołego miasteczka EP

PLUSY

Jimson wrócił i znowu poskładał rap. Potrzebował czterechkawałków. CZTERECH KAWAŁKÓW, które wcale nie są idealne, którym brakuje flowJimsona z GWPI, którym brakuje genialnym bitów Bob Aira z poprzedniej epki. Aleznowu mamy świetne teksty i porównania. Mamy celne punche, mamy kolejny razzjedzonego VNMa. Mamy Me?How?a w formie.

MINUSY

Za krótkie, braki we flow, produkcyjnie mogło być lepiej.

Podsumowanie polskiego rapu w 2011 - miejsca 30-21

2012-01-07T12:50:00.002+01:00

30. Maz/Bili/Kes-a – Słupski styl EP

O Boże Najukochańszy, Maz nad Te-Trisem!!!!111oneone Ano tak, nad Tetrisem, bo przyjemniej się tego słucha, chociaż OBIEKTYWNIE Tet lepszy.

PLUSY

Jak znaliście wcześniej Maza, to na pewno czekaliście.Myślę, że każdy oczekiwał dokładnie takiego albumu. Świetny Kes-a, świetny Maz,dobry Bili. Prawdziwy „Słupski styl” znany z ich wcześniejszych dokonań.

MINUSY

Krótkie. Nie ma wielkiej siły przyciągania. Nie ma numeru, który byrozłożył na łopatki

29. Buka - Pokój 003

Buka przed Pihem? Mwahahahahahaha. Tak. Buka ma pomysły na kawałki.

PLUSY

Buka to bardzo specyficzny typ zkontrowersyjnym flow (jedni się jarają, inni hejtują). Tę inność przekuł wzaletę, mnie często potrafi do siebie przekonać. Zdarzają się bardzo fajnelinijki i kawałki tj „Walkman”, „Limit” czy „Wraca monster”. Wyprodukowane też całkiem nieźle

MINUSY

Obok dobrych linijek jest masa wersów-sucharów, akwintesencja tego to numer „Pierwsza miłość”. Przeszkadza to w odsłuchuniemiłosiernie. Single zostały dobrane beznadziejne. „Pokój 003” nie przyciąga dosłuchania aż tak jak np. „Świt żywych trupów” czy „Opowieści z miasta fatum”.

28. Ten Typ Mes - Kandydaci na szaleńców

Jag to Mez nie jezd pierszy? Przecież "Bober, co za bit" i w ogóle jakie flow, no ej, co najmniej o 27 miejsc za nisko. Mes na 28 - z katolami się nie zadziera.

PLUSY

Flow Mesa, jedno z lepszych w PL. Kilka kozackich numerów(„Otwarcie”, „Studio, łóźko, scena”, „Mijamy się wzrokiem”). Kilka genialnychbitów, w których ~~łapę~~ rękę przyłożył Bob Air.

MINUSY

Teksty o dupie Maryny. Nie tego oczekiwałem po Mesie.Straszne kocopoły, naprawdę. Nieudane eksperymenty z elektroniką. Dużo słabychnumerów. Połowicznie udały się featy. Pih i Zeus poza kontrolą, ale Theodor czy Pjus wprawiają w konsternację.

27. Onar – Dorosłem do rapu

Następna płyta roku, co? Ale chcielibyście płytę roku z taką okładką? Byłoby wyżej, ale nie jestem z Popkillera.

PLUSY

Dobra produkcja. Onar o wiele lepszy niż na poprzednichdwóch płytach. Tekstowo nieźle. Miłe zaskoczenie.

MINUSY

Gościnnie HudyHZD CO TO MA BYĆ? Sporo też nijakich kawałków,z których po odsłuchu nie zostaje nic. Ten album mógłby być jeszcze lepszy.

26. Solar/Białas - Z ostatniej ławki

RECENZJA LITE

PLUSY

„Najlepszy z podziemnych duetów” aka podziemny WarszafskiDeszcz. Świetnie się uzupełniają, są bezpardonowi, mają dużo mocnych linijek,próbują eksperymentować. Fajne patenty na „Stop klatkę” i „Urwany film” Skillsównie można im odmówić.

MINUSY

Zdarza się, że mocno irytują przesadnym wożonkiem. Kilkabardzo oklepanych numerów. Średnie featy i produkcja.

25. Mroku – Bajki robotów

RECENZJA

To miała być płyta roku. Rozczarowanie nr 2.

24. HuczuHucz – Po drugiej stronie raju

Kto to tę Huczu Huczu i czemu wyprzedza Rasa? Przecież nie ma takiego flejwa.

PLUSY

Dużo błyskotliwych linijek, których od jakiegoś czasubrakowało. Najwięcej pada ich w najlepszym kawałku z płyty – „Krzyku” (np. Wiem o wielu błędach i żałuje dziś mocno/ Że życie to nie Word i nie podkreśla na bieżąco ich). Na pochwałę zasługujerównież numer „Gdyby nie to”, gdzie emocje leją się strumieniami (a nie tam jakieś Tetrisowe emocyje). Huczupotrafił zainteresować takimi kawałkami jak: „Wszystkie podwórka”, „36.6” czyhidden trackiem „24.11”, który mimo tego, że jest banalny potrafi urzec. Czućdobre podziemie na tym albumie.

MINUSY

Goście - obronił się tylko Raca. Reszta (m.in. Tetris,Enson, Erking) poniżej swojego poziomu. Powinni ubarwiać, a nie dali nic.

Produkcja - też nie powala na kolana. Co prawda są niezłebity, ale szału nie ma.

Flow – na niektórych kawałkach Huczu nawija o wiele gorzejniż w innych. Takie „24.11” jest bardzo słabo przewinięte, inne numery teżczasem brzmią jakby były nagrywane jakiś czas wcześniej.

23. SlumsAttack – Reedukacja

Peję dał przed Mesem. Peję. PEJĘ. PEJĘ. Dziwny tyo.

PLUSY

Jeżeli chodzi o Peję to od zawsze jest wielką zaletą jestcharyzma. Na „Reedukacji” dołożył też całkiem dobre, szczere teksty, zmądrzał,rozlicza się z przeszłością, za którą, jak wiemy, zebrał w ostatnim czasiewiele krytyki. Jeżeli chodzi o Decksa to znowu pokazał, że potrafi wysmażyćświetne podkłady (najlepsze: „Oddałbym”, „Kto ma renomę”). Kozacki refren Kaliego w Rebab.

MINUSY

Czasem w teksty Ryśka wkrada się trochę marnego moralizatorstwa.Płyta na dłuższą metę męczy i ciężko słuchać jej kilka razy z rzędu. Tragiczny „Głos Wielkopolski”, po co to? Po co?

22. Brahu –Chaos

Przecież westcoast i inne g-funki w Polszy to tylko 2cztery7.

PLUSY

Brahu to jedyny weastcoastowy raper-producent w Polsce.Wychodzi mu to całkiem nieźle, bo płyta przepełniona letniakami i bangerami.Bardzo miło się tego słucha.

MINUSY

Tylko na lato. Tylko na wesoły nastrój. Tylko kilku numerówmożna słuchać bez przerwy.

21. DJ Ike– Listen

No, przynajmniej nie ma jeszcze Łony, jest jeszcze szansa ~~wydymać szympansa.~~

PLUSY

HANNA DREWNOWSKA – KOCHAM CIĘ ;* Mega kawałek StarszegoBrata, świetny numer Weny i Hadesa, kozacka zwrotka PeeRZeta, kilku innychwokalnych gości też na plus. Ike dał mega podkłady i bardzo, ale to bardzofajnie to brzmi.

MINUSY

Flint, Udar i Prykone średnio wypadli w swoim kawałku. Sąteż kawałki, które przelatują bez większych emocji np. „Czasoprzestrzeń” czy „I Want You Back”. „Pozic mi mamo” to teżtaki numer, który ciężko polubić.

Podsumowanie polskiego rapu w 2011 - miejsca 40-31

2012-01-07T09:00:00.002+01:00

40. Zbylu – Operacja: Sampling

PLUSY

Tak jak pisałem w felietonie „Gdzie ci producenci?” – dobrawarstwa muzyczna. Zbylu naprawdę się postarał. Do tego „Dziś’ z rozbrajającymiwersami Procenta i refrenem Pięknej Kasi, numer Kękę i freestyle Muflona.

MINUSY

Nie popisali się MCs. Kilku dało zwrotki poniżej swoichmożliwości, kilku nie ma zupełnych możliwości. Przez to płyta bardzo traci.Naprawdę bardzo.

39. Fisz/Emade – Zwierzę bez nogi

RECENZJA

38. Spec & Grucha – Goście

RECENZJA

37. Szad – 21 Gramów

PLUSY

Rapować Szad umie. Czasami wręcz ultra flow włączone.Charyzmę ma. Dobre bity również. To trzeba docenić.

MINUSY

Niestety, nie ma teksów. Sensownych tekstów. Przerost formynad treścią, po raz kolejny. Przez te kawałki o niczym nigdy się nie przekonamdo Szada. „21 gramów” przegrywa z Fokusem, bo jest dłuższe.

36. Fokus – Prewersje

PLUSY

Rapować Fokus umie. Czasami wręcz ultra flow włączone.Charyzmę ma. Dobre bity również. To trzeba docenić.

MINUSY

Niestety, nie ma teksów. Sensownych tekstów. Przerost formynad treścią, po raz kolejny. Przez te kawałki o niczym nigdy się nie przekonamdo Fokusa.

35. PIH – Dowód rzeczowy nr 2

PLUSY

Ze dwa dobre kawałki („Majk czeka”, „To coś więcej niż rap”).Kilkanaście dobrych linijek w reszcie kawałków. Niektóre bity też warte uwagi.

MINUSY

Dwa levele niżej niż „Kwiaty zła”, poziom niżej niż „Dowódrzeczowy nr 1”.Pih wpisuje się teraz do kategorii raperów, którzy powinni sobie zrobić przerwę.Jestem totalnie rozczarowany albumem, Piechocki niczym mnie nie przyciąga, zero nowych pomysłów, wciąż powielane schematy.

34. Rasmentalism – Hotel trzygwiazdkowy

PLUSY

Ment wyraźnie inspiruje się Kanye Westem (szczególnie waranżacjach) i wychodzi mu to całkiem nieźle. Ras ma czasem dobre linie i pomysłyna kawałek.

MINUSY

Nie kupuję rapu Rasa i chyba nigdy się nie przekonam. Nuda,nuda, nuda. Dobra płyta. Szkoda, że tylko na jeden odsłuch. (Nawet koleżanka, której puściłem "Hotel" powiedziała, że nudne i mam włączyć coś innego!).

33. W.E.N.A – Dalekie zbliżenia

PLUSY

Warsztat Weny. Nie można mu raczej niczego zarzucić, tekstysą dobrze poskładane i zarapowane na poziomie. Na płycie mamy znanych raperów(Małolat, HIFI Banda, Proximie) i dobrych producentów (Stona, Ment, Qciek).

MINUSY

Problem w tym, że na tym albumie nic nie przyciąga dosłuchania. Wpada jednym uchem, wypada drugim i nie zapamiętuję ani jednejlinijki. Wszystko zlewa się w jedno, nie ma mega kawałków takich jak „Nie mamtego” czy „Salutuj” na „Wyższym dobrze”. Nie ma nic, co potrafiłoby mnie zająć na dłużej.

32. Projekt Nasłuch – Nieznani sprawcy

PLUSY

Podobno ta płyta jest jak ja (LINK). Plus za zwrotki Jimsona. Szczerechłopy, dużo emocji, kilka świetnych numerów m.in.„Litr za litr”, „Ostatnitelefon”, ”Syzyf” (tylko z klipem). Niby wszystko tu jest ok, ale:

MINUSY

Po „Litr za litr” czekałem na płytę roku, a co najmniej pierwszą dziesiątkę. Niestetydużo numerów, które wpadają i wypadają. Nie przekonuje mnie i Orzeu i RDI. BobAir też dał w tym roku o wiele lepsze bity na innych płytach. Nie będę wracał,jestem przekonany.

31. TeTris – Lot 2011

RECENZJA

Podsumowanie polskiego rapu w 2011 - miejsca 53-41

2012-01-06T13:03:00.001+01:00

To podsumowanie wygląda jakby było całkowicie zerżnięte od Kruka. Jest inaczej. Formę przybraliśmy taką samą (niezależnie od siebie). Z tym, że on robił TOP50, a ja robię TOP wszystkich polskich płyt, które sprawdziłem w tym roku. W sumie to nie wszystkich, bo takiego Dabl Blast mixtape czy jako to tam się nazywa nie byłem w stanie przesłuchać nawet raz. Mixtape Małego Esza i kilka innych też odpuściłem. Jednakże jeżeli czegoś tu nie ma, a wg Was jest warte uwagi to piszcie, chętnie nadrobię braki. (Tylko żadnych Paluchów i Chad nie wpisywać). Jazda.

53. Na pól etatu – Materiał biograficzny

PLUSY

MINUSY

Nuda do sześcianu.

52. Moral/Gano – "Przeminęło z dymem"

PLUSY

Zwrotki Mesa i Piha.

MINUSY

Tragiczne flow gospodarzy. Bardzo proste rymy, bylegimnazjalista na pierwszym kawałku potrafi znaleźć ambitniejsze rymy. Ciężkoprzebrnąć przez całość płyty. Nuda, nuda, nuda.

51. Duże Pe – Nowoczesny hip-hop vol. 1

PLUSY

Pe znowu na rotacji, znowu w Esce, znowu robi się znany pozaśrodowiskiem poza rapowym.

MINUSY

To zupełnie nie moje klimaty. Dla mnie to w ogóle nie brzmi.Wolę Pe z solówek albo z Cinq G. Nic mi nie podeszło z „Nowoczesnego hip-hopu”.Truskul alert, co?

50. O.S.T.R – Jazz, dwa, trzy

PLUSY

Bity.

MINUSY.

Nawijka. Teksty.

O.S.T.R. powinien już skończyć, naprawdę.

49. Projekt Ganges – Kontrasty

PLUSY

„Tylko kochać”.

MINUSY

Dwóch nudnych MCs uskutecznia przerost formy nad treścią.Masa naćkanych na siłę podwójnych i potrójnych, wszystko do wyrzygania poprawnei nudne.

48. Człowień – 27 dni później

PLUSY

Bardzo fajny patent na tytułowy numer oraz kilka bardzoszczerych opowieści z życia.

MINUSY

Człowień mówi, że to jego jedenasta płyta. Strach pomyśleć,jak rapował wcześniej, skoro tutaj flow kuleje jak przy nagrywkach nastoletnichMCs. Przez to nawet te szczere i dobre tekstowo kawałki wypadają blado. Do tegodochodzi polaczkowata mentalność gościa, który kupił sobie pracę licencjacką, ateraz narzeka, bo musi pracować za marne pieniądze. Produkcja też nie powala.Nie ma do czego wracać ani czym się zajarać.

47. Diox/The Returners – Logika gry

PLUSY

Returnersi nie schodzą poniżej pewnego poziomu. Diox wie,jak powinno się rapować. Kilka featów też całkiem w porządku (Pezet, Hades)/.

MINUSY

Wszystko zlewa się w jedno przez niemalże identyczne bity ijedno flow Dioxa. Tekstowo marnie. „Każdego dnia wstajesz jak każdego dnia”,„wyglądasz jak filemon, a twoja gadka to kondom”, „piątek, sobota, imieninykota” AHA. Do tego tanie moralizatorstwo w stylu: „szanuj ojca i matkę, zawszemów prawdę”. AHAx2 Powyżej 16 lat nikt się nie zajara. Rozczarowanie roku.

46. Sobota – Gorączka sobotniej nocy

PLUSY

Ze dwa, trzy całe kawałki. Ze dwa, trzy razy więcejkozackich bitów. Fajnie, że ktoś taki jak Sobota jest na tej scenie.

MINUSY

Liryka na poziomie dna. Nic ciekawego, nawet jeśli zawęzićteksty tylko do tych imprezowych. Tylu kocopołów nie było dawno. W dodatkupłyta zarapowana jest na średnim poziomie. Zawód.

45. Dwa Sławy – Muzyka kozacka

PLUSY

Fajna, funkowa produkcja. Masa humorystycznych ibłyskotliwych linijek.

MINUSY

Słabe flow. Nie jestem zmuszony przez chłopaków do katowaniatego albumu. Kilka razy przeleci i zapominam o całej „Muzyce kozackiej”.

44. V.A. – Aloha 40% mixtape

PLUSY

Zebrania takich gości to nie lada wyczyn. Za to szacunek irespekt dla Procenta. Producenci wywiązali się z roboty świetnie. Raperzyprzeciętnie. Chociaż zwrotki Bisza (damn, znowu zjadłeś album gościnnymwystępem) i Muflona (dawaj płytę, chłopie) na najwyższym poziomie.

MINUSY

Tego niestety dużo. Przede wszystkim komu chce się słuchaćtych trzech płyt? Przeplatają się dobre zwrotki z takimi, których nie możnazdzierżyć (pozdro, Łysonżi, to do Ciebie). Za dużo Procenta. Za dużo SzybkiegoSzmalu. Za dużo słabych numerów. Nie mam ochoty tego słuchać po raz kolejny. Owiele lepiej byłoby zebrać najlepsze tracki z trzech płyt i wsadzić w jeden,kozacki album. A tak mamy płyty: nudną, słabą i nudną (kolejność przypadkowa).

43. 101 Decybeli – Pomiędzy bitami

RECENZJA NOIDA

42. DJ Czarny/Tas – Passion, music, hip-hop

PLUSY

Genialny tytułowy kawałek, można nim śmiało promować polskihip-hop. Dobre skrecze i cuty, użyte „Jazz (We’ve Got)” ATCQ, które kocham.Uspokajający, odprężający klimat.

MINUSY

Przepaść między tytułowym numerem, a innymi trackami. Wzaletach mamy klimat, ale jest on też sprawcą tego, że wielu słuchaczy sięzanudzi i uśnie, bo płytka nie przyciąga Miało być pięknie, a wyszłorozczarowanie.

41. Art of Beatbox – ArtCore

PLUSY

Coś innego niż reszta. Rzadko spotyka się albumy tylko nabeatboxie, a szkoda. „Stell dir Von”, „Mam dość rapu ft. Zeus”, „Cicha noc? ft.Liroy” to świetne numery. Dobrze pod względem nawijki wypadł Spinache, choćtekstowo banalnie. Ciekawy album.

MINUSY

Irytujące intro. Wkurzający niemiecki. Materiału na dłuższąmetę nie da się słuchać. Specjalnie wracać do całości też nie ma po co,ewentualnie do kawałków wymienionych wyżej.

Mój 2011

2011-12-31T10:15:00.000+01:00

Ciężko jest przypomnieć mi sobie wszystkich ważnych ludzi i ważne sprawy, które otaczały mnie przez wszystkie 365 dni 2011 roku. Działo się dużo, zresztą u kogo obecne dzieje się mało? Rok wypełniony wiarą, szczęściem, radościami, stresami, czasem może nawet smutkiem czy bólem. Rok, w którym dużo działo się w moim życiu duchowym, osobistym, twórczym, muzycznym. Bla bla bla. Do rzeczy.

Najważniejszym wydarzeniem w moim życiu, podobnie jak rok temu, była piesza pielgrzymka na Jasną Górę. Druga podróż do Częstochowy nie była łatwiejsza od pierwszej za sprawą problemów z nogą. Na szczęście otoczony grupą znajomych dotarłem przed klasztor bez większych kryzysów. Poznałem masę ludzi. Przede wszystkim poznałem siostry i braci, z którymi pielgrzymowałem od początku. Co to za znajomość ze szkoły, z imprez czy nawet z boiska. Prawdziwe oblicze człowieka widać, gdy jest wyczerpany, umęczony i zrezygnowany. Wtedy nie ma już siły na zakładanie maski. Wielu ludzi poznałem też na trasie. Kilkoro z nich odcisnęło na mnie spore piętno. Wszystkim jeszcze raz serdecznie dziękuję i do zobaczenia w sierpniu. Jeżeli ktoś chce poczytać o pielgrzymce więcej to zapraszam TU. Po lewej również relacja ze szlaku PPP z 2010 roku.

Pielgrzymka kształtuje wiarę i formuje człowieka. Nie wiem jak moja wiara jest mocna. Na obecną chwilę wiem, że nie ma rzeczy, która byłaby w stanie ją zachwiać. Kościół umacnia mnie i daje przerażająco dużo siły i motywacji. Jako katolik, który chce się dalej kształcić i poznawać Boga coraz bardziej zacząłem interesować się wszystkim, co pomogłoby mi zgłębiać chrześcijańską wiedzę. Przez pewien czas czytałem Frondę, ale z tego powodu, że zawsze mam do zrobienia w internecie trzy miliony innych rzeczy, przerzuciłem się na inne formy ewangelizacji. Zacząłem słuchać kazań księdza Piotra Pawlukiewicza. Tak, kazań. W formie mp3. W drodze do szkoły lub w czasie powrotu z owej słucham Dobrej Nowiny głoszonej przez ks. Piotra. Polecam. Stałem się też czytelnikiem Gościa Niedzielnego (teraz dopiero poleciałem, co?). Ogrom ciekawych artykułów na temat Kościoła, polityki i społeczeństwa. Coś jak Newsweek, tyle, że bardziej prawicowy i skupiony na Kościele. Polecam również.

2011 rok to również klasa maturalna. Nie jest to nic strasznego czy trudnego zdać maturę. W klasie maturalnej nie wymaga tez dwudziestoczterogodzinnego zakuwania, nic z tych rzeczy. Późne powroty do domu to jej jedyny nieciekawy aspekt. Do egzaminu dojrzałości (przekomiczny patos) przystępuje z podniesioną głową.

Kolejny punkt to prawo jazdy. Kursy od końca czerwca do początku września i jedyny, na szczęście, egzamin pod koniec września dostarczył masę stresów. Ulga, jaką czuje się słysząc "zaliczę panu tren egzamin", nie jest porównywalna z niczym innym. Dobrze to mieć za sobą, serio.

Jestem wciąż w pogoni za większą ilością CDków na półce. Co prawda nie mam finansowych możliwości, żeby kupować płyty dziesiątkami, ale powolutku gromadzą jewel boxi i digipaki. Jak na razie wygląda to tak: http://www.myrecordcrate.com/Mateos/ , ale noworoczny prezent w postaci czterech płyt już w drodze. Chciałbym następny rok skończyć w granicach setki albumów.

W 2012 życzyłbym sobie przede wszystkim motywacji do pisania, nauki i mniejszego marnotrawstwa czasu. Pchamy ten syf cały czas i ciężko jest lekko żyć, ale idziemy do przodu i nowy rok to nowe wyzwanie (pięknie to ująłeś, Mateusz, doprawdy). Wam też życzę wszystkiego najlepszego, wiary, siły i wytrwałości. Wielkie pięć!

Podsumowania

2011-12-30T11:23:00.000+01:00

Na podsumowania najwyższy czas. W tym roku czekałem do ostatnich dni i nie była to dobra decyzja. Zostałem z łapą w nocniku, bo praktycznie niczego jeszcze nie skończyłem. Forma jak w tamtym roku. Ogólna notka o moim 2011 roku, podsumowanie twórczości i na koniec podsumowanie muzyczne. To ostatnie przybierze nieco zmienioną wersję.

W tym roku starałem się śledzić dokładnie to, co wychodziło w polskim hip-hopie. Sprawdziłem ok. 50 albumów z mainstreamu i podziemia. Wyszedł mi TOP50 (choć sam nie wiem, czy to będzie dokładnie pół setki albumów, do tej pory nie liczyłem). Będę wrzucał dziesiątkami. Kiedy zacznę oczywiście nie wiem, ale to będzie początek stycznia. W tym roku również zamieszczę krótkie podsumowanie zagranicznego rapu. To planuję na koniec stycznia, bo dalej nadrabiam zaległości.

Moje hip-hopowe podsumowania będą również na GramRap.pl (m.in. Artysta, Wydarzenie, Producent, Płyta). Stay tuned.

GramRap

2011-12-17T09:56:00.000+01:00

Tydzień temu rozpocząłem współpracę z portalem GramRap.pl, Z tego powodu na blogu będzie pojawiało się mniej wpisów. Większość notek o muzyce zamieszczam właśnie tam. Z moich nowości możecie tam przeczytać recenzję nowej płyty Fisza oraz rozszerzony felieton "Gdzie ci producenci?".

Tutaj pozostanę na wpisach poza rapowych, a jak widać jest ich coraz mniej. Podsumowanie 2011 roku będzie na GramRap, ale będzie również bardzo subiektywne podsumowanie u mnie. Próbuję uporządkować kolejność ponad 40 płyt, co jest nie lada wyzwaniem, bo poziom pierwszej dziesiątki jest bardzo zbliżony.

Jeżeli chcecie mnie czytać to zapraszam na:

http://gramrap.pl

oraz na fanpage'a strony:

http://www.facebook.com/GramRapPl

Jeżeli ktokolwiek chce wspomóc GramRap pod względem pisania, to może skontaktować się ze mną lub wysłać maila na adres podany na stronie w zakładce "Kontakt".

Gdzie ci producenci?

2011-12-10T09:08:00.001+01:00

Dawno minęły czasy, kiedy wielkie emocje w środowiskuhip-hopowym wywoływały płyty producenckie. Próżno szukać albumów na miarę„Produkcji Hip Hop” Volta czy „Świeżego materiału” Waca. Czy to oznacza, żepolscy beatmakerzy nie potrafią zaciekawić słuchacza swoimi produkcjami?

Niekwestionowanym królem polskich płyt producenckich jest DJ600V. Na przełomie XX i XXI wieku jego kolejne płyty były kamieniami milowymi wrodzimym hip-hopie. To on jest twórcą podkładów do najbardziej znanych kawałkóww tamtym okresie takich jak „Nie jestem kurwa biznesmenem”, „Projekt jest wdrodze” czy „Dźwięki stereo”. W niedługim czasie po płytach Volta wychodziłykolejne autorskie albumy producentów, a wśród nich tak ważne dzieła jak wspomnianymateriał Waca i „Dobra częstotliwość” Praktika. Wystarczy dołożyć do tegoKodexy, płyty Decksa, Reda i kilka innych, które dołożyły swoje cegiełki wbudowie kultury hip-hop w Polsce.

Dwa lata temu sporym echem odbił się „Materiał producencki”Quiza. Album nazywany „Kodexem w wersji undergroundowej” skupił wokół siebieczołówkę polskiego podziemia na czele z Brudnymi Sercami, Laikiem i Weną.Jedynym mankamentem płyty producenta Na Pół Etatu są… bity. Nie zaskakują, niesą niczym nowym, są co najwyżej średnie. Całe szczęście, że nie przeszkadzająraperom, którzy dali z siebie wszystko i to oni w głównej mierze przyciągają do "Materiału producenckiego".

Zupełnie odwrotnie wygląda wydany w tym roku album Zbyla„Operacja: Sampling”. Tutaj na niezłych podkładach znaleźli się przeciętni MCs,z których tylko kilku się postarało, a większość nie posiada wystarczającychumiejętności lub nagrało zwrotki poniżej swojego poziomu.

Czy to znaczy, że w Polsce nie ma miejsca na płytyproducentów? Bynajmniej. Coraz częściej w recenzjach płyt pojawiają się całeakapity wychwalające pracę ludzi, odpowiadających za muzykę. Bob Air, Galus,Medium, O.S.T.R., Qciek, gdyby któryś z nich zdecydował się na wydanie swojegoalbumu mógłby odnieść sukces. Wyżej wymienieni to tylko niektórzy, którzyswoimi produkcjami mogliby śmiało pochwalić się za granicą. Nasi producencicoraz częściej eksperymentują. Wzorują się na najlepszych twórcach zeStanów (Ment), próbują swoich sił w elektronicznym brzmieniu (DJ Ike) i bardzo dobrze wykorzystujążywe instrumenty (Oer). Zebranie gości też nie powinno być problemem. Jeżelitakie akcje jak numer „Bez granic” Pyskatego lub „A pamiętasz jak?” skumulowały MCsz różnych środowisk, to dlaczego zaproszenie gości miałoby nie udać sięnajlepszym polskim producentom?

Z utęsknieniem czekam na moment, w którym któryś zproducentów zdecyduje się wypełnić tę niszę swoim albumem. Nowy Volt z pewnościądodałby kolorytu polskiej scenie. Krótko mówiąc: Producenci, do dzieła!

Jeżozwierz - Pan Kolczasty (2011) - recenzja

2011-11-26T13:25:00.001+01:00

- Co to było?Walnęliśmy w jakiegoś psa?

- Chyba jeżozwierza.

- Jakiego jeżozwierza?

- Takiego… dużegojeża.

- Grucha, czy tynaprawdę jesteś taki tępy? W tym kraju nie ma takich zwierząt.

Cezary Pazura grający Freda w filmie „Chłopaki nie płaczą”nie miał racji. Jeden okaz z rodzaju Hystrix egzystuje w Polsce i ma się całkiem dobrze.

Żywot jeżozwierza wygląda mniej więcej tak:
1. Aktywny rano i o zmierzchu
Nie ma nic lepszego niż pozytywne nastrojenie się do życia od samego świtu. Album warszawskiego rapera oczywiście nie jest okraszony żartami na poziomie gimnazjum i nie wprawia co chwilę w stan duszenia się śmiechem. Jednak jeżeli jest się fanem czarnego humoru to co jakiś czas gorzki uśmiech może zagościć na twarzy. Singlowe„Dziadostwo” z refrenem: „Dziadku, dziadku, gdzie jest, kurwa dziadek? /Niestety, nie dożył twoich urodzin, kochanie / Czy to właśnie czeka na dziecinaszych dzieci? / No cóż, najwyżej ZUS się będzie cieszył” lub „Mięso nasprzedaż jak w Dudzie czy Wierzejkach” w kontekście kobiet sprzedawanych do agencjitowarzyskich to tylko niewielka część humorystycznych możliwości Jeżozwierza. Kolczasty sprawdza się też podczas nocnych powrotów do domu, a to za sprawą ciężkiego, brudnego klimatu warszawskich ulic, na których grasuje Jeżozwierz.

2. Uznawany jest za samotnika przejawiającegoterytorializm
Związany ze stolicą raper przyznaje w "Dalej... znowu", że prowadzi kawalerskie życie. W "Dziadostwie" mówi jednakże o tym, że chciałby "pobujać na kolanie bąbla". Związany z TuWolnoPalić Jeż nie może też narzekać na brak towarzyszy. Wśród jego dobrych kumpli znajdują się producenci - Święty Mikołaj i TediTed, którzy stworzyli spójną oprawę muzyczną "Pana Kolczastego". Klimatyczne i czasem porywające bity są czystą przyjemnością dla uszu. Dzieła dopełnił DJ KoutiCat. Debiut Jeża został oskreczowany w niemalpodręcznikowy sposób. Cuty zostały dobrane perfekcyjnie i potęgują dobrewrażenie zostawione przez rapera i producentów.

3. Wydaje sporo dźwięków: pociąga nosem,pochrząkuje
Co prawda pociąganianosem w stylu Eldoki na "Panu Kolczastym" nie znajdziemy. Mamy za to miauczenie (tak, miauczenie) i dziwny odgłos Jeżozwierza zaraz po miauknięciu w numerze "Dalej... znowu". W "Na chuj" mamy też niesmaczny i irytujący diss na mamy wszystkich słuchaczy. Innym dźwiękiem wydawanym przez warszawiaka charakterystyczny, gruby, lekko zachrypnięty głos. Gdy Jeż bezceremonialnie wbija się w bitprzypomina mi stylem rapowania Guru. Być może to porównanie na wyrost, ale Jeż tak samo jakpołowa Gang Starru posiada zmuszającą do słuchania charyzmę.

4. Nie należy do łatwych zdobyczy

Jeż nie jest człowiekiem, któremu łatwo zmydlić oczy. „Pan Kolczasty” to masabezkompromisowych wersów, w których Jeżozwierz ukazuje swój antagonizm wstosunku do szarej rzeczywistości. Na szczęście ten bunt nie przeradza się wwylewanie żalów i narzekanie na obecny stan rzeczy. Dostajemy trafnie opisane terytorium, w którym porusza się Jeż.

Warto znaleźć niewiele ponad pół godziny wystarczające nam na sprawdzenie "Pana Kolczastego". Przepełniony gorzkimi tekstami materiał niespełna trzydziestoletniegorapera to kolejny poważny kandydat do zbierania tegorocznych laurów.

Recenzja do przeczytania również na portalu GramRap.pl

KUP PŁYTĘ NA FAN.PL

Mac Miller - Blue Slide Park (2011) - recenzja

2011-11-13T18:27:00.000+01:00

Mac Miller już jako osiemnastolatek szturmem zdobył listyprzebojów. Wydany w zeszłym roku mixtape „K.I.D.S” zrobił furorę wśródsłuchaczy na całym świecie. Odtworzenia jego klipów liczone są w milionach. Twitter, zapowiedzi płyty, pojedynczekawałki i mixtape’y wszystko to śledzone jest przez rzesze fanów. Jak Mac Millerporadził sobie z presją popularności na legalnym debiucie, jakim jest „BlueSlide Park”?

Zainteresowanie tym zwariowanym nastolatkiem, który ledwie coskończył high school wzięło się przede wszystkim z dwóch numerówpochodzących z „K.I.D.S” - „Nikes on myFeet” i „Knock Knock”. Pierwszy mimo tego, że opowiada o butach jest niezwykle klimatycznym i hipnotyzującym utworem, proszący się ociągłe odtwarzanie. Drugi to imprezowy wymiatacz z pomysłowym klipem iolbrzymią dozą pozytywnej energii. Kolejne zalety Maca to luzacki styl, perfekcyjniedopracowane flow i dobór świetnych, bujających bitów (za większością z nich stoi ID Labs). Połączenie tych wszystkich walorów stworzyło dobrze nastrajający "Blue Slide Park".

Doskonałym przykładem na pokazanie możliwości rapera z Pittsbourgha jestkawałek „Under The Weather”, gdzie Mac rapuje zwrotki w znakomity sposób, w niektórych momentach przyspieszając, w innych przeciągając słowa tak, że całość brzmi wyśmienicie. W tym samym numerze Mac śpiewa równie porywający i chwytliwy refren, co pokazuje jego wszechstronność. Raper swobodnie czuje się na każdym podkładzie bezwzględu na to czy producenci przygotowali spokojniejsze „Missed Calls”, niecobardziej elektryczny „Frick Park Market” czy punkujący „Up All Night”. Idealniedobiera poziom energii i dopasowuje głos w taki sposób, że przez całą długość albumu pozostajeświeży i nie mamy prawa być znużeni.

W niemal każdej recenzji pojawia się akapit poświęconygościom. Tutaj „Blue Slide Park” różni się od typowej płyty zza oceanu. Nie magłośnych nazwisk, nie ma kolegów z wytwórni, nie ma wokalistek śpiewającychrefreny. Jest tylko Mac wypełniający ponad 45 minutowy krążek swoim rapem.

Jedyny zarzut jaki można postawić raperowi z Rostrum Records to słabe teksty. Niestety nieznajdziemy tu dobrych koncept-kawałków, miażdżących panczy i ciekawychopowieści. Mamy za to imprezy, jego ekipę i dziewczyny. Nie słuchamy jednakMaca Millera po to, żeby wgłębiać się w teksty. Są dwie drogi na odtwarzanie„Blue Slide Park”. Pierwsza z nich to wyłączenie mózgu i odprężenie się, drugadroga prowadzi nas na imprezę, gdzie mogą być grane kawałki Maca.

Po „K.I.D.S” Mac nieco spuścił z tonu. „Best Day Ever” i „ILove Life, Thank You” stały kilka poziomów niżej niż jego najlepszy mixtape. Naszczęście forma wróciła w najbardziej odpowiednim momencie i jestem skłonnystwierdzić, że hierarchia najlepszych materiałów od Millera może ulec zmianie i na pytanie: "Co mam sprawdzić od Maca?" możemy śmiało odpowiadać: "W pierwszej kolejności Blue Slide Park".

Te-Tris - Lot 2011 - recenzja

2011-10-25T21:24:00.000+02:00

Przykro jest mi oceniać krytycznie Te-Trisa. Nie potrafię jednak milczeć, kiedy jeden z moich ulubionych raperów nagrywa najsłabszą płytę w swojej karierze.

"Lot 2011" był zapowiadany jako koncept album. Na rodzimej scenie mamy takich płyt jak na lekarstwo, dlatego oczekiwania na nowego Te-Trisa momentalnie wzrosły. Tym bardziej, że raper z Siemiatycz ma wszelkie predyspozycje do nagrania czegoś, co pchnęłoby polski hip-hop parę metrów w przód. Niestety, cały pomysł na płycie streszcza się w okładce, skitach i pojedynczych linijkach odnoszących się do lotu samolotem w czternastu piosenkach.

Największym zawodem na "Locie 2011" jest warstwa liryczna. Te-Tris przyzwyczaił wszystkich do pisania wbijających się w głowę linijek. Nie raz udowodnił, że jest w stanie nawinąć mocny, błyskotliwy punchline. Niejednokrotnie barwnie opowiadał historie (raz nawet od tyłu). Reprezentant Aptaun raczył słuchaczy koncept kawałkami, bawił się słowem, grał na skojarzeniach. Na najnowszej płycie wyraźnie brakuje tych elementów. Teksty nie wprowadzają nic nowego, nie zaskakują, przy kolejnych odsłuchach po prostu nudzą. Mamy poprawnego Te-Trisa, który zapadł mi w pamięć tylko wersem: "Zróbcie kwadratowy cypher, bo rozstawię was po kątach". Trochę mało, co?

Producenci (wśród nich m.in. Bob Air, Tort, Qciek, Voskovy) wykonali niezłą robotę. Kilka beatów może porwać, tylko że słuchając "Lotu" w całości już w środku płyty możemy czuć się odrobinę znudzeni tymi bardzo dopracowanymi bitami, którym brak energii. Nie ma mocniejszego uderzenia i wyskoczenia ponad poziom, przez co wszystko zlewa się w jedno. Na pewno część muzyczna znajdzie swoich entuzjastów, ale ja tego nie kupuję.

Autor klasycznego "Naturalnie" stał się taką typową ciepłą kluchą. Nie potrafi przyciągnąć do słuchania i nie wzbudza większych emocji. Kiedyś ujmował skromnością i szczerością. Teraz mimo tego, że na bicie potrafi dobrze przyspieszać i odnajduje się niemal na każdym bicie, to można odnieść wrażenie, że za wszelką cenę Te-Tris chce budować wizerunek dobrego chłopaka z małego miasta. Niestety powoduje to, że stał się przeraźliwie nudny i przewidywalny. "Moja płyta ma być lepsza tylko od mojej poprzedniej" - słaby "Shovany mixtape vol. 2" nietrudno było przeskoczyć, choć i tutaj można polemizować nad tym, który materiał jest lepszy. "Dwuznacznie" to jednak płyta zawieszona kilka poziomów wyżej niż "Lot 2011".

Czemu to wyszło? (1) - Muzyka emocjonalna

2011-10-06T07:36:00.002+02:00

Jeżeli naczelny hustler w Polsce nagrywa ckliwą płytę, na której płaczliwym głosem opowiada o swojej nieszczęśliwej miłości to ~~wiedz, że coś się dzieje~~ jego wizerunek musi ucierpieć. "Muzyka emocjonalna" wydana dwa lata po hedonistycznej "Muzyce rozrywkowej" została przyjęta otwartymi ze zdziwienia ustami fanów. Kiedy szok opadł, został tylko pusty śmiech.

Solowa kariera Pawła z Ursynowa była niemalże idealna. Dwie płyty z Noonem zostały bezsprzecznie okrzyknięte klasykami polskiego hip-hopu. "Muzyka klasyczna" i "Muzyka poważna" to albumy, na których Pezet pisze dobre, błyskotliwe linijki, ma pomysł na siebie i odnajduje się w klimatycznych bitach Bugajaka. Trzy lata później mamy zwrot w twórczości starszego Kaplińskiego. Dojrzałego rapera zastępuje pewny siebie raper-hustler, opowiadający o swoich seksualnych podbojach, rzucający ostre, bezkompromisowe pancze, pijący duże ilości alkoholu. Nic nie zapowiadało kolejnej zmiany wizerunku Pezeta. Czemu więc wydana w 2009 roku "Muzyka emocjonalna" jest tworem zagubionego i załamanego artysty?

"Muzyka emocjonalna" zawiera całe trzynaście utworów (w tym sześć remixów). Pezet upodabnia się w nich do siedzącego w kącie gimnazjalisty, któremu rówieśniczka z IIC złamała serce i poszła za rękę z dwa lata starszym gościem w dresie. Raper czasem nawet nie rapuje, a wręcz melorecytuje swoje pełne żalu teksty. Wersy: "A kiedy moja miłość zgaśnie, gdy naprawdę będę chciał iść sam, gdy bez ciebie będzie łatwiej (...) będzie koniec nas, koniec" brzmią jak wyrwane z "Cierpień młodego Wertera". O warstwie lirycznej ciężko powiedzieć cokolwiek innego, wszędzie przewija się motyw smutnego Pezeta, przeżywającego odejście ukochanej. Tak bardzo chciałby powiedzieć jej, że ją kocha. Tak bardzo chciałby zobaczyć jej dołek w policzku i spojrzeć jej w oczy. Teraz została samotność i myśli samobójcze. Jakie to smutne, jakie to wzruszające.

Bez winy nie jest również producent Zjawin, któremu Pezet płacił za bit 383 złote netto. Płytę rozpoczynają dwa remixy starszych numerów rapera z Ursynowa. Pierwszy - "Noc i dzień" - wypadł znośnie. Za to "W moim świecie" zostało kompletnie zniszczone. Zjawin zabił magię tego kawałka i wypadł przy oryginalnej wersji Ajrona jak Adamek w starciu z Kliczką. Pozostałe bity również nie zachwycają, nie mają przebojowości ani polotu, choć małym usprawiedliwieniem może być to, że producent musiał się dostosować do konceptu płyty.

Każdy człowiek ma prawo do gorszych dni i do przeżywania utraty miłości na swój sposób. Do dziś jednak nie mogę pojąć czemu Pezet zdecydował się na zaprezentowanie takiego materiału szerszej publiczności. Czemu żaden współpracownik nie powiedział mu, że ta płyta jest słaba i może źle wpłynąć na jego sceniczny wizerunek? Chyba nigdy nie poznamy odpowiedzi na te pytania. Całe szczęście, że Pezet się pozbierał. Zeszłoroczne "Dziś w moim mieście" nagrane z Małolatem to nie idealny album, ale na pewno jest krokiem w dobrą stronę. Zaplanowane na listopad "Radio Pezet" zapowiada się wyśmienicie. Gdyby nie marna "Muzyka emocjonalna" mielibyśmy rapera bez wad, a tak będzie się to za Tobą ciągnęło, Paweł, oj będzie...

Czemu to wyszło? - START

2011-10-04T21:38:00.000+02:00

Kiedy w piłkarskim zespole trampkarzy kilkunastoletni napastnik zmarnuje stuprocentową sytuację, trener często pociesza go słowami: "Nie martw się, nawet najlepszym się zdarza". W muzyce jest podobnie. Nawet muzycy, których gwiazda świeci najjaśniej potrafią się potknąć i wyrżnąć nosem w beton tak mocno, że ślady znać po kilku latach. Tłumy fanów rozrzedzają się, zawiedzione fanki nagrywają filmiki, na których spuszczają płyty w publicznych szaletach, a Zbigniew Hołdys wygłasza słowa krytyki w TVP Info.

Haters gonna hate, dlatego nie przepuszczę okazji, by ponownie wywlec na powierzchnię albumy dawno zagrzebane przez samych artystów i nie odmówię sobie przyjemności kolejnego pokopania leżących na dnie płyt. Opis pierwszego albumu, który nie powinien ujrzeć światła dziennego już niedługo. Stay tuned!

Spec & Grucha - Goście (2011) - recenzja

2011-09-17T09:26:00.000+02:00

Jednym z najbardziej popularnych sposobów na promocję płyty jest zaproszenie kilku znanych gości. Raper X, bożyszcze słuchaczy, jest zaproszony na płytę rapera Y, którego nie zna nikt. Ten drugi wypada przyzwoicie i zainteresowany owym raperem słuchacz Z sprawdza cały album. Związani z wytwórnią High Time raperzy Spec i Grucha do każdego kawałka na płycie "Goście" zaprosili czołowych zawodników z polskiego podziemia. Czy wyszło im to na dobre?

W tym akapicie wypadałoby przedstawić artystów. Niestety przed usłyszeniem "Gości" Spec i Grucha byli dla mnie zupełnie nieznajomymi raperami. Po zapoznaniu się z materiałem dalej nic o nich nie wiem. Wszystko spowodowane jest właśnie występami gości, którzy zdominowali album i przejęli inicjatywę. Wśród czternastu kawałków ciężko znaleźć zwrotki gospodarzy. Jeżeli uda nam się je odszukać to wtedy musimy znów szukać, tym razem dobrych wersów i niestety te poszukiwania kończą się fiaskiem. Już otwierające płytę: "Spec tu jest aka liryczny furiat, kurwa" nie napawa optymizmem i poziom nie podskakuje wyżej w dalszej części płyty. Chciałbym porównać gospodarzy, jednakże po kilku odsłuchach "Gości" nie potrafię ich rozróżnić.

Forma gości również pozostawia wiele do życzenia. Do pozytywów można zaliczyć "Pijacką czkawkę" z Junesem i LaikIke1, zwrotkę i refren Gedza w "Co dziś robisz?" i występ Racy. Rozczarował numer z Bonsonem i Biszem. Mielzky, PeeRZet czy Paweł Wu również przyzwyczaili do lepszych kawałków. Nie zaskoczył także nikt z pozostałych zaproszonych raperów (m. in. Karwan, Plejer, Chudini, Mazik). Żaden z nich nie zapadł na dłużej w pamięć.

Najlepiej wypadają producenci w składzie: NNFOF, Henson, Def, Kuoter. Zrobili kawał dobrej roboty i wysmażyli świetne, bujające podkłady. Jestem pewien, że gdyby znaleźli się na nich inni MCs i wykorzystaliby bangerowy potencjał produkcji, to mielibyśmy album pukający do tegorocznej czołówki. Niestety pozostaje tylko poczucie kompletnie zmarnowanych bitów.

Trudno nazwać "Gości" autorską płytą Speca i Gruchy. Bardziej pasuje tu miano składanki. Nudnawej i słabej składanki, z której mało kto wybija się ponad niski poziom. Miała być bomba, a nie ma nawet petardy, mamy co najwyżej wybuch strzelającego diabełka, którego można kupić za grosze na każdym jarmarku.

Dekadę wstecz: rok 2001 w polskim rapie cz. 3

2011-09-13T19:24:00.002+02:00

CZĘŚĆ PIERWSZA
CZĘŚĆ DRUGA

DJ 600V - WKURWIONE BITY

DJ 600V - V6

Ilość nie zawsze idzie w parze z jakością i tak jest w przypadku płyt Volta z 2001 roku. Sześćdziesiąt kawałków umieszczonych na trzech płytach ("Wkurwione bity" to 2CD) to stanowczo za dużo. Ciężko zmęczyć każdą z tych płyt z osobna. Gdyby 600V wybrał najlepsze numery z tych albumów, to mielibyśmy do czynienia z klasykiem na miarę "Produkcji hip-hop", a tak jest tylko średnio. Są perełki typu "Projekt jest w drodze", "Nie oddawaj duszy", "Opowieść o tym, co tu dzieje się na wolno" i "Pieniążek". Niestety, obok tych utworów mamy masę MCs, których słuchanie mogłoby być sposobem tortur w Guantanamo. Wśród kompletnych porażek mamy między innymi WSZ & CNE, Pęka, Borixona i innych, które ksywki nikomu nie są znane. Szkoda kilkunastu (a może więcej) kompletnie zmarnowanych bitów.

DJ 600V - PROJEKT JEST W DRODZE (ONAR, DEUS, PEZET)

ONAR I OŚKA - SUPERELAKS

Onar to najbardziej pocieszna morda w polskim rapie. Nieważne, że nie jest wybitny ani w tekstach, ani w sposobie nawijania, a i jego głos nie każdemu pasuje. Jednakże kiedy wpada z tekstem: "Może Bóg tak chciał, nie wiem, tak wypadło / Że po prostu, człowieku, mam zachrypnięte gardło", to nie można go nie lubić. Dekadę temu był w ~~dobrej formie~~ lepszej formie niż obecnie i nagrywał tak dobre kawałki "Gdyby nie to" lub "Jakie to uczucie?". Teraz nieco zapomniany i skreślony po ostatniej bardzo słabej płycie ma zamiar wrócić. Przyznam, że jestem ciekawy tego jak wypadnie Onar. Siłą "Superelaksu" są bity, tutaj wielki ukłon w stronę Ośki, który zadbał o to, że można się wyluzować i wprawić w dobry humor. Niezły, warty sprawdzenia album.

ONAR I OŚKA - JAKIE TO UCZUCIE (FT. SELMA)

ELDO - OPOWIEŚĆ O TYM, CO TU DZIEJE SIĘ NAPRAWDĘ

Chętnie pokazałbym ten album wszystkim psychofankom Eldoki-poety. Wielki chojrak, liryczny terminator i rymów konstruktor Eldo tuż przed zebraniem batów w bitwie płockiej jest przekomiczny. Przechwałki typu: "Zginiesz, widzisz mam setki kobiet wkoło / Myślę, że zamiast Eldo powinienem być El Żigolo" i pancze takie jak: "Trzy lata temu bym się przejął, że mi dosrałeś / Teraz cię zjadłem, strawiłem, wypierdziałem i już zapomniałem". Negro, por favor. Tak nie można. Oczywiście są tez spokojniejsze kawałki, w których Eldo rapuje całkiem przyzwoicie i ma porządne teksty, ale i tak ciężko słucha się "Opowieści".

Płytę zamykają telefony z propsami. Niszczy Romek, który mówi: "Chciałem cię spropsować za freestyle, który dałeś w Hardendzie. Naprawdę dałeś wiele do myślenia, chłopaku". Niemożliwa płyta. Tylko dla osób z mocnymi nerwami.

ELDO - GOTÓW NA BITWĘ (FT. DIZKRET, PEZET)

BORIXON - KOLEJNA CZĘŚĆ

Jeżeli to jest "Kolejna część", to boję się pomyśleć jak wyglądały poprzednie. 20 kawałków o "dobrych chłopakach", "jebanych policjantach" i innych takich głupotach. Przesłuchałem to dwa razy, całe dwa razy. Jeżeli ktoś słuchał tej płyty, to doceni moje poświęcenie (to pewnie coś w rodzaju przesłuchaniu na raz płyty Firmy). Refren w "Co za balet" jest NAJGORSZYM refrenem w polskim rapie. Ciężko znaleźć godny polecenia track, na szczęście niektóre bity dają radę, co nieco ułatwia sprawę. Moje uszy przeżywają traumę po przesłuchaniu tego albumu. Stanowczo odradzam, chyba, że naprawdę jesteście ciekawi rapu z 2001 roku.

BORIXON - BIT W SŁUCHAWKACH

ASCETOHOLIX - A

Doskonale wiemy, jak w 2011 roku jest postrzegany Ascetoholix i w jakim miejscu znajdują się Doniu, Liber i Kris. Przypuszczam jednak, że wszyscy moi rówieśnicy nie trawią ich jeszcze bardziej dlatego, że ten zespół był na językach w czasach hip-hopolo, czyli w czasach kiedy wielu zaczynało przygodę z rapem. Chcąc nie chcąc Ascetów się słuchało, teraz każdy się wypiera, ale wiemy jak jest.

Przejdźmy do ich legalnego debiutu. Podchodziłem z ogromną rezerwą i negatywnym nastawieniem. Nietrudno jest wymienić wady tego albumu: miałkie teksty, słabe flow Libera i Donia, płyta, choć solidna to nudzi i nie przyciąga, a zatytułowanie piosenki "Oglądając się w tył:" jest strzałem w stopę. Mimo to Ascetom nie można odmówić charyzmy, a Doniu zrobił dobre bity. Nie można powiedzieć, że to żałosny album tragicznej grupy, która sprzedała się za 99 groszy i trzeba omijać to gówno szerokim łukiem, żeby nie przejść smrodem. Nie. Jest przyzwoicie. Największy plus to świetna zwrotka Hansa w tym kawałku:

ASCETOHOLIX - GRUNT (FT. 52 DĘBIEC)

EGO - NIBYLANDIA

Jeżeli ktoś szuka jednego powodu, żeby sprawdzić "Nibylandię" to łatwo go podać: "Rytmy zwątpienia" - genialny, klasyczny numer, który pewnie każdemu jest znany. Jeżeli ktoś szuka dwóch powodów, żeby sprawdzić "Nibylandię" to o chwili zastanowienia trzeba powiedzieć: klimat - oniryczny, wszystko gdzieś się rozpływa, dobre na relaks. Jeżeli ktoś szuka trzech powodów, żeby sprawdzić "Nibylandię" to mam problem, bo płyta zawsze przelatywała mi przez uszy i nie przykuła uwagi. Na pewno to jedyna taka produkcja w 2001 roku i to coś zupełnie nowego, za co ogromny szacunek, ale to nie moje buty.

EGO - RYTMY ZWĄTPIENIA

PODSUMOWANIE

2001 rok był bardzo dobrym rokiem dla polskiego rapu. Kilka klasycznych płyt, kilka pozycji obowiązkowych, sporo płyt, które dalej mogą się podobać. Sam poznałem lub przypomniałem sobie masę kawałków, które ostatnio słyszałem ładnych kilka lat temu. Nieco z przymusu przesłuchałem kilka płyt i chociaż czasem żal mi było straconego czasu (pozdro BRX), to zapoznałem się z kawałem historii polskiego hip-hopu i polecam taką podróż każdemu. Za parę miesięcy cykl wraca.

Gościnnie: Jose w Gustoprześwietlaczu Lite'a

2011-09-11T13:58:00.000+02:00

Gościnnie wystąpiłem na blogu Lite'a. W cyklu "Gustoprześwietlacz" zaprezentowałem 10 mniej lub bardziej katolickich utworów. Zapraszam to czytania:
KLIK KLIK

Bisz/Pekro - Burza i napór (2011) - recenzja

2011-09-10T12:20:00.000+02:00

Bisz stał się w ostatnim okresie bardzo płodnym artystą. Za dziesięć dni na sklepowe półki trafi jego legalny debiut, kilkanaście dni temu B.O.K za pomocą Aloha Entertainment wypuścił bootleg "Od lat robimy swoje na B.O.K'u". Bydgoski raper często udziela się też gościnnie (m.in. na "Młodych Wilkach" Popkillera), a w styczniu tego roku światło dziennie ujrzał projekt "Burza i napór" na bitach Pekro.

Najbardziej znanym utworem z tej EPki jest magiczny i urzekający "Raj tuż za rogiem". Każdy element tej piosenki zbliża się do geniuszu. Romantyczny dialog z kobietą, technicznie złożony, poetycki tekst czy idealnie pasujący bit, wszystko to jest po prostu pięknie, innego słowa użyć nie można, a wszyscy, którzy zarzucają że to zbyt patetyczny kawałek powinni popracować nad swoją wrażliwością.

Poza wybijającym się "Rajem..." mamy świetne numery przeplecione z wypełniaczami, co ze względu na to, że mamy tutaj tylko dziewięć utworów nie wypada dobrze. Na plus zdecydowanie buntowniczy "Beef ze światem", "Serce musi bić" i "Lot ku światłu". Z drugiej strony mamy za bardzo przepełnione smutkiem "Nie jest dobrze" czy zawsze przelatujący bezwiednie "Sen o wyspie". Koniec końców po kilku odsłuchach całej płyty wyrzuca się gorsze kawałki i zostaje nam 4-5 kawałków, których można słuchać w kółko.

"Burza i napór" stoi schodek niżej niż "Raport z walki o wartość" czy klasyczna epka "Zimy". Mimo to Bisz przyzwyczaił do nieschodzenia z poziomu nieosiągalnego dla większości polskiej sceny. Jego flow poprawia się z płyty na płytę, metaforyczne teksty potrafią kopać w głowę i "zamykać japy", o beatmakerów również możemy być spokojni. Dlatego po pierwsze - warto sprawdzić ten album, a po drugie - watro czekać na legalny debiut BiszOerKay/DjPaulo.

BISZ/PEKRO - RAJ TUŻ ZA ROGIEM

Pablopavo i Ludziki - 10 piosenek (2011) - recenzja

2011-09-07T19:16:00.001+02:00

"Kup oryginalną płytę, to piwko za Twoje se pykniem" - śpiewa w otwierającym płytę "Rozpoczęciu" Pablopavo. Przyznam, że nigdy nie rozpatrywałem kupna muzycznego albumu pod takim kątem. Kupowało się z szacunku do artysty, w celu powiększenia kolekcji albo z ciekawości, bo ta czy owa okładka zaintrygowała. A jeśli dzięki temu, że kupię płytę lubiany przeze mnie artysta napije się piwa? Pięknie. Nie pożałowałem tych trzydziestu kilku złotych za drugi album wokalisty Vavamuffinu i było warto.

O "10 piosenkach" w tryliardzie napisanych recenzjach zostało powiedziane już wszystko. Że ciężko porównać tę płytę do debiutanckiego "Telehonu". Że "10 piosenek" to bardzo smutny album". Że Pablopavo świetnie operuje słowem, a jego historie są opowiadane w charakterystycznym dla niego szczegółowym stylu. Że Paweł wraz z Ludzikami po raz kolejny udowodnili, że nie zamyka się w okołoreggea'owych klimatach. Że słychać wyraźną inspirację Stanisławem Grzesiukiem. Można by tak wymieniać i tłumaczyć czytelnikom, czemu Pablopavo jest jedynym takim artystą na polskiej scenie, że to bardzo niedobrze, że zna go niewielu słuchaczy. Skupmy się jednak na czym innym i postawmy sobie pytanie: co nam z tego, że postawimy warszawskiemu śpiewakowi piwo?

Otóż dostaniemy bardzo ładny digipak. W środku piękne zdjęcie starej Warszawy i książeczka z tekstami. Wszystko to proste, estetyczne i dopracowane. (Podobnie było w przypadku "Telehonu", gdzie teksty wydrukowane były na gazetowym papierze). Miło jest kupować tak wydane płyty, widać, że muzyk ma spory szacunek dla słuchacza i chce, żeby za wydane pieniądze dostał coś, z czego będzie zadowolony.

W książce zatytułowanej "Polska muzyka" Pablopavo wpisuje się wielką czcionką. Kup oryginalną płytę i pozwól, żeby ta czcionka miała kolor złoty.

Kazania księdza Piotra

2011-09-06T20:21:00.001+02:00

Jeżeli chcemy atakować księży to mamy szerokie pole manewru. Począwszy od standardowych ataków typu: to pedofile i geje, co tylko piją, jeżdżą na dziwki, grają w karty i mają super samochody, przez nieco lżejsze: no ten taki niemrawy, nieprzystępny i nie potrafi spowiadać, aż do narzekań na to, że większość z nich nie potrafi mówić kazań i czyta gotowce z internetu. Tytuł notki wskazuje na to, że skoncentruje się na tym ostatnim punkcie i postaram się go nieco wyprostować.

Owszem, dar dobrego wygłaszania homilii nie został dany każdemu z naszych duszpasterzy. Niektórzy bełkoczą coś niezrozumiale pod nosem, inni używają nieprzystępnego języka albo - jak pisał o tym Szymon Hołownia - mają w głowie pięćdziesiąt zdań i co niedziele zmieniają ich kolejność. Zdarzają się księża, którzy z natłoku pracy lub z lenistwa czytają gotowe kazania, co też nie przyciąga słuchaczy i nie jest dobre. Każdy chce, aby ksiądz w jego parafii mówił jak Karol Wojtyła, Jerzy Popiełuszko albo przynajmniej jak Józef Tischner. Cóż, zdarza się to nieczęsto, ale się zdarza. Jednym z takich zwykłych księży, którzy posiadają dar przemawiania jest ks. Piotr Pawlukiewicz. Czasem ostrzejsze, czasem humorystyczne homilie, w których proste prawdy przekazywane są za pomocą pięknych porównań, a czytania i Ewangelia jest dokładnie analizowane zamieszczane są na stronie: http://www.kazaniaksiedzapiotra.pl/

Nie ma się co martwić, nie trzeba czytać. Trzeba posłuchać. Można ściągnąć i słuchać sobie z odtwarzacza mp3 co uskuteczniam i gorąco polecam.

Z Bogiem.

Dekadę wstecz: rok 2001 w polskim rapie cz. 2

2011-08-27T19:36:00.000+02:00

CZĘŚĆ PIERWSZA

AFRO KOLEKTYW - PŁYTA PILŚNIOWA

Podczas pierwszego odsłuchu legalnego debiutu Afrojaxa i jego kumpli nie zrozumiałem wielu linijek. Od razu wyjaśniam, że nie jest to prztyczek w nos sepleniącego lidera grupy, to efekt przezabawnych wersów, dwuznaczności, żartów. Pomysłów Afrojaxowi nie brakuje. Opowiada o tym, jakim słabym jest kochankiem, jak bardzo chciałby być popularny czy o tym jak prześladowano go w szkole. Wszystko to przesiąknięte przesadną ironią i drugie dno tego wesołego albumu może dawać do myślenia. Wielka szkoda, że Afro Kolektyw do tej pory pozostaje raczej niszową grupą. Chłopaki mają swój styl, grają podkłady na żywych instrumentach, są praktycznie sami w wielkiej luce z nazwą "polskie hip-hopowe zespoły", problem w tym, że mało kto patrzy w tamtą lukę. Faworytów z płyty jest kilku, najbardziej znany numer to oczywiście nieśmiertelny "Karl Malone", ale wolę jeden ten powalający storytelling:

AFRO KOLEKTYW - CZYTAJ Z RUCHU MOICH UST

STARE MIASTO - MINUTY

Długo, bardzo długo przekonywałem się do tej płyty. Słyszałem jednak wiele pochlebnych opinii, że "Minuty" to najlepsza płyta z 2001, że absolutny top rapu, klasyk itd. Dawałem kolejne szanse, próbowałem się wsłuchać w ten album, wczuć się w jego klimat i przyznam, że po osłuchaniu się z materiałem płyta wydała się solidna. Niestety, nic więcej ponad tę solidność. Nie mogę się zajarać ani produkcją, ani rapem chłopaków, "Minuty" po prostu nie porywają i łatwo się nudzą. Jednym z niewielu plusów jest obecność Eisa wśród gości.

STARE MIASTO - TO JEST TAK

FENOMEN - EFEKT

Klasyk z dzieciństwa. Dużo czasu spędziłem słuchając "Yelonek", "Sensacji" i "Tekstów". Fenomenem Fenomenu jest to, że gdyby rozłożyć "Efekt" na czynniki pierwsze, to mielibyśmy średni album. MCs specjalnie nie zaskakują, co prawda mają umiejętności, ale to nie pierwsza liga. Teksty jak teksty nie są złe, ale też najwyższą półką nawet na 2001 rok nie są. Produkcja też dobra, ale nic ponadto. Dwa wspomniane wcześniej kawałki ("Sensacje" i "Teksty") wykorzystały swój potencjał na przebój i zapadają słuchaczom w pamięć, podobnie jak skit "Wyjazd". Mimo to "słuchasz Fenomenu, w tym jest dusza", chce Ci się wracać do tego albumu i słuchać wielu truizmów, które padają tamże. Wielki sentyment do tej płytki. Pozycja obowiązkowa dla każdego.

FENOMEN - TEKSTY

WACO - ŚWIEŻY MATERIAŁ

Brakuje w Polsce takich producenckich płyt jak ta. Albumy Quiza czy Zbyla wypadają przy "Świeżym materialne" strasznie blado. Świetne bity, dobrzy raperzy, którzy nie nagrali marnych kawałków, a naprawdę dali z siebie wszystko (życiówka Wilka). Nawet jeśli zdarzają się gorsze momenty - WSZ & CNE, Jaźwa i Felipe, Mor W.A. to te kawałki ciągną bujające bity Waco. Zdecydowanie więcej mamy jednak plusów. "Graffiti" Deluksu, "Czas dokonać wyboru" Hemp Gru, Ewenement, "Prawdziwe wartości" Grammatika czy najjaśniejszy punkt na płycie "Przyjdź na chwilę" Dizkreta i Pezeta to numery, które zupełnie się nie zestarzały i dalej trzymają wysoki poziom. Wielka szkoda, że Waco nie zaistniał na scenie, bo potencjał miał ogromny.

WACO - PRZYJDŹ NA CHWILĘ (FT. DIZKRET & PEZET)

O.S.T.R. - MASZ TO JAK W BANKU

Nigdy nie lubiłem Ostrowskiego. Nie przyciągnął mnie za małolata, nie przyciąga mnie teraz (obecnie nawet irytuje, ale pomińmy to). Typowa płyta OSTRego. Dużo kawałków z czego kilka naprawdę bardzo dobrych i wytrzymujących próbę czasu - "A.B.C.", "Ile jestem w stanie dać", "Salsa" (osobiście nie przepadam, ale masa niehip-hopowych znajomych zna i lubi), reszta kawałków średnia lub słaba. Przytyki do polityków, gwiazd i rapowanie w stylu "świat, w którym żyje jest zły" może mnie przekonać, gdy ktoś rapuje o konkretach, a tutaj pada sporo ogólników. Przypomniałem sobie na potrzeby wpisu, ale nie będę wracał na pewno.

O.S.T.R. - ILE JESTEM W STANIE DAĆ

Strefa klasyków: Hello [22]

2011-08-22T21:34:00.000+02:00

11 października 1983 na sklepowe półki w Stanach Zjednoczonych trafił drugi solowy album Lionela Richie. "Can't Slow Down" zakończony jest pięknym utworem "Hello", który szybko stał się ponadczasowym hitem i piosenką, którą można wyznawać miłość. Z klasyka Richiego w lutym 84 roku zrobiono singiel i nagrano do niego świetny teledysk opowiadający historię zakochanego w swojej niewidomej uczennicy nauczyciela sztuki.

Ciężko jest mówić pięknie o miłości nie przekraczając cienkiej granicy patosu, nie wpadają w nadmierną ckliwość czy nie używając przekombinowanych metafor. "Hello, is it me you're looking for?" jest genialne w swojej prostocie. Chwytliwe, łapiące za serce słowa, powiedziałbym nawet, że trzeba być pewnym siebie, żeby zadać takie pytanie. Wróćmy jeszcze do teledysku. Jak na lata osiemdziesiąte jest po prostu fantastyczny. Ciekawa fabuła, dobra gra aktorska, ładne zakończenie. Mamy 2011 rok, a ja dalej jestem pod wrażeniem tego klipu.

Chciałbym napisać jakiś szerszy elaborat na temat "Hello", ale przecież wystarczy posłuchać i obejrzeć klip:

LIONEL RICHIE - HELLO

Jako fan rapu nie mogę oczywiście uciec od Liroya, który wykorzystał refren Lionela i dołożył swoje, całkiem niezłe zwrotki. Wielki sentyment do tego kawałka pozostał, warty uwagi jest, więc również polecam:

LIROY - HELLO CZY TY CZUJESZ TO?

31. Piesza Pielgrzymka Podlaska na Jasną Górę - relacja

2011-08-17T22:24:00.000+02:00

Dzień 4

Sobotni etap z Czarnolasu do Ciepielowa był dość łatwy. Do Zwolenia na obiadową przerwę wchodziliśmy tak podbudowani i zadowoleni, że moglibyśmy iść kolejny odcinek bez postoju. Co prawda ostatnie kilometry do Ciepielowa przeszliśmy w deszczu, ale był to - jak się później okazało - jedyny deszczowy odcinek podczas całej pielgrzymki. Później odwiedzili mnie rodzice i przywieźli obiad. Przyjazdy rodziny są dla każdego bardzo budujące i poprawiają morale. Z drugiej strony kłóci się to trochę z pokutnym charakterem pielgrzymki. Prawdę mówiąc, nie mam żadnych wyrzutów sumienia z tego powodu, że ja i znajomi mogliśmy zjeść pyszne nuggetsy i oddać brudne ubrania, ale gdyby rodzice mieli przyjeżdżać częściej (byli raz w ciągu pielgrzymki i dojechali również do Mirowa) czułbym się niekomfortowo. Nieodłączną częścią pielgrzymki są te trudne warunki. Mycie w misce, jedzenie chińskich zupek i kanapek z pasztetem przez dwa tygodnie to trudny element pielgrzymowania, w końcu ile czasu można jeść to samo? Dlatego każdy ciepły posiłek jest w drodze bardzo ważny, a będąc w domu nie zawsze to doceniamy.

Dzień 5

Każdy pielgrzym czytając swoją kartę uczestnika z przerażeniem wpatruje się w etap z Ciepielowa do Jasieńca Iłżeckiego i modli się o to, by ilość kilometrów jakie mamy przejść (39) była żartem. Tak nie jest. Długa, ciężka, męcząca trasa (tym bardziej, że jeden postój mieliśmy przesunięty). Nie ma się jednak czego bać, bywają gorsze dni, etap do Jasieńca jest preludium do długich odcinków, które w kolejnych dniach są normą.

Ja wspominam niedzielę w dwojaki sposób. Zacznijmy od tego, co mi się nie spodobało. Irytację wzbudza błędna ilość kilometrów w nawiasach. Już rok wcześniej narzekałem na to, że jest ona zaniżona. Trudno, można to zrozumieć, może to ma sprawić, by morale pielgrzymów nie upadały, bo lepiej idzie się te napisane 39km niż prawdziwe 45km (to przykład, nie wiem ile dokładnie ma ten odcinek). Ale wiecie, co dobiło wszystkich? Gdy minęliśmy zeszłoroczny postój (już piekielnie zmęczeni) szliśmy jeszcze ze 3 kilometry do postoju. Weszliśmy do miasta, gdzie prowadził nas ksiądz z przemarszu. Zapewnił nas, że usiądziemy za "350m z hakiem". Hak miał około dwóch kilometrów (nie przesadzam). Jak dla mnie kłamstwo w żywe oczy. Narzekam tak głośno, dlatego, że moja prawa stopa właśnie wtedy dawała znaki, że jest przemęczona. Kuśtykając ledwo doczłapałem do postoju. Wtedy zostawał jeszcze jeden, dość długi etap, więc marnie widziałem swój los. Bóg jednak okazał się dla mnie łaskawy i sprawił, że podczas odcinka zagaiłem do koleżanki, którą "znałem na cześć i miałem ją w znajomych na Facebooku". Od słowa do słowa okazało się, że ona i jej siostra nie mogą poradzić za złożeniem namiotu, bo właścicielka na kilka dni musiała opuścić pielgrzymi szlak. Rozbiliśmy się obok siebie... i tak już rozbijaliśmy się razem do końca pielgrzymki, a siostra Ewelina jest jedną z najważniejszych osób jakie poznałem w drodze na Jasną Górę.

Dzień 6

Jasieniec Iłżecki - Suchedniów

Każdy podczas pielgrzymki przeżywa kryzys. Nie ma chyba tak silnych ludzi, którzy ciągle mieliby uśmiech na ustach. Jedni radzą sobie z tym głośniej śpiewając, drudzy mają chęć iść obok kogoś znajomego i rozmawiać z nim, jedna z sióstr, z którą pielgrzymowałem musiała robić zdjęcia, ja często w chwili kryzysu przesuwałem się z końca grupy na jej początek. Jeżeli mówimy o kryzysie musimy też docenić księdza przewodnika. On, jako jedyna osoba w grupie nie może mieć kryzysu, a jeżeli już go ma - nie może go okazywać, a ciągle musi podbudowywać grupę. Oczywiście, ksiądz ma nocleg i codziennie ciepły obiad, przez co może nabrać sił, ale to chyba nawet nie równoważy wysiłku, jaki musi włożyć w prowadzenie grupy, wygłaszanie konferencji czy bieganie z końca na początek z prośbą o połączenie grupy, kiedy idzie ona zbyt rozwlekle.

Mój największy kryzys przyszedł właśnie w poniedziałek. Z trudem pokonałem drogę do Kościoła. Stopa niemiłosiernie bolała i dostałem od znajomych przykaz, żeby jechać w karetce aż do Suchedniowa. Mimo tego, że ambicja mi nie pozwalała przemogłem się i wsiadłem w ambulans. Po drodze mijaliśmy grupy z całej kolumny i serce rozdzierało mi się, bo nie mogłem z nimi iść. Dojechaliśmy na pierwszy postój. Tam zajęła się mną siostra Ola. Żel na bolącą stopę, bandaż elastyczny i przeciwbólowy proszek. Taki zestaw towarzyszył mi już do samej Jasnej Góry, ale nie dałem się więcej wsadzić w karetkę i od Mirca do Suchedniowa szedłem o własnych siłach.

Dzień 7

Suchedniów - Kostomłoty

Dla wielu to najtrudniejszy dzień. Niekończące się zejścia i wejścia nadwyrężają kolana i niebywale męczą. Ale dla mnie to najlepsza trasa na pielgrzymce. Chodzić po górach lubię, schodzenie i wchodzenie bardzo mi się podoba, więc nic dziwnego, że do Kostomłotów wchodziłem z trzema plecakami.

W Kostomłotach miała też miejsce nasza najlepsza kolacja. Koleżanka wpadła na pomysł, żeby zmontować sobie mleczną zupę. Wielkim wyczynem to nie jest, ale sam w życiu nie wpadłbym na taki pomysł. Bardzo dobry dzień, zakończony pięknym Apelem Jasnogórskim w wykonaniu naszej służby muzycznej.

Dzień 8

Kostomłoty- Jedle

Pogoda to również ważny element pielgrzymki. Maszerowanie podczas burzy czy rozbijanie lub składanie namiotów w deszczu do przyjemnych nie należy. Podobnie jak spacerowanie w ponad trzydziestostopniowym upale, kiedy pod nogami roztapia się asfalt. Deszcz na szczęście nas omijał. Padało mało, najczęściej w nocy, żadnych szkód taki deszcz nie wyrządzał, wręcz przeciwnie - dzięki niemu noce były cieplejsze. Gorąco bywało, owszem, ale to przecież sierpień.

Nieprzypadkowo piszę o pogodnie właśnie w ósmym dniu pielgrzymowania. To właśnie w drodze do Jedla mieliśmy najzimniejszy dzień. Nikt z naszej paczki nie był przygotowany na takie temperatury, no bo po co wierzyć pogodzie w TV (dostałem ją smsem), skoro dzień wcześniej było ciepło, a poranek zapowiadał ładny dzień. I tak marzliśmy na każdym postoju, a szliśmy w płaszczach przeciwdeszczowych, które miały nas chronić przed wiatrem. Wyszła też cała nasza mentalność. Gorąco i komary - źle. Zimno, bez komarów - też źle.

Dzień 9

Jedle - Żelisławiczki

Czy my, wierzący, czujemy obecność Boga? Oczywiście. Oprócz modlitw i naszych osobistych rozmów z Bogiem dostajemy codziennie mannę z nieba, czyli małą karteczkę z wersem z Biblii. Zawsze w pewnym stopniu to Słowo Boga trafia do nas, uderza nas albo wskazuje właściwą drogą. Siostra Ewelina, o której wspominałem miała problemy z kolanem. Jak mówiliśmy na trasie "ledwie stąpała". Wysyłałem ją do karetki kilkukrotnie, ale nie chciała. Wolała iść, pocierpieć, ale o własnych siłach dojść. Na pierwszym postoju w Stojewsku pokazała mi mannę, którą dostała: "Miłości pragnę nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń" (Oz 6,6) co w jej przypadku znaczyło "idź, dziewczynko do tej karetki, niech Ci pomogą, a potem wróć na szlak". Tak też zrobiła. Pomogło. Wypoczęła, wróciła na szlak, jedna z sióstr medycznych powiedziała jej, że ma nie kuleć, zginać kolano i ból, przynajmniej w jakimś stopniu, ustąpił.

Dzień 10

Żelisławiczki - Przyrów

Mieliśmy oklaski dla księdza w Dęblinie, były też brawa dla ks. Pawła Brońskiego po homilii wygłoszonej na Mszy polowej w Żelisławiczkach. Ostre, pełne ekspresji kazanie nawiązujące to terminu anty-trójcy, stworzonego przez Jana Pawła II, w której skład wchodzi aborcja, eutanazja i rozwody. "Ludziom pomieszało się w głowach" - grzmiał przewodnik grupy 8a. - "Codziennie do urzędów wpływają wnioski rozwodowe, kobiety zamieniają się rolami życiowymi z mężczyznami". Naprawdę piękne, mocne kazanie, którego każdy słuchał z zapartym tchem. Zasłużone, długie brawa. Później ks. Paweł wygłosił u nas równie dobrą konferencję i zachęcał do przeczytania jego książki pt. "Niebo w kałuży", którą niedługo zamierzam zamówić.

Przyrów to bardzo sympatyczne miasteczko. Niewielkie, spokojne, zadbane, z ładnym rynkiem i pięknym kościołem. Zaszliśmy dość szybko, mieliśmy sporo czasu na rozmowy i przyszedł do nas brat Antoni. Brat, po którym widać, że jego linia kontaktu z Bogiem jest rozgrzana do czerwoności. Ten niesamowicie sympatyczny, otwarty i pełny wiary człowiek opowiadał nam o swoich pielgrzymkach to świętych miejsc na całym świecie m.in. Manopello. (Polecam historię całunu z Manopello). Naprawdę piękne historie dodające wiary i otuchy.

Dzień 11

Przyrów - Mirów

Tutaj poznałem drugą osobę, która znacząco na mnie wpłynęła. Był nią brat Rafał, alumn, franciszkanin. Już rok temu zwróciłem na niego uwagę, ponieważ podobała mi się jego gra na gitarze, śpiew i charyzma. Mimo tego, że wyraźnie biła od niego wiara byłem zaskoczony, kiedy oświadczył, że wstępuje do zakonu. W tym roku nie było go od początku. Przez cały czas zastanawiałem się czy wstąpił do zakonu, czy wytrwał, jak mu się wiedzie. Zaczął z nami wędrować bodajże od Strawczyna. Ucieszyłem się na jego widok, następnego dnia po jego przyjściu Rafał dostał do ręki mikrofon, powiedział, że jest w zakonie i podoba mu się tam. Zaśpiewał też dwie piosenki jedną o św. Franciszku, drugą o św. Klarze. Czułem chęć zamienienia z nim, choć kilku słów. Okazja nadarzyła się dopiero w Lesie Pojednania. Nasza rozmowa wyglądała mniej więcej tak:

Jose: W sumie to się nie znamy...

Rafał (z szerokim uśmiechem): Rafał

Jose (potok słów): Mateusz. Wiesz, cieszę się się wspólnie pielgrzymowaliśmy. Rok temu mówiłeś, że wstępujesz do zakonu i przez cały rok myślałem o tym czy Ci się udało i cieszę się, że tak się stało. (..)

Rafał (szczerze zadowolony): Nie wiedziałem, że wzbudzam taką radość w ludziach.

Jose: Też myślę o powołaniu, ale bardziej nad seminarium, bo zakon to jednak zbyt wielkie wyzwanie.

Rafał: Czemu? Ja nie odnalazłbym się w seminarium.

Jose: Trzeba się wszystkiego wyrzec. Ksiądz ma jakąś własność cokolwiek, a w zakonie nic...

Rafał (znacznie poważniej): Ale to wszystko prowadzi do wolności.

Zamieniliśmy jeszcze klika zdań, ale te pogrubione słowa wywarły na mnie ogromne wrażenie. Długo nad nimi myślałem i Rafał miał rację. To w zakonie można osiągnąć prawdziwą wolność. Pomagać innym, nie być obciążonym materialnymi rzeczami. Po prostu zostawić wszystko i iść za Chrystusem.

Dzień 12

Mirów - Jasna Góra

Wstaliśmy o 3.30 i w nieprzeniknionej mgle ruszyliśmy na ostatni etap pielgrzymki. Na kilkadziesiąt metrów przed klasztorem nie mogliśmy zobaczyć nawet jego zarysu. W końcu weszliśmy i uklęknęliśmy przed Jasną Górą. Wzruszeni i zadowoleni, że udało nam się dojść na nogach do tego świętego miejsca. Miotały mną dwojakie uczucia. Z jednej strony cieszyłem się, że to koniec. Byłem naprawdę zmęczony, marzyłem o łazience i ciepłym łóżku. Z drugiej strony musiałem rozstać się z tymi fantastycznymi ludźmi i opuścić ten lepszy świat, w którym byliśmy bliżej Boga.

Uformowała mnie ta pielgrzymka. Uspokoiła i dała wiele dobra. Mam nadzieję, że ten pielgrzymkowy klimat będzie we mnie trwał jak najdłużej, a za rok będę mógł kolejny raz wyruszyć na pielgrzymi szlak.

Z Bogiem!

31. Piesza Pielgrzymka Podlaska na Jasną Górę - relacja

2011-08-16T14:50:00.000+02:00

Skończyła się 31. Piesza Pielgrzymka Podlaska na Jasną Górę, w której miałem przyjemność uczestniczyć. Zapiski na bieżąco prowadziłem tylko przez pierwsze trzy dni pielgrzymowania. Później brakowało czasu i chęci. Zamiast pisanie wybierałem rozmowy ze znajomymi i odpoczynek. Wszystkie przeżycia zostały jednak w głowie i będę się starał w miarę możliwości opisać to, co działo się na trasie. Na pierwszy ogień wrzucam to, co zapisałem. Resztę postaram się na dniach uzupełnić i opublikować, póki jestem na gorąco z tym, co wydarzyło się przez ostanie dwanaście dni. Jeżeli komuś nie chce czytać się elaboratów i dłuższych tekstów to w skrócie było tak: dostałem ogromnego kopniaka wiary, poznałem masę wspaniałych ludzi wśród nich dwie, które wpłynęły na moje życie, doszedłem do granic wytrzymałości fizycznej i psychicznej, nauczyłem się pokory i cierpliwości, przemierzyłem po raz drugi ponad 300km do Jasnej Góry i nie żałuję żadnego kroku. Za rok, o ile Bóg pozwoli, wracam na pątniczy szlak.

Dzień 1

Garwolin - Maciejowice

Manna z nieba:

"Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię". (Mt 11,28)

GŁOSY

Pewnie wiecie jak to jest, kiedy podczas wielkiego święta wchodzicie do kościoła w ostatniej chwili. Setki wiernych tłoczących się w przepełnionych ławkach, a jedyne wolne miejsce znajduje się za filarem zasłaniającym ołtarz. Takie miejsce zająłem na Mszy w Garwolinie w czasie wielkiego święta, jakim jest rozpoczęcie pielgrzymki. Nie mogłem dostrzec ołtarza. Z tego, co usłyszałem Mszę zaczął proboszcz. Dopiero w czasie kazania do moich uszu dotarł znajomy głos księdza przewodnika oraz jego słowa, pod którymi mógłbym się podpisać. Momentalnie wróciły wspomnienia i trwały dalej, bo modlitwę powszechną czytał znany mi głos jednej z sióstr liturgicznych.

Zmieniony przez głośniki głosy towarzyszyły mi przez cały, nadzwyczaj ciężki, dzień. Przyznam, że jestem zaskoczony swoim zmęczeniem, liczyłem na długi spacer i tyle (w końcu doświadczony ze mnie pielgrzym, prawda?). a tu jeden dzień zrewidował moje przypuszczenia.

Czekam na apel i na jutro, bo mimo zmęczenia jestem zadowolony. Wyjście to wielkie przeżycie i masa wzruszeń. Nawiązując do słów ks. proboszcza: nie idziemy po to, by przejść - idziemy, by być bliżej Boga.

Dzień 2

Maciejowice - Dęblin

Miłość w wersji Kościół

Ks. Grzegorz, który gościnnie wygłaszał konferencję, mówił o przeżywaniu miłości tak, jak mówi o tym Biblia. Dla walczących ateistów i sobotnich podrywaczy to najgorsze, co może być. No bo jak to nie skonsumować (co za piękne słowo) związku nawet nie tyle przed ślubem, co po kilku tygodniach znajomości. Może wyjdę na kogoś oderwanego od rzeczywistości, ale jestem za tym, by przeżyć miłość tak, jak przykazuje Kościół. Powolne przeżywanie związku, okres narzeczeństwa, dobre poznanie przyszłej żony, a w końcu ślub. Pięknie to wygląda, choć dobrze wiem jak o to ciężko "w tych czasach". Ale ja ciągle wierzę, że znajdzie się ta jedyna, ta, która myśli podobnie do mnie, ta, z którą szczęśliwie spędzę życie.

Manna z nieba:

"Abyście już postępowali w sposób godny Pana, w pełni mu się podobając, wydając owoce wszelkich dobrych czynów i rosnąc przez głębsze poznanie Boga" (Kol 1, 10)

Ja, który otwarcie nazywam się katolikiem tak często postępuję w sposób niegodny Bożej miłości. Wyznaję wiarę, którą tak często odpycham i omijam. Ciężko to sobie uświadomić, a gdy już to zrobiłem - jest mi po prostu wstyd.

Dzień 3

Dęblin - Czarnolas

Manna z nieba:

"Szukałem Pana, a On mnie wysłuchał i uwolnił od wszelkiej trwogi" (Ps 34,5)

Co trzeba powiedzieć przy ambonie, żeby kazanie zostało nagrodzone długimi brawami? Trzeba podnieść swoimi słowami zmęczonych już drogą pielgrzymów. Płomienna mowa księdza zawierająca kilka dobrych porównań, a także nawiązanie do Martina Luthera Kinga.

Dzisiejszy dzień zakończył się długim czekaniem na wodę, a później pierwszą operacją. Źle stanąłem już pierwszego dnia i naciągnięcie czy zwichnięcie czegoś w stopie daje o sobie znać. Poza tym kilka bąbelków już mam, więc wizyta u służby medycznej była potrzebna. Ale na dłuższą metę dużo to nie dało, bo rozległa się melodia tańca belgijskiego, którego w tym roku nie mogłem odpuścić. Skakanie i bieganie w klapkach szybko zsunęło mi opatrunki, ale było warto i mimo początkowych trudności dawałem radę.

Jose: Nie umiem tego tańczyć
Paulina: Ja też
Jose: To co, dwa w przód, dwa w tył?
Paulina: Cztery w przód, cztery w tył
Jose: ???

CDN

(Prawie) W drodze

2011-08-02T21:08:00.000+02:00

Jutro o godzinie 6.30 w kościele pw. Przemienienia Pańskiego w Garwolinie Mszą Świętą rozpocznę pielgrzymowanie do Jasnej Góry. Biorę w niej udział po raz drugi. Rok temu lekko wystraszony pisałem o tym, że nie wiem czego się spodziewać, teraz już wiem. Czeka mnie ponad trzysta kilometrów życia w lepszym świecie. Dwanaście dni wśród ludzi, na których można zawsze polegać i liczyć na ich życzliwość. Tysiące kroków zbliżających mnie codziennie do Częstochowy to oczywiście świetna modlitwa, ale także nauka pokory, możliwość odzyskania wiary w ludzi i solidny kopniak, który pomoże przeżyć trudny następny rok. Uporządkowanie myśli, wejście w głąb siebie, dużo poświęceń, wzruszające wejście na Jasną Górę, a potem powrót z masą wspomnień. Rok temu miałem sporo obaw - mam je również teraz. Podczas poprzedniej pielgrzymki mieliśmy to szczęście, że prawie w ogóle nie padało. A jeśli już, to w nocy. Teraz pogoda może płatać figle i przemoczone buty lub przeciekający namiot to mogą być sytuacje na porządku dziennym. Pozostaje jednak optymistą i już czuję pielgrzymkę.

Na szlaku będę o Was pamiętał, Czytelnicy. Wrócę z relacją, forma dalej nieznana, najprawdopodobniej będzie to dziennik, tak jak było to rok temu.

Z Bogiem!

Dekadę wstecz: rok 2001 w polskim rapie cz. 1

2011-07-29T21:52:00.000+02:00

Długo można by debatować na temat tego, który rok w polskim rapie był najlepszy, najważniejszy, który przyniósł największe klasyki, który wniósł najwięcej dobrego dla całej klasyki. Znajdą się fani świetnego obecnego roku czy sympatycy bardzo dobrego 2009. Słuchacze, którzy siedzą w rapie od czasów kiedy Liroy udawał kangura, a Pezet nie wiedział, że jego targetem będą gimnazja za najlepsze uważają lata z początku tego tysiąclecia. Mi jako młodemu słuchaczowi pozostaje oddanie szacunku albumom, które wyszły dokładnie dziesięć lat temu i patrzeć z zazdrością na ludzi, którzy już w 2001 roku byli na bieżąco z tym, co wychodzi na hip-hopowej scenie.

Podróż po albumach z 2001 roku dzielę na dwie (albo trzy) całkowicie ze sobą nie związane części. Płyt godnych uwagi wyszło tyle, że nie warto przedłużać jednej notki, a szufladkowanie na grupy lepsze, lepsiejsze i najlepsiejsze nie ma sensu. Ad rem.

SLUMS ATTACK - NA LEGALU?

Bez wątpienia od "Na legalu?" należy zacząć to zestawienie, a to dlatego, że płyta Peji i Dj Decksa jest jedną z najważniejszych w polskim rapie. Pierwszy hip-hopowy album, jaki słyszałem. Rysiek nawijający o biedzie i o blokowiskach był autentyczny i - przynajmniej dla mnie - przejmujący. Kto nie zna takich utworów jak "Jest jedna rzecz", "Właściwy wybór" czy "Mój rap, moja rzeczywistość"? Kto nie rzygał przewijającą się wszędzie "Głuchą nocą"? Absolutny klasyk, który zupełnie się nie zestarzał. Po kilku latach przerwy włączyłem znowu i dalej przyjemnie się słuchało mojego ulubionego onegdaj kawałka "Kolejny stracony dzień". Czekam na reedycję, mam tylko porysowaną i zniszczoną stadionówkę, wersji w mp3 nie mam zamiaru ściągać.

Peja Slums Attack - Właściwy wybór/Randori

TEDE - S.P.O.R.T

Był Peja, musi być Tede. Płyta, którą Graniecki wyprzedził polski rap o kilka długości, choć prawdę powiedziawszy nie mogę teraz przesłuchać "Sportu" w całości. Odrzucają mnie bity, odrzuca mnie flow Tedego. Oczywiście nie sposób nie docenić takich niezniszczalnych tracków jak "Ona jest szmatą" czy "Drin za drinem", ale odtworzenie całej płyty składającej się z 20 kawałków, z których co najwyżej kilka jest teraz słuchalnych, jest dla mnie zbyt ciężkostrawne. Zdecydowanie bardziej wolę inne dokonania Tedzika czy to solowo czy to z Numerem.

Tede - Drin za drinem (ft. VETO)

Rok Tedego to nie był, ponieważ wyszła o wiele lepsza płyta, jaką jest:

ŁONA - KONIEC ŻARTÓW

"Na legalu?" było najważniejsze, "S.P.O.R.T" wyprzedzał polski hip-hop, ale to "Koniec żartów" uważam za najlepszą płytę 2001 roku. Dwuznaczny, ironiczny, dowcipny, świeży, inteligentny, pomysłowy, przewrotny - to przymiotniki, które idealnie opisują szczecińskiego rapera. Płyta bez słabych momentów z perfekcyjnymi kawałkami. Jeżeli miałbym wybierać te najlepsze to oczywiście "Rozmowa", "Fruźki wolą optymistów" i "Emilia chce spać", a dochodzą do nich takie przewrotne kawałki jak "Żadnych gości" czy "Raperzy są niedobrzy". Do tego dobre bity Webbera, jedne z najlepszych skitów w polskim rapie ("Rozterki młodego rapera"). Był czas kiedy od Łony wolałem "Nic dziwnego", ale to "Koniec żartów" od początku do końca utrzymuje ten wesoły klimat i to debiut słuchany jest z uśmiechem na twarzy.
Łona - Rozmowa

ELEMER - POSZŁO W BIZNES
Bezczelny, bansujący album Eisa i Deny w 2001 roku został niezauważony. A jak już ktoś zauważył, to krytykował. Dwa lata później Eis wydał płytę "Gdzie jest Eis?", która została doceniona dopiero po latach. Wtedy też słuchacze zainteresowali się Elemerem. Banalne może wydawać się stwierdzenie, że jedni polubią "Poszło w biznes", a inni go znienawidzą, ale tak jest. Tematyka to "szampan, dziwki, basem, machanie kutasem", płyta jest aż przebaunsowana. Poważnie traktować jej nie można, a jeśli słucha się jej z przymrużeniem oka to odtwarzanie przynosi przyjemność i wersy typu: "laski wiedzą, że nie jestem dobry w tańcu / ale mam złoty łańcuch / złote to, złote tamto / klik klik, mam to" poprawiają humor. Jeżeli ktoś sztuka ambitnych i dobrze poskładanych wersów, to "Poszło w biznes" dla niego nie jest. Fanom Eisa powinno się spodobać.
Elemer - Klik klik (ft. Pezet)

FISZ - NA WYLOT
"30 centymetrów ponad chodnikami, nadciąga F-I-S-Z z siłą jak dynamit". Gdyby dynamit miał taką siłę jak młody Wagiel na tej płycie to nie bałbym się wybuchu wojny. Fanem Fisza nigdy nie byłem, o czym zresztą pisałem. "Na wylot" nie należy też do jego najlepszych płyt. Owszem dobra produkcja ("Zaraz wracam" jest piękne). Ale Fisza ciężko jest zdzierżyć za to jego antyflow i nie pomagają niezłe teksty. Bronią się dwa, trzy kawałki, przy reszcie niestety można zasnąć.
Fisz - Zaraz wracam

Niemoc twórcza

2011-07-26T17:24:00.000+02:00

Nie jest dobrze, jeżeli nowe wpisy na blogu pojawiają się raz na tydzień. Paradoksem jest, że łatwiej pisze się, kiedy nie ma się na to czasu. W roku szkolnym, poza niektórymi okresami, mogę pisać nawet codziennie, żebym tylko miał o czym. W wakacje pisanie notek jest ostatnią czynnością, do której siadam. No, ale mam coś na swoje usprawiedliwienie.

1) 3 sierpnia wychodzę na pielgrzymkę do Jasnej Góry. Wszystko kręci się wokół tego wydarzenia i powoli zaczynam odliczać dni. Ciągnie mnie strasznie, w tym roku ruszam z kilkoma znajomymi, więc pielgrzymowanie zapowiada się naprawdę dobrze. W tamtym roku napisałem relację, która skłoniła kilka osób do wyjścia w tym roku. Teraz też mam w planach prowadzenie jakichś zapisek, nie wiem jeszcze jaką przybierze to formę, ale coś na pewno powstanie.

2) W polskim rapie nic się nie dzieje. Oprócz zapowiedzi płyt czy nowych klipów przestały wychodzić płyty. Ten czas wykorzystuję na sprawdzanie produkcji, które ominąłem w poprzednich latach, dlatego niedawno w głośniku gościł Tymon z Magierą, a teraz słucham "Minut" Starego Miasta. Nadrabiam tez braki z rapu zza oceanu (stałem się fanem CunninLynguists), moja truskulowa głowa otworzyła się też na grime i sprawdziłem kilka klasyków angielskiej sceny, ale to jednak nie dla mnie. Sorry, Rascal, sorry Kano.

3) W ramach akcji Rozszerzona matura z polskiego przeczytałem "Proces" Kafki. Dołącza on do grupy: nudne i przereklamowane książki.

Jednym tchem - "Erynie" Marka Krajewskiego

2011-07-21T15:57:00.000+02:00

Jednym tchem. Właśnie tak przeczytałem, a właściwie wchłonąłem powieść Marka Krajewskiego zatytułowaną "Erynie". Okładka na pierwszy rzut oka sugeruje nam, że znajdziemy w niej fantastyczne elementy - nic bardziej mylnego. Mamy pięknie i dokładnie opisany przedwojenny Lwów, w którym władzę sprawują dwie osoby: komisarz Edward Popielski i "gubernator" świata podziemnego Mosze Kiczałes. Obaj są poruszeni, kiedy mieszkańcy znajdują długo torturowanego, a później zamordowanego kilkuletniego chłopca.

Otworzyłem "Erynie" wracając autobusem z biblioteki. Wciągnęły tak mocno, że dopiero w ostatnim momencie zauważyłem, że dojeżdżam do swojego przystanku. Później czytałem, czytałem i czytałem aż skończyłem powieść. Co sprawia, że książka Marka Krajewskiego potrafi tak zainteresować? Przede wszystkim to umiejętność dobrych opisów. Już pierwsza postać, którą spotykamy w "Eryniach" jest ciekawa, wyrazista i czytelnik ma prawo być rozczarowany, kiedy dowiaduje się, że to nie jej losy będziemy śledzić w dalszej części utworu.

Myślę, że gdyby "Erynie" nie były moim pierwszym spotkaniem z wrocławskim pisarzem, to mógłbym śmiało napisać, że w owej dalszej części utworu czeka na nas typowy dla Krajewskiego styl pisania. Teraz mogę jedynie domniemywać, że jest to prawdą, ale mam ku temu przesłanki. Często podczas lektury miałem wrażenie, że autor długo dopracowywał niektóre zdania, wybierał odpowiednie epitety i rzeczowniki. Szczególnie w dość mocnych, bezpośrednich opisach torturowanych dzieci czy innych sytuacjach, w których krew odpływa z twarzy i przed przeczytaniem kolejnych akapitów trzeba wziąć głęboki oddech. Autentyczności książce dodaje również świetne odwzorowanie lwowskiej gwary i obyczajów panujących w 1939 roku.

Jedyną wadą powieści jest lekko naciągane, hollywoodzkie wręcz zakończenie. Ja tego nie kupiłem, ale producenci filmowi powinni. Z "Eryń" można zrobić umiejscowiony we Lwowie, trzymający w napięciu do ostatnich chwil dreszczowiec. Książkę Marka Krajewskiego polecam każdemu, to zdecydowanie najlepsza powieść, jaką czytałem w tym roku.

Upadek zasad

2011-07-14T13:44:00.000+02:00

Nie jest wielką tajemnicą, że mieszkam w małej miejscowości. Wiadomo też, że lubię pokopać piłkę. Mimo tego, że wieś, w której mieszkam ma mniej niż 300 mieszkańców, to prawie codziennie na małym "boisku" pojawia się co najmniej 10 osób. Czemu słowo boisko znalazło się w cudzysłowie? Ano dlatego, że w niektórych miejscach bardziej przypomina kartoflisko (szczególnie po ostatnich deszczach), w rogach trawa sięga wysoko poza kostki, a bramki nie są równe. Należy jeszcze dodać, że nasze boisko leży na terenie starej, zamkniętej i opuszczonej szkoły podstawowej. Jest to teren prywatny, więc boisko nie jest do końca legalne, choć kiedyś umawialiśmy się z właścicielem, że możemy grać, tylko czy ten Pan, z którym to się rozmówiliśmy dalej jest posiadaczem tego budynku? No właśnie, nikt tak naprawdę nie wie, kto jest właścicielem szkoły. Mówiło się, że w starej szkole na być dom opieki społecznej lub Monar, ale po kilkunastu latach od zamknięcie szkoły z budynku została tylko ruina. Zmieniający się właściciele wynosili z niej, co się dało. Książki, które zostały w bibliotece, przyrządy z sal czy nawet deski podłogowe. Teraz szkoła stoi zupełnie opuszczona i niczyja.

Zawsze bolało nas, zawodników to, że nasza miejscowość jako jedna z niewielu w gminie nie ma boiska z prawdziwego zdarzenia. Władze gminy tłumaczyły się tym, że "nie ma miejsca" lub "nie ma pieniędzy". Trudne warunki nie przeszkadzały nam jednak w naprawdę przyzwoitej grze i zajmowaniu miejsc na podium w lokalnych zawodach. W tym sezonie wytworzyła się prawdziwa, klubowa atmosfera. Grupa kilkunastu osób, z których każdy wiedział, o co chodzi w graniu w piłkę. Pierwszy puchar przywieźliśmy już na początku wiosny z zawodów na hali. Na trawie również szło nam jak nigdy. Rozegraliśmy już dziesięć sparingów, z czego wszystkie wygraliśmy. Obiecujące wyniki, coraz lepsza gra i litry potu wsiąknięte w ziemię zapowiadały, że za rok, dwa lata możemy zgłosić się do oficjalnych rozgrywek ligowych i walczyć tam, jak równy w równym. Wszystko wyglądało naprawdę świetnie. Do wczoraj.

Jak pisałem bramki na boisku mieliśmy niejednakowe. Różniły w niewielkim stopniu rozmiarem, ale główną różnicą było to, że jedna skonstruowana byla z drewna, druga z metalu. Na obecną chwilę nie mamy żadnej. Jedna została połamana, druga... ukradziona. Łącząc kradzież bramki ze zniknięciem ciężkich, metalowych krat znajdujących się przy szkole jesteśmy przekonani, że ktoś ukradł bramkę po to, by sprzedać ją na złom. Z jednej strony może wydawać się to śmieszne, z drugiej smutne. Samo zniknięcie bramki nie jest problemem. W ciągu kilku dni zmontujemy nowe. Pojawia się tylko pytanie: jak nisko trzeba upaść, żeby ukraść bramkę. Kim był złodziej? Pewnie nigdy się nie dowiemy, na pewno to nikt "ze swoich". Być może to ktoś z okolicznych miejscowości, być może jego syn grał kiedyś z nami w piłkę.

Dostaliśmy solidnego kopniaka od życia i spadła nasza wiara w ludzi. Ukraść bramkę i połamać drugą? Trzeba nie mieć krzty honoru. Zwykle nie lubię takich sloganów i haseł, ale to zwykłe "kurestwo i upadek zasad".

PS. Może tekst jest nieskładny lub pominąłem jakieś ważne kwestie dotyczące tego tematu, ale bądźcie wyrozumiali, kierują mną emocje.

Haju & Złote Twarze - Międzyświat (2011) - recenzja

2011-07-12T10:04:00.001+02:00

Jeżeli koleżanka gorąco poleca mi płytę z podziemia, której nie znam, to coś musi być na rzeczy. Dostałem od niej "Międzyświat", przesłuchałem raz i zajarałem się tak, jak ona. Potem włączyłem album po razu drugi, trzeci, setny i w głośnikach ciągle brzmią wokale Haja na bitach Złotych Twarzy.

"Gdzie na nowych płytach są emocje?" - pyta Haju w "Super singlu". Istotnie, dawno nie mieliśmy w rodzimym rapie albumu, na którym przelałoby się tyle uczuć. Nie dziwią więc porównania do "Muzyki poważnej" Pezeta. Haju, tak jak starszy Kapliński na płycie z 2004 roku, potrafił w "Międzyświecie" otworzyć się przed słuchaczami, nie popadając przy tym w truizmy, populizm czy przesadny patos. Album Haja oraz duetu producenckiego Złote Twarze to pomysłowy i świeży materiał, który zyskuje grono słuchaczy dzięki szczerości rapera i spójności beatów, a także dzięki oryginalnej formie sprzedaży.

"Zdecyduj ile chcesz zapłacić" - takie zdanie widnieje w okienku zamówienia na stronie www.miedzyswiat.pl. Czy ktoś inny zdecydowałby się na taki krok? Założę się, że w Polsce, gdzie kupowanie płyt jeszcze nie jest normą trafiła się już pewnie niejedna osoba, która nabyła sobie "Międzyświat" za złotówkę, pokazując brak szacunku dla artysty. Z drugiej strony twórcy muszą mieć olbrzymi dystans do swojej muzyki, a także być pełni wiary w ludzi, którzy docenią ich pracę i wynagrodzą ich trud, ile jest warta. O formie sprzedaży "Międzyświatu" oraz o wydaniu płyty głośno było ostatnio na wykopie, dzięki czemu nakład został chwilowo wyczerpany.

Oczywiście sam pomysł na sprzedanie albumu nie gwarantuje płycie statusu "dobrej". Jeżeli chodzi o "Międzyświat" to możemy być spokojni - to nie jest marny marketing, który ma na celu wzbudzenie zainteresowania. To tylko ciekawy dodatek do bardzo dobrej płyty. Słuchając tego materiału już od pierwszych sekund możemy wyczuć melancholijny klimat zbudowany przez świetnie uzupełniające się trio muzyków. Dobre, pewne flow Haja pasuje do produkcji Złotych Twarzy. Szczere, często smutne teksty wrocławskiego rapera są całkiem przyzwoicie poskładane i efektu nie psuje nawet czasem przestawiony w wyrazach akcent. Tematycznie mamy pewną różnorodność od budującego "Idziemy po szczęście" przez lekko ironiczny i ofensywny "Super singiel" do numeru o łzach ("Wysypisko zużytych łez"). Wszędzie możemy się spodziewać wycieczek Haja w swoje życie osobiste czy opowieści o własnych doświadczeniach.

Dla Beztwarzy i Goldena należy się wielki szacunek za utrzymaną produkcyjną spójność (nie mylić z monotonią!). Dobre, klimatyczne podkłady oraz świetne instrumentalne utwory. W "csoliM (intro)" po prostu się zakochałem. Zsamplowana Sława Przybylska i dialog z filmu "Pożegnania" brzmią urzekająco. Pewne jest, że bez Złotych Twarzy ten album nie byłby taki sam.

Spójny, uspokajający, zostający w pamięci te trzy określenia dobrze pasują do "Międzyświatu". Warto, żeby każdy poświęcił godzinę na sprawdzenie tego albumu. Niektórym może nie pasować klimat, niektórzy wkręcą się tak, jak ja, ale żałować sprawdzenia nie będzie nikt.

2011-07-10T19:40:00.001+02:00

Na blogu stagnacja. Dziwne, bo mam o czym pisać i mam kiedy pisać, ale brakuje mi chęci. W planach miałem strefę klasyków, recenzję starej, klasycznej płyty i FAQ pielgrzymki, wszystko jednak zostaje w szufladce z napisem "plany". Jeden dłuższy tekst czeka na publikację, światło dzienne ujrzy pewnie w następnym tygodniu. Będzie to wywiad, dopiero pierwszy raz przeprowadzałem taką rozmowę i przyznam, że podoba mi się to. Coraz częściej myślę nad dziennikarstwem na studiach i choć nie uważam tego za mądry wybór, bo dziennikarzem można być bez studiów, no ale.

Kontynuując bełkot: nadrabiam zaległości w polskim i zagranicznym rapie. Płyta Magierskiego i Tymona poszła na ruszt i nie chcę jej z niego zdejmować, bo smakuje idealnie. Dopracowane bity, świetnie brzmienie i pomysłowy Tymon, gdzie ja byłem w 2008 roku? Jeżeli chodzi o zagranicę to wziąłem się w końcu za Lil Wayne'a. Słyszałem kilka jego kawałków jakiś czas temu i nie trafiły w mój gust. Ale skoro zjadł Nasa na jego płycie z Marleyem i nawijał jak równy z równym w tracku z Eminemem, to zabrałem się za całą płytę. Padło na najlepsze według słuchaczy Carter III i nie zawiodłem się. Niedługo na głośnikach jego inne płyty.

Za 20 dni pielgrzymka. Nowy szczelny namiot i butla z gazem już są. W tym roku zanosi się na naprawdę fajną pielgrzymkową paczkę (jeżeli któryś z Czytelników idzie z grupą 7A to pozdrawiam, pewnie się zobaczymy).Relacja w planach, nie wiem czy w takiej formie jak rok temu, ale coś na pewno powstanie.

Dałem znać, że żyję to teraz mogę prosić o chwilę cierpliwości. Niedługo wywiad i może opowiadanie. Stay tuned, 5!

Gościnnie: Mohamet - "Matura to bzdura"

2011-07-04T13:30:00.000+02:00

Oglądacie czasami wzmiankowany w tytule program? Ja raz na ruski rok, ostatnimi czasy wręcz bardzo rzadko, ale z jego główną tezą zgadzam się w stu procentach. Z tym że – z drugiej strony. O ile Kuba Janowski i jego kompani zdają się sugerować, iż przeciętny Polak po maturze z zakresu jej materiału pamięta tyle, co nic – o tyle według mnie matura jest aż za prosta.

Być może moje zdanie spowodowane jest faktem, że ledwo co otrzymałem do rąk świadectwo maturalne – swoją drogą ani to ładne, ani tam naszego zdjęcia (jak na papierku potwierdzającym ukończenie liceum, wręczanym nam w kwietniu) nie ma, mówiąc ogólnie: bez szczególnych podjar – ale wątpię, bym przez następnych dziesięć lat zapomniał sposobu na obliczenie prawdopodobieństwa czegoś tam, zanalizowanie dwóch banalnych wierszy czy napisanie po angielsku użytkowej notatki. Moim zdaniem uczestnicy programu „Matura to bzdura” są podstawieni albo faktycznie zostali przed nagraniem trzepnięci patelnią teflonową – tertium non datur. Sam mieszkam w Trójmieście, jeden raz z bliska przyglądałem się nagraniu tego programu i nie usłyszałem tam nic, co by przerastało możliwości intelektualne średnio zdolnego ucznia technikum.

Swoją drogą, czasami w skrytości żałuję, że nie wybrałem technikum. Fakt, zdarza się wśród uczniów tego rodzaju szkół przekroczenie norm patologii, ale to oni, a nie my – idący na studia, liczący na „wyższe wykształcenie” panicze – bez problemu odnajdą się w zawodzie i już niebawem będą zarabiać nie tak złe jak na polskie warunki pensje.

Wracając do wątku: przyznam, że do napisania tej notki skłonił mnie wklejony przez Mateusza na Facebooku link do listu pewnej humanistki do redakcji Gazety Wyborczej – a przynajmniej opublikowany na jej internetowych łamach (KLIKNIJ, ŻEBY PRZECZYTAĆ). O ile jakiś już czas temu zabierałem się do popełnienia tekstu o maturze, to ten właśnie wątpliwej wartości esej pokrzywdzonej przez los (o czym za chwilę) dziewczyny przesądził o mojej decyzji.

Streszczając jego zawartość – moja rówieśniczka wylewa na papier żale, że napisała maturę rozszerzoną z polskiego na sto procent, a z matematyki (no niestety!) zabrakło jej punktu (a więc dwa procent) do zaliczenia tejże. Oczywiście żal Małej M. (bo tak podpisuje się pod listem, stawiam przy okazji dolary przeciw orzechom, że w znajomych na portalach społecznościowych ma Malinową Martysię i robi zdjęcia Nikonem), bo aż rok więcej przyjdzie nam czekać na zrobienie przez nią magisterki, która bez wątpienia otworzy przed nią drogę do kariery, bo jak powszechnie wiadomo, by dobrze operować językiem polskim, trzeba zdać państwowe studia o nazwie „filologia polska”, bez tego można być co najwyżej drętwym ścisłowcem.

Ad rem: obowiązkowa matura z matematyki jest winna tego, że Mała M. „zda maturę w sierpniu, wyjedzie z Polski, pozwiedza trochę świata, pójdzie do pracy, będzie się rozwijać, chłonąć życie, będzie wolna i może napisze książkę?” Oby nie, bo swoją drogą styl, jakim wypowiada się we wspominanym liście jest bardzo prostacki (by nadmienić nadużywanie PISANIA WIELKIMI LITERAMI), mam nadzieję, że wymogły go emocje jakie targają Małą M. W końcu matura to najważniejsza rzecz na świecie, prawda? I choć piszę to ze sporą dozą ironii, to akurat w tym przypadku rozumiem autorkę – jak to się stało, że egzamin od kilku lat tak banalny jak matura (myślę, że licealiści z międzywojnia wiedzieliby na hipotetycznym teście więcej od obecnych magistrów) decyduje o całej przyszłości?

Nigga please – żeby go napisać dobrze wystarczy niewiele wysiłku, a tymczasem jego status wciąż się utrzymuje (nazwa matura robi tu swoje - okadzona mgiełką złowrogości „matura”, bo przecież czerwona podwiązka, kopniak na szczęście i polonez na studniówce – a mi osobiście było wstyd, czasami, porównując się do poprzednich pokoleń, które maturę pisały przez pięć godzin, były na skraju wyczerpania, a poziom był dużo wyższy – wnioskuję np. po wspomnieniach mojego taty), całkowicie niesłusznie.

Niemniej, to nie myśmy decydowali o tym, jak prezentować się będzie „nowa matura”, niewykluczone, że przy zmienionym do głębi programie, ładnie zdalibyśmy również „starą”. Notabene, według mnie ideałem byłaby matura tak anonimowa i obiektywna jak dziś, a jednak o trudności lat minionych (zwłaszcza w przypadku polskiego – obowiązujący klucz jedynie niszczy twórczość abiturientów). I nie piszę tego dlatego, że przyszło mi podejść do rzekomo „najtrudniejszego od lat” egzaminu maturalnego, który nie był żadnym wyzwaniem – zwyczajnie państwowy egzamin nie jest od tego, by wszyscy go zdawali. Ma przesiewać zdolniejszych, od mniej zdolnych. Przyszłych urzędników, pisarzy i inżynierów od piekarzy, budowlańców i innych (wcale przecież nie mniej ważnych zawodów).

Ten akapit przyda się zacząć od tytułu całego artykułu: Matura to bzdura. Pozwolę sobie opisać tegoroczne testy według przedmiotów, które przyszło mi pisać / zdawać ustnie:

Matematyka: czyli główna winowajczyni oblania przez Małą M. Jak sądzę, spora część czytelników bloga to znajomi Mateusza, którzy mają tyle samo lat, co on – a więc osoby, które podejdą do egzaminu dojrzałości w 2012 roku. Kochani – nie ma się czego bać. Jeżeli umiecie czytać, jeżeli umiecie podstawić liczby do wzoru i skorzystać z kalkulatora by wyliczyć konkretną wartość, wreszcie wiecie, że trójkąt ma sumę miar kątów wewnętrznych 180*, a wielomiany można z łatwością rozłożyć na takie, które są wzorami skróconego mnożenia – zdacie z pewnością i to bardzo dobrze. Tak się bowiem składa, że przynajmniej do 2011 roku uczniowie mogli korzystać z tzw. tablic maturalnych, zawierających wiele (wszystkie?) potrzebnych wzorów. Byłem w klasie z rozszerzoną matematyką i fizyką, zadania robiłem automatycznie, ale kiedy po wszystkim obejrzałem je na spokojnie, byłem pewien, że i bez jakiejkolwiek dodatkowej nauki ścisłych przedmiotów, najebałbym (co to ma być? – przyp. Jose) coś w okolicach 65%.

Polski? W liceum na polskim albo spałem, albo grałem z kolegą w ławki w przeróżne (genialne zresztą!) szarady i zabawy, albo też zostawałem w domu. Przypadki, w których faktycznie uczestniczyłem w lekcji i coś w niej wynosiłem, to co najwyżej jedna czwarta wszystkich zajęć. Efekt? 91% z matury podstawowej i 53% z rozszerzonej, do której nie przygotowywałem się ani przez chwileczkę – rozszerzenie pisałem na zasadzie rekreacji, nie wiedząc kompletnie nic o wymaganiach. Natomiast jeśli chodzi o egzamin na poziomie podstawowym – jedyne, co wypadałoby robić w szkole średniej, to czytać lektury, lub też ich substytuty – streszczenia. Dwa dni przed 4 maja spędziłem na powtarzaniu (przerywanym różnymi rzeczami, w końcu Facebook, fora i Youtube same się nie sprawdzą) lektur, tj. ich treści. Okazało się to nieprzydatne, gdyż koniec końców i tak wybrałem temat analizujący wiersze – notabene łatwe, przejrzyste i przyjemne (gdyby to nie był egzamin, porozważałbym nad nimi dłużej). Ale wypracowanie o „Granicy” również wyszłoby mi bez zarzutu.

Wtrącę tylko parę zdań o prezentacji z polskiego – jest ona najbardziej emocjonującym i niepewnym egzaminem, jaki będziecie zdawać, ale również najprostszym. Teoretycznie, powinniśmy się do niego przygotowywać przez pół roku – w praktyce wystarcza dzień troszkę bardziej intensywnych przygotowań. Jeśli macie gadane i napiszecie sobie choć raz na brudno, co chcecie przedstawić, to 20/20 jest realne bardziej niż awans Anglii na Euro 2012.

Nie nadmieniam już nawet matury z angielskiego i innych języków obcych, gdyż w przypadku tej pierwszej, jej poziom urągał inteligencji bardziej ogarniętego maturzysty. Najlepiej o tym zaświadczy przykład mojego dobrego kolegi, który znając język Synów Albionu na poziomie „I has two cheezburgerz” połączonego z rozpaczliwym „miganiem” do obcokrajowców, w celu pantomimicznego przedstawienia dworca, bądź innych lokacji, do których chciał się udać, uzyskał 88%.

Każdy wspomniany przedmiot pisałem jeszcze na poziomie rozszerzonym, ale nie od nich zależy zaliczenie matury, więc tylko dla porządku dodam, iż te egzaminy pisze się dużo fajniej niż podstawowe. Może to rezultat późniejszej pory (krytykowanej przez nas zresztą do czasu „działania” w jej trakcie), bo z przedmiotami rozszerzonymi potykaliśmy się o 14.00, gdy najczęściej uprzednio napełniliśmy swe brzuszki pizzą czy innym niezdrowym zapychaczem, wymieniliśmy nawet i z nauczycielami wrażenia co do części podstawowej, oswoiliśmy się z zakresem materiału, szykują jedynie na podwyższenie poprzeczki. Może świadomość, że nienapisanie ich dobrze, nie skutkuje fatalnymi konsekwencjami. Bądź co bądź, sporo zależy również od szkoły. Swojej nie mam nic do zarzucenia, stworzyła przyjazne okoliczności do pisania mimo wszystko stresującego (bo przecież przed rozwarciem banderol pozostaje niepewność) testu, uraczyła nas nawet wodą i batonikami, członkowie komisji byli przyjaźni i pomocni.

Najważniejszym jest podejść spokojnie do całości i pisać to tak, jakby było kolejnym sprawdzianem w szkole. Zabrzmi to banalnie, to prawda, ale inaczej się nie da. Na przykład matematyka rozszerzona – całą trzecią klasę balansowałęm na granicy jednynki i dwójki, a może jednokrotne przejrzenie arkuszy rozszerzonych zaowocowały u mnie świetnym wynikiem 74%, lepszym od wielu „czwórkowiczów”. Pewnie zadziałała tu i psychika, bo nie lubię być zmuszanym do przedstawienia jakiegoś wyniku, toku myślenia od razu, jak przy tablicy (odpowiedzi) na lekcji. Na maturze mogłem to odłożyć na później i główkować. Tę maturę w zasadzie wspominam najprzyjemniej, pomyślunku było co nie miara, ale wiedziałem, że zagwozdkę ma każdy.

Zbliżając się do końca, chciałbym jeszcze z jakiejś już perspektywy ocenić finalny rok edukacji szkolnej. Olałem go zresztą może ponad dopuszczalną granicę (najniższa frekwencja w klasie), ale jak widać nie miało to najmniejszego wpływu na wyniki rzeczy najistotniejszej. Jeśli rodzice zaczną Was strofować za słabe świadectwo ukończenia liceum, przypomnijcie im, że nie jest ono ABSOLUTNIE DO NICZEGO potrzebne. Można mieć na nim same dwóje, a dostać się na UJ, UW i jakie tam jeszcze są modne uczelnie w naszym polaczkowatym kraju.

Jakieś wspomnienia? Idźcie na studniówkę. Naprawdę, choć wyżej troszkę wyszydziłem tę tradycję, to to jest jednak najzwyczajniejsza zabawa w gronie klasy i znajomych ze szkoły, okuta tylko lekko w nawet niekrępujące kaftany tradycji. A polonez jest fajny, podobnie jak jedzenie na studniówce i kitranie się z alkoholem. Nie odbierzcie sobie tego.

Oczekiwanie na maturę? Nerwy przyjdą, ale nie prędzej niż tydzień przed. Powtórzcie z każdego przedmiotu podstawy, przejrzyjcie zeszyty i to autentycznie winno wystarczyć. Nie będą od Was chcieli więcej, niż nauczyciele na klasówkach. Bo im też zależy, by więcej osób zdało niż nie.

A jednak najmilej wspominam wspólne, z byłą już klasą (te są formalnie rozwiązywane w momencie zakończenia roku III klas, czyli jeszcze przed maturami), wyjścia na piwo, czy coś mocniejszego, po zakończeniu każdego dnia zmagań. Chwilka analizy zadań, a później kompletna amnezja – bo co więcej już moglibyśmy zrobić po zakodowaniu arkuszy?

Pisałem żem to ja, świeżo upieczony absolwent liceum, bez stresu oczekujący na wyniki rekrutacji na studia.

Warszafski Deszcz - PraWFDepowiedzafszy (2011) - recenzja

2011-07-01T14:40:00.000+02:00

Kilkanaście dni temu na całą Polską po raz czwarty spadł Warszafski Deszcz. Kolejny wspólny projekt Tedego i Numera Raz już przed premierą był przez wielu skreślony, a nawet zmieszany z błotem. Czemu? O ile pierwszy singiel "Gdzie tamte dziewczyny?" był w utrzymany w luźnym, wakacyjnym temacie, znanym z poprzednich płyt WFD, to drugi "PraWFDepowiedzafszy” był poważny, a Tede rozliczał się w nim z hejterami. I zaczęło się: Tede zawłaszczy tę płytę, nie będzie luzu i nie ma po co słuchać. Fora internetowe wrzały przed premierą, nie ucichły też po usłyszeniu płyt. Wśród wielu zarzutów stawianych Warszawskiemu najczęściej pojawiały się takie:

1. Po co słuchać ich płyty, skoro i tak nie przeskoczą poziomu "Nastukafszy"?

Niewielu słuchaczy to wie, ale mamy już 2011 rok i robienie płyty w stylu albumu sprzed ponad 10 lat jest kompletną głupotą. Raz, że to nie do zrobienia, dwa, że taki styl jest na obecne możliwości bardzo ubogi. Poza tym obecny hip-hop wymaga od raperów płynięcia po bicie i pokazywania chociaż odrobiny techniki. Sami powiedzcie, chcielibyście słyszeć Numera rapującego "dawaj liście, jest zajebiście"? Co jak co, ale teksty na "PraWFDepowiedziafszy" są całkiem nieźle poskładane i dobrze zarapowane. Dochodzą do tego świetne bity, w większości autorstwa Tedego, które wkręcają i bujają głowę. Wszystko to składa się na płytę, która jest pod względem muzycznym, lirycznym i technicznym lepsza niż „Nastukafszy”.

2. Przecież Tede od kilku płyt prezentuje marny poziom, a Numer zawsze był średnim raperem. Szkoda na nich czasu, są lepsi.

To prawda, Tede ostatnio się nie popisywał. Coraz gorsze flow, wtórne teksty, poprzednie płyty nie zachwycały, a bardzo słaby mixtape ze Zgrywusem spowodował, że obawiałem się nowego WFD. Graniecki ma jednak do to siebie, ale że na projekty z Numerem motywuje się i daje konkretne, dobre zwrotki, które potrafi przelecieć na wysokim poziomie. A Numer? Numer Raz jest zawsze spoko i nie można się go czepiać, nie jest gwiazdą, to spokojny, symaptyczny gość, solidny raper, który doskonale uzupełnia się z TDFem i dodaje kolorytu na płycie. Całe to połączenie szalonego Tedego i ustatkowanego Numera jest dobrze zobrazowane w kawałku "Czarny i biały". Zawarty między nimi kontrast jest zaletą, zachęca do słuchania, zaciekawia i sprawia, że tylko wspólnie mogą osiągnąć ten luźny klimat znany fanom WFD.

3. Można sobie posłuchać rapu dla relaksu, ale ile można słuchać kawałków o dupie maryny?

Może nie ma tu lirycznych wyżyn, ale nie ma też monotematyczności. Całkiem fajne pomysły na "Czwartek" i "Dzień świstaka". Są luźne kawałki (w końcu to WFD), ale są też te bardziej poważne, z czego najbardziej emocjonalny jest solowy numer Tedego "Zrobiliśmy coś ważnego". Raper opisuje tam sytuację, która teraz towarzyszy jemu i całej scenie, przepełnionej hejteram.. Oczywiście są na tym albumie zapchajdziury („Miasto tonie w rapie”, „Nie bądź tak sobą”), ale szybko ustępują miejsca lepszym kawałkom.

4. Jebać Tedego, Peja i tak rozjebał płytą!

Myślę, że kilku psychofanów Peji na pewno po usłyszeniu „PraWFDepowiedzafszy” zamknie gębę. Slums Attack platynową już "Reedukacją" ustawił poprzeczkę naprawdę wysoko i nie przypuszczałem, że WFD jest w stanie nawiązać kontakt z płytą Peji. Okazuje się, że Warszafski przeskoczył tę poprzeczkę.

Podsumowując, Warszafski Deszcz dał nam porcję dobrego rapu na świetnych bitach. Doszedł do tego perfekcyjne wykonany pomysł na drugą płytę z remixami starych numerów formacji wykonanych przez MłodegoGrzecha. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że jestem zadowolony z tego, co dostałem od Numera i Tedego i uważam, że nowe WFD idealnie nadaje się na cieple, wakacyjne dni.

Przeczytawszy [12]

2011-06-30T13:23:00.000+02:00

STYCZEŃ
1. Helena Kowalik - Warszawa kryminalna (wyd. Muza)
2. Marek Hłasko - Mordercy są wśród nas (wyd. Da Capo)
3. Leopold Tyrmand - Dziennik 1945 (wyd. ResPublica)

LUTY
1. Ernest Hemingway - Stary człowiek i morze (wyd. PIW)
2. Barbara Stanisławczyk - Miłosne gry Marka Hłaski (wyd. Prószyński i S-ka)
3. Bolesław Prus - Lalka (wyd. Greg)

MARZEC
1. Ks. Tadeusz Dajczer - Tajemnica wiary (wyd. FIDEI)
2. Leopold Tyrmand - Zły
3. Ks. Tadeusz Dajczer - Zdumiewająca bliskość (wyd. FIDEI)
4. Ks. Tadeusz Dajczer - Przymnóż nam wiary (wyd. FIDEI)

KWIECIEŃ
1. Ks. Tadeusz Dajczer - Sakrament obecności (wyd. FIDEI)
2. Leopold Tyrmand - Gorzki smak czkolady Lucullus (wyd. MG)
3. Ks. Tadeusz Dajczer - Mocą wiary (wyd. FIDEI)
4. Ks. Tadeusz Dajczer - Nieodkryty dar (wyd. FIDEI)
5. Ryszard Kapuściński - Cesarz (wyd. Czytelnik)

MAJ
1. Michaił Bułhakow - Mistrz i Małgorzata (wyd. Muza)
2. Peter Seewald - Światłość świata (wywiad rzeka z Benedyktem XVI) (wyd. Znak)
3. Henryk Sienkiewicz - Potop (wyd. Siedmioróg)

CZERWIEC
1. Sven Hassel - Krwawa droga do śmierci (wyd. IW Erica)
2. Bert Ghezzi - Cuda i mistycy (wyd. Świat Książki)
3. Ronald Kessler - W tajnych służbach prezydenta (wyd. Wołoszański)
4. Milan Kundera - Nieśmiertelność (wyd. PIW)

Łącznie: 22
Średnia: 3,67/mies

OCENY

Liczba książek porównywalna do tego, ile czytałem rok temu, ale mam wrażanie, że czytanie u mnie kuleje. Może to z tego powodu, że książki Dajczera nie były zbyt obszerne i nabiły mocno średnią. Z drugiej strony mało też mam książek dobrych na odmóżdżenie, a to dlatego, że gorzej mam z czasem. Moje tradycyjne wieczorne czytanie zastąpiła nauka, a teraz najwięcej czytam w autobusie.

Co do samych książek. O Tyrmandzie pisałem TUTAJ, o wywiadzie z Benedyktem XVI TUTAJ, a o Dajczerze TUTAJ. Lektury w tym roku miałem bardzo dobre, "Lalką" się jaram, "Potop" też na poziomie. Koniec przerabiana romantyzmu przyjąłem ulgą, teraz można poczytać dobre książki. Do nadrobienia mam "Nad Niemnem", a w najbliższym czasie czeka mnie "Zbrodnia i kara" (Dostojewski, więc spokojny jestem o tę pozycję). Kessler trochę plotkarski, "Cuda i mistycy" na pewno nie każdego zainteresują, Hassel dobry na odpoczynek. Jeszcze słowo o Kapuścińskim, który "Cesarzem" mnie zawiódł. Cały ten reportaż śmierdzi tym, że autor był w Etiopii, popatrzył trochę na ten kraj i włożył swoje słowa w usta ludności. "Imperium" na pewno było lepsze.

W wakacje nadrabianie zaległości, muszę się w końcu zabrać za "Cień wiatru", bo słyszałem o tej książce dużo dobrego. Poza tym pewnie sporo czytadełek, jak to w wakacje. Jak coś polecacie, chcecie obszerną recenzję, cokolwiek, to piszcie.

Najbardziej irytujące piosenki cz. 2

2011-06-26T17:10:00.000+02:00

Pogrzebałem chwilę w zakamarkach mojego mózgu, odkurzyłem wszystko z kategorii "irytujące" i okazało się, że denerwujących piosenek jest cała masa. Sporo z nich odrzuciłem na samym początku, bo za niehumanitarne uznałem zjechanie hitów z wersami takimi jak: "Seksualna niebezpieczna, taka jestem lubię być niegrzeczna". Odpadły propozycje piosenek zespołu Kombi - musiałbym wymieniać wszystkie ich twory, które dane mi było słyszeć. Z powodu nadmiernego urodzaju wypadła "Umbrella ELA ELA E E E E". Zastanawiałem się też nad piosenką "My Heart Will Go On", ale nie miałem sumienia jej tutaj umieszczać, co prawda irytuje mnie jej ciągłe puszczanie, ale to bardzo ładny utwór. "Can't get you out of my head", którego nienawidziłem jako małolat teraz przeleciało bez poruszenia wskaźnika zdenerwowania, ba nawet nóżka drgnęła. Zostało pięć strasznych piosenek. Oto one:

MARYLA RODOWICZ - MAŁGOŚKA

Zdecydowanie najgorszy polski twór muzyczny, wykonany przez najgorszą piosenkarkę. Nienawidzę tej piosenki, a jest wszędzie. Zawsze, gdzie pokazuje się wiecznie młoda i piękna Maryla przebrana nie-wiadomo-co, tam też słychać "Małgośkę", której wszyscy słuchają z przyklejonym uśmiechem, a po występie schlebiają najlepszej polskiej piosenkarce. Przecież nie da się tego słuchać. Od Rodowicz gorsze są tylko jej męskie kopie, Trzydziestoletni chłop ubierze się w ciuchy po babci, weźmie gitarę i idzie do "Mam Talent!", no naprawdę nic bardziej mnie nie denerwuje. "Małgośce" tak jak Maryli Rodowicz mówię nie. Nie. Trzy razy NIE.

STACHURSKY - TYP NIEPOKORNY

Wyżej mieliśmy najgorszą śpiewaczkę, teraz mamy najgorszego śpiewaka, choć nie wiem czy Jacek zasługuje na takie miano. Mistrz w kradzeniu piosenek. Mistrz żenady. Król popowych popłuczyn. "Typ niepokorny" to szczyt wszystkiego. Mimo tego, że ten numer przejadł się już wszystkim to ciągle stały punkt Sylwestra z Jedynką albo jubileuszowego koncertu Stachursky'ego na Polsacie. On jest po prostu najgorszy i nie wiem co robi na polskiej scenie. Skończ już, proszę.

QUEEN - BOHEMIAN RHAPSODY
Najbardziej przeceniany utwór Queenu. Lubię ten zespół, lubię Freedy'ego, znam prawie całą dyskografię i znalazłbym co najmniej 10 lepszych piosenek niż Bohemian Rhapsody. To, że nie mogę pojąć fenomenu tego utworu to jedna rzecz, druga jest taka, że w tym prawie sześciominutowym numerze jest dużo irytujących momentów. Słuchanie tego w całości jest dla mnie prawdziwą męką, dlatego, jeżeli "Bohemian Rhapsody" pojawia się w Trójkowym Topie Wszech Czasów muszę ściszyć odbiornik lub zająć się czymś innym.

KARMAH - JUST BE GOOD TO ME
Najpierw było Police, potem Puff Daddy, ostatnio Karmah. Ten sama linia melodyczna sprawia, że zawsze ciekawi mnie, który z kawałków poleci, a najczęściej jest to właśnie Karmah, która jest grana w stacjach z bardziej komercyjną muzyką. Swoja drogą lubię tylko wersję The Police. Puff Daddy i Faith Evans średnio wypadli, choć zacna inicjatywa, a Karmah to w ogóle porażka, Sting, czemu dałeś jej (czy tam im) to wykorzystać?

GLORIA GAYNOR - I WILL SURVIVE

Kolejna piosenka, której jest o wiele za dużo. Obecna w "śmiesznych" komediach romantycznych, w bajkach, wykorzystywana jako jingle w programach. Nie wiem, co można więcej o tej piosence napisać - niemiłosiernie irytuje, tyle.

Wygrał hip-hop?

2011-06-24T17:44:00.002+02:00

Niecałe dwa lata temu najgłośniejszym wydarzeniem na polskiej scenie hip-hopowej był beef pomiędzy dwiema legendami krajowego rapu Peją i Tedem. Co prawda często ten pojedynek przyjmował karykaturalny obraz i zamiast walki pomiędzy dwoma doświadczonymi raperami przypominał bardziej przepychankę sześciolatków w piaskownicy. Z drugiej strony przyznać, że beef podzielił fanów. Jedni trzymali stronę Poznaniaka, drudzy stawali za raperem z Warszawy, a inni załamywali ręce wieszcząc koniec kariery obu. Moment beefu przypadł na czas, w którym obaj nie byli już na szczycie. Ich nowe płyty nie mogły dorównać wcześniejszym albumom, pojedynek tylko osłabił ich pozycje, bo obaj stracili na wizerunku. Wydawało się już, że ani Peja, ani Tede nie wydadzą już nic dobrego i dalej będą żerowali na swoich całkiem sporych fanbase'ach. Te przypuszczenia były błędne - w 2011 roku obaj wydali bardzo dobre płyty, na których w jakiś sposób rozliczają się z przeszłością.

Przypomnijmy może sam beef. Zaczął się od słynnej akcji w Zielonej Górze, kiedy to Peja najpierw zrugał fana pokazującego mu środkowy palec, a później powiedział znane każdemu internaucie słowa: "Wiecie, co z nim zrobić". Tede uważał, że Rychu psuje wizerunek polskiego hip-hopu w mediach i zaczęło się. Najpierw freestyle Peji, później mini EP z dissami od Tego i tak potoczył się najbardziej znany polski beef. Zakończył się on setkami demotywatorami i przeróbkami zdjęć Peji i "beką z wieprza" oraz przekraczającą wszelkie granice krytyką Tedego, czasem był to typowy "hejting dla beki", ale słowa maja moc i dotknęło to TDFa.

Mamy 2011 rok. Peja z DJ Decksem wracają do nazwy Slums Attack i wydają "Reedukację". Na niej świetne beaty Decksa, Jeru the Damaja, i rozliczanie się z przeszłością, w której Rychu przesadzał z kobietami, alkoholem, dragami. Jest trochę taniego moralizatorstwa, ale wreszcie można słuchać Peji bez zażenowania i wynieść coś dla siebie z jego albumu. Rysiek rzuca sporo poważnych wersów i przyznaje się do błędów z przeszłości. Niedawno mieliśmy Slums Attack i Onyx w studio La Bomba, można powiedzieć, że poznański raper wyszedł z tego beefu o wiele mocniejszy, skończył z głupotami i zajął się nagrywaniem porządnych kawałków. Zaskoczył mnie pozytywnie w tym roku i mam nadzieję, że utrzyma formę.

U Tedego w tym roku też jest całkiem nieźle. Najpierw całkiem udana akcja promocyjna FaceBuhha. Wyciekło kilka naprawdę dobrych numerów, w stylu starego, luźnego Tedzika. Później było nieco gorzej, bo mixtape ze Zgrywusem, był zupełnie nie do przesłuchania. (Zresztą otoczenie Tedego, podobnie jak Peji, to grono bardzo słabych raperów i nigdy nie zrozumiem, po co oni tam są). Powoli przestawałem wierzyć, że Tede wyda coś dobrego, bo poprzednie płyty były co najwyżej średnie. "PraWFDepowiedziafszy" było moją ostatnią szansą dla Tedeusza i muszę przyznać, że album WFD jest godną odpowiedzą na "Reedukację". Singlowe "Gdzie tamte dziewczyny?" albo "Zrobiliśmy coś ważnego" to kawałki, które zostają w głośnikach na dłużej. Pomysł na remixy starych kawałków WFD też genialnie zrealizowany, bo każdy track jest przeogromnym bangerem. Tede na wszystkie przytyki reaguje wymuszonym luzem, coś w stylu "pewność siebie, mój sposób na porażkę, stary / najważniejsze nie płakać, śmiać się, gdy krwawisz". Widać, że wszechobecna "beka z wieprza" mocno zabolała Tedego, co zresztą widać na płycie. Niemniej Graniecki spiął się i na Warszafskim dał naprawdę dobre, nieźle zarapowane zwrotki i bardzo dobre bity. Można powiedzieć, że Tede też wyszedł z beefu mądrzejszy o sporo doświadczeń i na pewno pokorniejszy.

Reprezentujący biedę Peja i bananowiec Tede w tym roku zamknęli gęby kilku mądrym głowom wieszczącym ich koniec. Przycichły już echa beefu i obaj wydali płyty, których nie muszą się wstydzić. "Jak mawiał Hirek Wrona: wygrał hip-hop" - tutaj też sprawdza się to stwierdzenie. Myślę, że gdyby nie ten beef żadnemu ze zwaśnionych raperów nie zależałoby na nagraniu jak najlepszych płyt. "Reedukacja" i "PraWFDepowiedziafszy" to dwa dobre albumy, które nie znajdą się raczej w żadnych topach, ale ubarwią mocny 2011 rok. Co do Tedego i Peji, to parafrazując tego pierwszego: nagrają coś, wierzę.

DOPISEK
http://www.popkiller.pl/2011-06-24,warszafski_deszcz_videowywiad_cz_1
Wywiad z WFD, który w pewnym stopniu dezaktualizuje całą notkę.

Hans Solo - 8 - recenzja

2011-06-19T21:12:00.000+02:00

Co roku zdarzają się płyty przegapione przez większość słuchaczy lub zdecydowanie niedocenione. Klasycznym przykładem może być płyta Eisa "Gdzie jest Eis?" z 2003 roku. Kiedyś nikt jej nie zauważył, teraz jest pozycją obowiązkową. Sytuacja ma się podobnie z "Bez zabezpieczeń" Małego Esz Esza oraz z "Masy ludu. Na językach" HST. W tym roku dużo mówi się o eksperymentach Mesa i Zeusa, o platynowej płycie Peji lub o świetnie wyprodukowanej "Czystej brudnej prawdzie" Sokoła i Marysi Starosty, a gdzieś pomiędzy tymi płytami wyszedł świetny album Hansa, znanego przede wszystkim z ekipy Pięć Dwa Dębieć zatytułowany "8". Wydana w "My Music" płyta to kwintesencja Hansa, znajdziemy tam elementy ironii, dosadne wersy opisujące Polskę i dobitne, twarde historie, ale obecny jest także luźniejszy reagge'owy klimat.

Ironia Hansa znana jest słuchaczom od kawałka "To my" z 2003 roku, potem mieliśmy między innymi "Nocne Polaków rozmowy" z "Deep Hans". Na "8" Hans pokazuje, że można nagrać coś o wiele lepszego. Znakomicie opisana polaczkowatość w kawałku "Polak wyjątkowy song" poparta rozwleką, flegmatyczną nawijką, świetnie komponującą z bitem idealnie pokazuje mentalność "Polaczków", którym nie chce pracować się za grosze i wolą siedzieć przy TV, które wzięli sobie na raty, ale nie na siebie, tylko na babcię, "bo babcia ma rentę, bo babci niepotrzebne". Ironia przewija się zresztą przez całą płytę i niemal w każdym kawałku znajdzie się jakiś wers, w którym Hans nabija się z rzeczywistości lub z ludzkiej mentalności. Dobre obserwacje, celne linijki i trzeźwe spojrzenie na świat stawiają Hansa wśród inteligentnych raperów, którzy chcą coś przekazać słuchaczowi, a o to coraz ciężej.

Warstwa liryczna "8" jak na razie dystansuje cały 2011 rok. Drugi singiel "Zmywam" jest brutalnie prawdziwy, jeżeli już krytykować media, to właśnie w taki sposób. Sam utwór idealnie nadaje się na singiel. Mroczny klimat, pomysłowy teledysk, wkręcający refren i dobry tekst. Liryki na najwyższym polskim poziomie jest tutaj więcej, polecam takie kawałki jak "Sam" czy "Nudne". Słychać na tym albumie dużo emocji, szczerości i wylewanego bólu. Pokusiłbym się nawet o porównanie solówki Hansa do "Mrocznych nagrać" Mroka, a jak wiadomo jestem wielkim fanem tego albumu.

Pisałem o luźniejszym klimacie. Owszem, kawałki "Syjon" i "Babilon" już samą nazwą kojarzą się z reggae. Podkłady na żywych instrumentach, wpadające w uchu refreny zaśpiewane właśnie w stylu Marleya - nawiasem mówiąc to dawno nie słyszałem płyty z tak dobrymi refrenami, prawie wszystkie zostają w głowie, ubarwiają numery i wprowadzają w przyjemniejszy nastrój. Nie ma jednak luzu w tekstach, tam Hans dalej zachowuje powagę. Skoro już jesteśmy przy tych eksperymentach Hansa, to warto zwrócić uwagę na to, że raper z Poznania świetnie odnajduje się w każdym klimacie. Być może jego flow dla niektórych jest monotonne, ale barwa głosu, charyzma i pewność siebie przykuwają uwagę słuchacza. Nie da się obok niego przejść obojętnie.

Hans to trzydziestolatek, który dobrze wie czego chce od świata, od muzyki i od siebie. Płyt z tekstami takimi jak na "8" oczekuję od dojrzałych facetów, nie opowiadań jakimi to oni są hustlerami, nie o tym, że politycy to złodzieje, nie o tym, że koks wciągany jest na potęgę, a dwóch kolegów siedzi w pierdlu. Hans twardo stąpa po ziemi i choć alkohol na tej płycie jest obecny, to wiem, że członek Pięć Dwa Dębiec jest poważnym facetem, który nie pieprzy głupot. Naprawdę polecam tę płytę, bo szkoda, żeby "8" został przegapiony.

HANS SOLO - ZMYWAM (teledysk)

HANS SOLO - BABILON (teledysk)

Polecam też wywiad z Hansem tutaj pierwsza część

Najbardziej irytujące piosenki cz. 1

2011-06-17T20:17:00.000+02:00

Od kilku dni mam wakacje, więc teoretycznie powinienem mieć więcej czasu na pisanie. Praktycznie wygląda to inaczej, bo raz, że pogoda wygania na boisko, dwa, że Heroes 3 przyciąga, jeżeli już jestem w domu. W końcu jednak zmotywowałem się do napisania notki, a że jestem strasznie nerwowym człowiekiem, napiszę o denerwujących mnie piosenkach. W tytule napisałem, że to część pierwsza, prawdę mówiąc nie wiem, czy będzie druga; wolę się jednak zabezpieczyć, bo mogłem zapomnieć o czymś strasznie denerwującym.

PERFECT - AUTOBIOGRAFIA

Klasyk nad klasyki. Dla wielu najważniejszy polski utwór. Mnie po prostu denerwuje, tak samo jak wychwalanie pod niebiosa Grzegorza Markowskiego. Na szczęście lider Perfectu powoli sam stacza się nagrywając jakieś popowe popłuczyny. Ale wróćmy do samej "Autobiografii" - słyszałem ją co najmniej milion razy. Grana jest wszędzie. Dorośli często podkreślają jej wartość i śpiewają: "Miałem 10 lat, gdy usłyszał o mnie świat". Założę się, że nie więcej niż 10% Polaków, wie, że w tekście jest "O NIM" i chodzi oczywiście o Elvisa, co potwierdza następna linijka. W każdym razie, jeżeli słyszę Perfect to trzęsie mną odruch wymiotny.

CZESŁAW ŚPIEWA - MASZYNKA DO ŚWIERKANIA

Czesław Mozil to jeden z moich ulubionych artystów, którzy kreują obecny rynek muzyczny w Polsce. Płyta "Pop" jest przeze mnie słuchana regularnie od momentu pierwszego zatknięcia się z nią. Nigdy bym nie pomyślał, że warto się jej przyjrzeć, bo zraziłem się pierwszą piosenką Czesława, którą usłyszałem, czyli właśnie "Maszynką do świerkania". Irytujący wokal Mozila i niezrozumiały tekst momentalnie mnie odrzuciły. Dobre recenzje "Popu" oraz sam Czesław, który będąc jurorem w X-Factorze okazał się sympatycznym człowiekiem przekonały mnie do dania artyście jeszcze jednej szansy. "Pop" to niemal idealna płyta. "Debiut", z którego pochodzi "Maszynka", stoi poziom niżej. Sprawdziłem, a jakże. I dalej nienawidzę "Maszynki", tylko, cholera jasna, coś mi każe do niej wracać przynajmniej raz dziennie.

LIVE - OVERCOME

Nazwa zespołu i tytuł nic nie mówi, prawda? To przesłuchajcie kilkanaście pierwszych sekund piosenki. Szok? Mam to za każdym razem, kiedy ten utwór jest odtwarzany w radio. Zawsze zawieszam się na kilkanaście sekund i myślę sobie: "Nie wierzę, Jeden Osiem L w radiu". Po chwili mogę głęboko odetchnąć i uśmiechnąć się do siebie. Nikt nie zliczy, ile razy w podstawówce i na początku gimnazjum słuchałem "Jak zapomnieć", teraz kiedy znam muzykę trochę lepiej, wspomnienie hiphopolo nie nastraja mnie pozytywnie i przez kawałek "Overcome" nie należy do moich ulubionych.

PAKTOFONIKA - CHWILE ULOTNE

Wielkim fanem Paktofoniki oczywiście byłem. Mazałem na kartach napisy "Magik" i uważałem go za najlepsze, co trafiło się w polskim rapie. Wyleczyłem się z tego dość szybko, ale to akurat nieistotne przy tym kawałku. Jego nie lubiłem nigdy. Zawsze wolałem się podołować przy "Nie ma mnie dla nikogo" albo zmotywować "Nowinami" Owszem, słuchało się i "Chwil ulotnych", bo słuchało się wszystkiego spod szyldu PFK. Teraz widzę, że "Chwile ulotne" to numer, który zna każdy "fan hip-hopu". - Czego słuchasz? - No wszystkiego, hip-hopu ostatnio". - "No, Chwile ulotne dobre są, znasz?". To żaden hejt w stronę psychofanów Paktofoniki, bo rozumiem, że taki prosty przekaz może się podobać i może trafiać do ludzi, ale postrzeganie polskiego rapu przez "Chwile ulotne" jest, jakby to powiedział Eldo WORST.

MAŁPA - PAZNOKCIE

Założę się, że gdyby nie "Paznokcie" KNOC nie osiągnęłoby takiego sukcesu. Ten kawałek, choć wypada dość blado na tle "Nie byłem nigdy" lub "5 element", znalazł ogromną liczbę odbiorców, z czego duża część to nastoletnie dziewczyny. Same "Paznokcie" mnie jakoś nie ruszają, bo nawet przyjemnie się ich słucha, podczas słuchania całej płyty. Tylko znów irytuje ta wszechobecność. Opisy na GG (~~sam miałem przez pewien czas wers z Paryżem~~), podpisy pod zdjęciami, wrzucanie na Faebooka i kolejne grono fanów hip-hopów z bożkiem Małpą. Za dużo tego, za dużo tych "Paznokci". Z drugiej strony fajnie, że Małpa zyskał popularność, bo zasłużył, a kibicowałem mu już za czasów Proximite. (A Paznokcie lepiej brzmią w blendzie 2stego).

Mroku - Bajki robotów (2011) - recenzja

2011-06-12T14:51:00.001+02:00

Koszaliński raper Mroku zdobył już sobie pewną grupę fanów, dla których znajduje się on w czołówce polskiego podziemia. Mimo to mam wrażenie, że członek grupy Bla Bla jest dalej jednym z najbardziej niedocenionych twórców w Polsce. Pierwszego czerwca tego roku Mroku wydał "Bajki robotów", płytę, na którą czekałem od momentu przesłuchania "Mrocznych nagrań".

Przyznam, że oczekiwałem po tej płycie wiele. Mroku na poprzednim albumie urzekł mnie swoją szczerością, uzewnętrznianiem się, mrocznymi historiami, a nawet brutalnym przedstawieniem świata w kawałku "Siódmy dzień". Chciałem więcej takich utworów. Bynajmniej nie chodziło mi o "Mroczne nagrania 2", chciałem, żeby "Bajki robotów" zdystansowały ten album i pomogły koszalinianinowi wyjść na szczyt. Sam tytuł płyty oraz zdanie z opisu płyty: "Przygotujcie się na podróż do świata mruczących cyfrowo kotów schowanych w ciemności, tam gdzie ludzie szukają roboty, a wszystkie roboty szukają miłości" dały mi nadzieję, że Mroku pobudzi wyobraźnie i przygotuje nam podróż w przyszłość. Jak się okazuje, zupełnie nie trafiłem ze swoimi przewidywaniami.

"Bajki robotów" to spójna, dobra płyta. Mroku poprawił flow i dobrał sobie świetne bity, z których większość jest produkcji również niedocenianego Mahyna. Ciepłe słowo można też powiedzieć o tym, że Mroku ładnie technicznie poskładał teksty, sporo podwójnych, sporo wersów opartych na tym samym rymie. Szkoda tylko, że raper akcentuje je w aż tak wyraźny sposób.

Czas na główny akapit i ocenę warstwy lirycznej płyty. Znowu nie mogę uciec od porównania do "Mrocznych nagrań", gdzie Mroku rapował niezwykle charakterystyczne, sensowne zwrotki, gdzie czasem po wersach można było się uśmiechnąć, a czasem przechodziły ciarki na plecach. Niestety, liryka "Bajek robotów" stoi poziom niżej. Co z tego, że czasem trafią się wersy takie jak: "Ściągam maile nim cokolwiek zjem zjadam Ą i Ę" z "W mieście globalnego połączenia", skoro kilka linijek dalej mamy iście VNMowskie "mnie to nie martwi jak zombie" czy "sytuacja się pierdoli jak w domu publicznym" w "Trupie w rzece". O ile wszyscy byli przyzwyczajeni do dobrych wersów Mroka, to chyba każdego fana rażą te słabe porównania czy brak tekstów, które wbijają się w pamięć. Owszem są godne polecenia utwory takie jak "Poranny blask", wspomniane "W mieście globalnego połączenia" czy tytułowe "Bajki robotów", ale to stanowczo za mało.

Mam spory problem z oceną tej płyty. Z jednej strony przyjemnie słucha się rapera z dobrym flow na porządnych podkładach, z drugiej strony Mroku jest raperem, którego słucha się dla treści, a tej tutaj jest niewiele. Uważam, że góra dwa, trzy kawałki mogłyby znaleźć się na "Mrocznych nagraniach", reszta wyraźnie odstaje. Naprawdę mocno liczyłem na to, że będę mógł umieścić tę płytę w najlepszej trójce tego roku, ale niestety, nie spełniła moich oczekiwań. Dobre bity, dobry raper, dobre wydanie, średnie teksty - wszystko na poziomie, niestety nic ponad poziom. Czekam na więcej.

X-Factor - przed finałem

2011-06-02T10:51:00.000+02:00

Przez kilka ostatnich lat mieliśmy w Polsce boom na taniec. Powstało kilka programów takich jak: "You Can Dance", "Taniec z gwiazdami", "Gwiazdy tańczą na lodzie", serial "Tancerze" w wielu innych wątek tańca był wszechobecny. Finał poprzedniej edycji "Mam Talent!" pokazał, że Polacy mają głód dobrego piosenkarza. Co prawda program wygrała mała, fałszująca dziewczynka, a drugi był śpiewak, który stał się teraz bożyszczem małolatek i - o zgrozo - ikoną reggae, ale wypłynął ktoś taki jak Piotr Lisiecki, Anna Teliczan (edycję wcześniej) czy Geniek Loska. Telewizje szybko wyczuły, że trzeba postawić na śpiew. TVP zrobiło beznadziejną "Bitwę na głosy", Polsat słabo wyreżyserowany "Must Be The Music", a TVN "X-Factor". Finał ostatniego programu już w niedzielę. Czas na małe podsumowanie.

CASTINGI - największe błędy jurorów

Przyznam, że nie oglądałem wszystkich odcinków castingowych. Być może ktoś mi umknął, być może kogoś nie pamiętam. Nieważne. I tak mogę stwierdzić, że jurorzy kogoś pominęli lub po prostu nie docenili. Jako pierwsza nasuwa mi się na myśl Ada Styrcz (zdj. obok). Charyzmatyczna, utalentowana, szalona, świetna. Masa epitetów ciśnie się na usta nawet po usłyszeniu tylko kilku jej wykonań. Była już w ostatniej rundzie eliminacji, jednak Kuba Wojewódzki postawił na innych. Czy słusznie? Dalej mam wątpliwości. Razem z Adą odpadła Ania Kłys, kapitalne wykonanie "Bad Romance" również widziałbym ją w finałowej dziewiątce kosztem kogoś z grupy Kuby. Byłem też wielkim kibicem Anny Dudek ("What a Wonderful World") i Wojtka Strzeleckiego ("Layla"). Może i nie mieli wielkiego potencjału, ale warto o nich wspomnieć.

WYSTĘPY LIVE - wykonawcy w kolejności odpadania

AVOCADO

Umówmy się, grupa zespołów wokalnych była najsłabiej obsadzona. Co więcej taki rodzaj wykonywania muzyki w Polsce nie jest dość popularny. Avocado odpadło jako pierwsze i chyba nikogo to nie zaskoczyło. Niczym nie zaskakiwali, nie byli wystarczająco dobrzy, ani ciekawi. Nawet nie mieli charakteru. Ot, pięciu facetów, którzy robią niezłą muzykę. Występ w finałowej dziewiątce - jak najbardziej, ale nic ponad to.

WILLIAM MALCOLM

Szalony, bardzo charyzmatyczny wokalista o ogromnym potencjale. Jego największym problemem był źle dobierany repertuar. Patrząc na niego od początku programu widziałem go w repertuarze Freedy'ego Mercury'ego, ewentualnie w kawałkach z mocnym, rockowym brzmieniem. On wybrał (lub jemu wybierano) tragiczne piosenki, jak np. I'm Believer. Wydaje mi się, ze odpadł za szybko, ale to tylko i wyłącznie jego wina.

SWEET REBELS

Zdecydowanie najgorszy zespół całego programu. Nie wiem, jakim cudem weszły do finału, nie wiem, jakim cudem wystąpiły aż w trzech finałowych odcinkach. Uroda i sex appeal tuszowały wokalne braki. W grupie prezentowały się jeszcze jako tako, ale kiedy dziewczyny zaczynały śpiewać oddzielnie moje uszy płakały. Byłem ich zdecydowanym przeciwnikiem od samego początku.

MATS MEGUENNI

Oczarował wszystkich w jurorskich domach. Potem było dość średnio, a chłopak ma spory potencjał. Jego wrogiem, podobnie jak w przypadku Malcolma był zły repertuar. "Uptown Girl" wykonane zupełnie bez mocy. Zresztą właśnie włożenie w Matsa energii zakończyło się fiaskiem. On jest stworzony do śpiewania łagodnych, soulowych piosenek, wtedy wypadłby o wiele lepiej, a tak tylko szkoda, że na jego miejscu nie pojawiła się Ada Styrcz.

DZIEWCZYNY

Najlepsze, najbardziej jazzujące, piękne, chillujące, wszechstronne, rozkochujące od pierwszego wykonania, idealne. Przegrały w dogrywce z Małgosią Stankiewicz, co tylko pokazało, że stan psychiczny Wojewódzkiego nie jest w dobrym stanie. Co prawda ich wykonanie "Empire State of Mind" nie było najlepsze, ale "All That Jazz", "Sway" czy tak naprawdę każdy inny ich kawałek zostawiał całą konkurencję daleko w tyle (w sieci jeszcze tylko TEN utwór znalazłem). Żałuję, że nie ma ich w finale. Czekam na moment, kiedy będę miał na półce ich płytę.

MAŁGOSIA STANKIEWICZ

Najstarsza uczestniczka programu wzbudzała kontrowersje od początku. "Gdzie ta stara się pcha", "nie ma akcentu" etc. Małgosia przemykała przez kolejne odcinki całkiem zasłużenie. Nigdy nie była najlepsza, ale nigdy też nie była najgorsza. W swoim ostatnim odcinku wykonała trzy genialne utwory. "Co mi Panie dasz?" WOW, we wcześniejszym programie "Aleją gwiazd" WOWx2. Kapitalna. W dogrywce przegrała z Michałem Szpakiem. Niezasłużenie. Była od niego lepsza w każdym z trzech występów podczas odcinka. Bardzo sympatyczna osoba, życzę jej jak najlepiej i żałuję, że nie ma jej w finale.

Zanim przejdę do finałowej trójki coś o innych równie ważnych postaciach:

PROWADZĄCY - Jarosław Kuźniar

Dla mnie człowiek znikąd. Nie błyszczy jak duet Hołownia/Prokop, ale daje radę. Oceniłbym go na trzy z maleńkim plusem, bo z każdym odcinkiem jest coraz lepszy, widać jak bardzo się stara. Showman z niego żaden, ale funkcji podołał. Nie przeszkadza, nie zagaduje zbytnio. Jest i tyle.

JURY:

Kuba Wojewódzki - opiekun grupy do 25 lat. Po pierwsze zły dobór swojej finałowej trójki. Styrcz i Kłys powinny się w niej znaleźć. Zabił potencjał Matsa, imho również źle dobiera niektóre utwory Adzie Szulc. Zdecydowanie najgorszy juror, nieobiektywny, wcinający się w słowo, rzucający nieśmieszne komentarze. Słabo, Kubo.

Maja Sablewska - opiekunka zespołów wokalnych. Miała najsłabszą grupę, ale za to, co zrobiła z Dziewczynami, powinni ją ozłocić. Poza tym stara się być obiektywna, nie daje się ponosić emocjom, chyba najbardziej kompetentna z jurorów, a na początku wydawało się, że będzie w dalekim tle.

Czesław Mozil - opiekun grupy powyżej 25 lat. Miał dwie bardzo charakterystyczne postacie. Panią Małgosię i Gieńka Loskę, który jest głównym faworytem do wygrania. Sympatyczny Duńczyk, mota się w wypowiedziach, nie potrafi się wysłowić, trochę obawia się krytykować, ale nie da się go nie lubić.

FINAŁ

MICHAŁ SZPAK

Chyba każdy ma z nim problem. Na początku irytował nadmierną ekspresją. Teraz się okiełznał i nie rzuca się po scenie. Na początku myślałem, że potrafi śpiewać, dobre występy na początku programu, ale w poprzednim odcinku przekonał wszystkich, że śpiewać nie umie. Zabić trzy klasyki, trzy utwory, które kocham w jednym odcinku to przesada. Californication, Wspomnienie, Imagine. Wszystko to wołało o pomstę do nieba. Niewątpliwie przepchany przez jury, ma wzbudzać kontrowersje, więc je wzbudza. Często mówi się o nim, że Polska nie jest gotowa. Jeżeli byłby naprawdę dobry to umiejętnością śpiewania, a nie pokazywanie umiałby zyskać fanów. No, ale po tym co zrobił w poprzednią niedzielę, jestem na nie i "nie wiem, co bym mu zrobił, jakbym go spotkał na schodach".

ADA SZULC

Nie spodziewałem się będzie w finale. Ba, nie spodziewałem się, że będzie w finałowej dziewiątce. Dobry głos, ale brak mi mocy, sceniczności, czegoś co przekonałoby mnie do tej dziewczyny. Dobre wykonania ("Feeling good") przeplata słabymi, czasem zupełnie bez energii i bez pomysłu na wykonanie utworu. Na początku wolałem ją w spokojniejszych piosenkach, teraz już sam nie wiem, kiedy i czy chcę jej słuchać. Jeżeli trafi z repertuarem i wykonaniem, to może zamieszać.

GENIEK LOSKA

Faworyt od początku do końca. Postać. Osobowość. Charyzma. Bez słabego wykonania. Nie wiem, co więcej można o nim napisać, bo coraz go więcej w mediach. Wyślę sms, żeby go wesprzeć. Mam nadzieję, że wygra. Aha, i błagam, dajcie mu jakąś piosenkę Ryśka Riedla do zaśpiewania, on jest do tego stworzony.

PS. Złapałem wczutkę w program telewizyjny. Źle ze mną.

Strefa klasyków: The Riddle [21]

2011-05-30T19:12:00.001+02:00

Mam siedem lat. Regularnie wstaję na długo przed godziną 6. Idę do pokoju z telewizorem. Włączam. Gapię się przez kilkanaście minut w napis informujący mnie, że nadawanie programów rozpoczyna się o szóstej. Czekam. W końcu zaczyna się "Piosenka na życzenie". W niej ATC "Around The World", Antique "Opa Opa", Liroy z Lionelem Richie "Hello", aż w końcu pojawił się zielony ekran. Na nim stworek zrobiony z kilku białych kresek przemierza sobie świat, spotyka w nim potwora, dziewczynę, a wszystko to w rytm jednego z najbardziej chwytliwych motywów ever. Mało kto wie, że to nie Gigi D' Agostino jest twórcą tego klasyka, autorem jest Anglik Nik Kershaw, który z "The Riddle" zrobił singiel płyty o tym samym tytule z 1984 roku .

Co jest przyczyną sukcesu "Zagadki" sprzed 27 lat? Czy jest to piękny, młody Nik Kershaw? Czy są to jego włosy, których nie powstydziłby się wokalista Akcentu? Czy może są to jego ruchy na teledysku, obrazujące tekst? Ot, prawdziwa zagadka. Jednak koniem, na którego stawiam jest motyw przewodni piosenki, wkręcający, wbijający się w uszy i chodzący za słuchaczem przez całe życie. Gigi D' Agostino pod koniec 1999 roku dał temu hitowi drugie życie. Mocno odświeżył kawałek, dodał bębny, które powodują, że można głową zniszczyć sufit. Dodatkowo ten prosty, rysunkowy klip tylko pomnożył kilka razy efekt odbioru tego utworu. Zawsze, ale to zawsze ciekawiło mnie to, co wydarzy się dalej. Kogo spotka na swojej drodze ten ludek? Dokąd dojdzie? Jak to się skończy? Wersja Włocha mimo tego, że ma już ponad dekadę, dalej jest świeża, nadaje się na imprezę i można przy niej się bawić. (Niesprawdzone info, bo ja przecież nie chodzę na potańcówki).

NIK KERSHAW - THE RIDDLE (1984)

GIGI D'AGOSTINO - THE RIDDLE (1999)

Скрябiн - Любити платити

A to co za ruskie znaczki? - zapyta pewnie niejeden czytający strefę. A to kawałek ukraińskiej grupy Skriabin, oparty na motywie z "The Riddle" całkiem przyjemny, polecam.

- A czemu nie było nic o tekście, Jose, no co ty? - zapyta niedoszły poeta.

- A nie było, bo tu nie o to tekst chodzi, a poza tym:

Walka o wiarę

2011-05-29T13:14:00.000+02:00

Odkąd zacząłem się poruszać po internetowych forach czy to tematyce muzycznej, czy to o tematyce sportowej, zawsze wielkie emocje wzbudza temat dotyczący wiary. Najczęściej cały temat polega na walce ateistów z wierzącymi. Jedni chcą przekonać, że wiara to głupota, Boga nie ma, bo Go nie widać. Kościół to zło, bo księża to pedofile, którzy śpią na pieniądzach. Wierzący odpierają argumenty, starają się odgryzać i tak toczy się nigdy nie kończąca się dyskusja.

Kto jest gorszy - wojujący ateista czy fanatyczny katolik? Nie wiem. Pewne jest to, że i jeden i drugi nie ma pojęcia o tym, jakie wartości wyznaje. Rozumiem i szanuję świadomych niewierzących. Im niepotrzebne są akty apostazji, nie próbują wmawiać katolikom, że ich wiara jest durna. Starają się przeżyć jak najlepiej swoje życie, są dobrymi ludźmi, tyle, że nie wierzą w obecność Boga. Wojujący ateiści próbują jak najbardziej zaznaczyć swoje poglądy. Manifestują o to, żeby nie było krzyży w szkołach, z pogardą wyrażają się o wierzących, ostro dyskutują, burząc wizerunek zwykłego ateisty. Z drugiej strony mamy fanatycznych katolików. Na serwisie YouTube można znaleźć pewnego księdza, mówiącego w kazaniu, że seks to zło. Niedawno pojawił się też film z człowiekiem, który ostro wypowiada się o ateizmie (przyznam, że nie oglądałem całości, bo nie chciałem sobie psuć nerw). I jeden, i drugi nie do końca rozumieją znaczenie słowa katolik. Zresztą takich ludzi jest więcej. Ludzie, którzy pod Pałacem Prezydenckim z nienawiścią wypowiadali się o prezydencie, władzy czy Rosjanach, też z katolicyzmem nie mają ze wiele wspólnego. Jest takie powiedzenie: "Chodzenie do kościoła tak samo czyni Cię Chrześcijaninem jak stanie w garażu czyni Cię samochodem". Racja. Co z tego, że pójdę na Mszę w niedzielę, jeżeli wyznaję zupełnie inne wartości, niż te propagowane przez Jezusa? Wojujący katolicy również burzą obraz zwykłego katolika. O tych walkach między wierzącymi a ateistami mówi św. Piotr w swoim liście:

Pana Chrystusa miejcie w sercach za Świętego i bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest. A z łagodnością i bojaźnią [Bożą] zachowujcie czyste sumienie, ażeby ci, którzy oczerniają wasze dobre postępowanie w Chrystusie, doznali zawstydzenia właśnie przez to, co wam oszczerczo zarzucają. Lepiej bowiem - jeżeli taka wola Boża - cierpieć dobrze czyniąc, aniżeli czyniąc źle. Chrystus bowiem również raz umarł za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was do Boga przyprowadzić; zabity wprawdzie na ciele, ale powołany do życia Duchem.

Jeżeli walczyć, to dobrem.

Kaliber 44 - 3:44 (2000) - recenzja

2011-05-28T14:19:00.000+02:00

Dawno rap nie nudził mnie tak, jak obecnie, Od jakiegoś tygodnia słucham tylko pojedynczych kawałków albo blendów 2stego i odliczam dni, które zostały do premiery "Bajek robotów". W całości nie wchodzi mi żadna płyta. Sprawdziłem "Czystą brudną prawdę" Sokoła i Marysi Starosty i przyznam, że nawet spodobał mi się ten album, jeszcze przez cztery dni to najlepsza płyta w tym roku, ale katować tego ciągle się nie da - to nie ten klimat. Na rozkładzie znalazł się też DJ Czarny/Tas z "Passion, music, hip-hop", tutaj poza genialnym kawałkiem tytułowym nie ma nic ciekawego. Z "ARTcore" Art of Beatbox utożsamiam się z kawałkiem Zeusa "Mam dość rapu". Nawet Weny nie sprawdzałem, bo z moim stosunkiem do niego jestem przekonany, że wyłączyłbym "Dalekie zbliżenia" po pierwszej minucie. Wkurzałem się tak na ten rap i słuchałem wszystkiego na opcji "random", gdzie rap mieszał się z Tori Amos, Bobem Dylanem (sto lat, staruszku), Elvisem Presleyem i The Offsprings, aż w końcu trafiłem na coś, co przykuło moją uwagę. Był to kawałek "Konfrontacje" Kalibra 44.

"3:44" nie słyszałem co najmniej trzy lata. Dawno zapomniałem, że istniało kiedyś coś takiego jak Kaliber 44. Dziś wróciłem do jedenastoletniej już produkcji i jestem pod wrażeniem tego, jak ten album zachował świeżość i jak dalej potrafi wkręcić. Większość tekstów dalej znam na pamięć, ba nawet pamiętam kolejność kawałków. Z uśmiechem na twarzy wróciłem do czasów, kiedy w gimnazjum byłem psychofanem wszystkiego z pod szyldu K44, PFK, a ulubionym raperem był Mag Magik I. Wartość sentymentalna tego krążka dla mnie jest przeogromna. To jedyny album, którym jarałem się kiedyś, a teraz wracam bez zażenowania. "Kinematografii" albo "Księgi tajemniczej" słuchać po prostu nie mogę.

Każdy chyba jednak przyzna, że takie kawałki jak "Normalnie o tej porze" czy wspomniane wcześniej "Konfrontacje" w ogóle się nie zestarzały. Kto nie zna na pamięć, ten nie wie co to polski rap. Dodajmy do tego prześmiewcze "Litery" ("Ale bez telewizji ja nie zasnę, nawet gdy Sung-Hi Lee zrobi mi laskę"), legendarne "Baku Baku to jest skład" czy doskonale chilującą "Wenę" i mamy klasyczny album. Co prawda czasami warstwa liryczna pozostawia wiele do życzenia, ale kogo to obchodzi, jeżeli słuchamy genialnie wyprodukowanej płyty z dwiema takimi postaciami na majku?

Aż szkoda, że Kaliber się rozpadł. Abradab dalej jest w formie, poprzedni rok należał do niego, dobra płyta, świetny występ w "Męskim graniu". Joki niestety jest zdecydowanie za mało. On samą charyzmą zjadał pół sceny, ostatnio dał zwrotkę na "Czarnym złocie" i potwierdził to, że dla niego miejsce na polskiej scenie będzie zawsze. Wystarczy tylko, żeby chciało mu się na nią wrócić. Wiem, że to niemożliwe i rzucam tylko pobożne życzenia, ale nowy Kaliber to byłoby coś.

Łezka w oku, poczułem się kilka lat młodszy.

Dzieci i ryby głosu nie mają?

2011-05-23T21:52:00.000+02:00

Renata Przemyk, Kim Nowak, Voo Voo i Myslovitz - te gwiazdy uświetnią Festiwal 4M Mińsk Mazowiecki Miasto Muzyki. Nie ukrywam, że podczas trzydniowej fety najciekawiej zapowiada się druga odsłona festiwalu (4 czerwca). Najpierw coraz bardziej prestiżowy konkurs Rock In Mińsk Fest, a na deser występy całego klanu Waglewskich. Przyznam na wejściu, że Voo Voo znam pobieżnie, za to interesuje mnie, co pokaże Kim Nowak - nowy projekt Fisza. Z tego, co wiem nie ma żadnych szans na to, że Wagiel będzie rapował, ale może to i lepiej. Dlaczego? O tym niżej.

Pisząc notkę o "raperach, którzy nie umieją rapować" nieświadomie pominąłem Fisza. Młody Waglewski to na polskiej hip-hopowej scenie postać już nieco zapomniana. Dla mnie jest teraz przede wszystkim redaktorem w Trójce, prowadzącym wraz z ojcem Magiel Wagli. Za to, że dzięki niemu mogłem usłyszeć w Polskim Radiu "Award Tour" A Tribe Called Quest jestem mu dozgonnie wdzięczny. Teraźniejszość Fisza jako muzyka to Kim Nowak, grupa, w której tworzy razem z bratem (Emade) oraz gitarzystą Michałem Sobolewskim. Trzeba jasno powiedzieć, że ten skład nie wnosi nic nowego. Powielane schematy, czasem ma się wrażenie, że to tylko spolszczone wersje zagranicznych kawałków. Co prawda Emade i Sobolewski dają radę znakomicie, ale z Fisza wokalista rockowy jest marny i ojcu może czyścić buty. Niemniej jednak od pierwszego odsłuchu płyty chciałem ich zobaczyć na koncercie, bo ten materiał na żywo może sprawdzić się idealnie. Jak będzie, to się okaże. Ale wróćmy do Fisza - rapera. Wydawałoby się, że początek powinien mieć łatwy. Ojciec - legenda, szybkie wejście w muzyczne kręgi i wielka kariera. Było i jest troszkę inaczej.

Bartosz Waglewski zadebiutował w 2000 roku albumem "Polepione dźwięki". Album był czymś nowym na polskiej scenie, odbił się echem, bla, bla, bla. Przede wszystkim, myśląc o debiucie Fisza mam jedno skojarzenie - Czerwona sukienka. Pierwszy kawalek hip-hopowy, jaki usłyszałem, najlepszy polski storytelling, najlepszy kawałek Fisza. Można powiedzieć przepis na to, żeby odnieść sukces. Owszem, udało się. Tylko, że Waglewski stał się niewolnikiem tego kawałka. Po każdej płycie pojawiały się głosy, że "szkoda, że nie ma takiego numeru, jak Czerwona sukienka". Fisz nigdy nie przeskoczył tego kawałka i ma opcji, żeby kiedykolwiek nawet zrównał się z nim. Dlaczego? Dlatego, że młody Wagiel to ulubiony raper niedźwiedzi, które chcą zapaść w zimowy sen.

Kiedy dowiedziałem się, że Fisz ma wystąpić w Mińsku, od razu wróciłem do kilku jego płyt. Przeleciały ukradkiem, nic nie zapamiętałem. Następnego dnia zrobiłem kolejne podejście. Zdarzały się dobre kawałki. Sporo dobrych tekstów, Świetnie bity od Emade (szczególnie na "Heavi Metalu"). Ale te albumy w całości były tak nudne i ciężkostrawne, że nie dawałem rady słuchać ich w całości bez zrobienia sobie ogromnego kubka kawy.

Nie, nie mam w planach zostać największym hejterem Fisza. Lubię go jako osobę, kilka jego kawałków to klasyka, zdarzają mu się dobre storytellingi, ale to nie zmienia faktu, że jest jak najnudniejszym polskim MC (ale Ras już depcze po piętach), najbardziej offbeatującym raperem, nawijać kompletnie nie potrafi, no i czasem te teksty są tak bezsensowne, że głowa mała. Pewne jest, że z cienia ojca nie wyjdzie. Nie ma takiego głosu, nie ma takich tekstów, nawet charyzmy względem Wojtka mu brakuje. Fisz, jak prawdziwa ryba nie ma głosu przy legendzie ojca. Oczywiście zestawianie ich razem może nie jest odpowiednie, bo jeden to rockman, drugi to... no i nie wiem czy nazwać Fisza raperem czy rockmanem, czy kimkolwiek innym. W każdym razie bloger ma to prawo, że porównać może wszystko.

Początkowo miałem napisać notkę mocno krytykującą młodego Waglewskiego. Potem włączyłem "Heavi Metal". Zdecydowanie najlepsza jego płyta, produkcja po prostu genialna (wiem, powtarzam się). Zacząłem szukać plusów, gdziekolwiek się dało. Wypisałem chyba wszystkie wady i zalety, jakie znalazłem. Napisałem notkę i wiecie co? Cieszę się, że już nie muszę go słuchać, żeby wyrobić sobie opinię albo nie pominąć czegoś ważnego.

PS. Na koncercie i tak będę skakał.

Pamięć ulicy - opowiadanie

2011-05-15T19:43:00.000+02:00

Miasto zaczynało usypiać. Na pustoszejących ulicach tylko z rzadka można było usłyszeć naciskane przez zdenerwowanych kierowców klaksony. W autobusach i tramwajach znajdowało się coraz mniej pasażerów. Był to jeden z pierwszych, ciepłych wieczorów tej wiosny. Większość mieszkańców opuściła domy na weekend, by rozpocząć grillowy sezon na działkach, młodzi mężczyźni wyszli do barów, żeby obejrzeć w gronie kibiców sobotni mecz na szczycie Premier League, pijąc przy tym kilka kufli zimnego piwa, a ich kobiety w domach urządzały sobie babskie spotkania przy winie. Chodnikami oświetlonymi żółtym blaskiem lamp przemieszczało się już niewielu przechodniów. Znalazła się wśród nich para młodych ludzi, którzy nie wiedzieć czemu spacerowali jedną z ulic w centrum miasta. Po swojej prawej stronie mieli widok na kilka aut, które zatrzymały się na czerwonym świetle, a po lewej mieli ogromny, pomazany mur, którym ogrodzony był lokalny zakład firmy. Chłopak obejmował dziewczynę w talii i prowadził ją wzdłuż ulicy. Nie rozmawiali zbyt dużo, oczywiście nie dlatego, że było to ich pierwsze spotkanie i byli zestresowani swoją obecnością. Znali się już dość długo, dawno przeszli etap romantycznych randek, kolacji przy świecach i pierwszego obiadu z rodzicami. Dziś zmierzali prosto do wyznaczonego sobie wcześniej celu, jakim była ławka postawiona kilkanaście metrów przed skrzyżowaniem. Zanim dotarli do swojego miejsca minęła ich grupa ludzi. Wszyscy z nich mieli na głowie kaptury oraz charakterystyczne czapki z daszkiem. Nie można było dostrzec ich twarzy, jedynie słysząc ich głosy można było stwierdzić, że są kilka lat młodsi od niemalże niezauważonej przez nich pary. Jeden z nich, jadący obok nich na deskorolce wpadł przypadkowo na dziewczynę. Jej partner obrzucił go morderczym wzrokiem i syknął:
- Uważaj trochę, gnoju, co?
Deskorolkarz nawet nie usłyszał tej groźby, uniósł tylko dłoń w przepraszającym geście i poprawił słuchawkę, która wypadła mu z ucha.
- Pieprzony gówniarz, myśli, że jak założy sobie kaptur na łeb i włoży słuchawki w uszy, to wszystko mu wolno. Sukinsyn, pewnie rodzice są z ciebie dumni – krzyknął w stronę oddalającego się chłopaka.
- Daj spokój, Michał, przecież nic się nie stało – odpowiedziała łagodnym głosem dziewczyna, po czym usiadła na ławce, do której zdążyli już dojść - To tutaj - powiedziała, wtulając się w ramię chłopaka.
- Teraz mi o nim opowiesz? - zapytał, patrząc na znikającą za rogiem grupę ludzi.
- Naprawdę chcesz tego słuchać, Michał?
- Tak, przecież był twoim bratem. Zresztą widzę, jak się z tym męczysz. Lena, musisz się komuś wyżalić.
Lena wzięła głęboki oddech i uciekając od oczu Michała zaczęła cicho mówić.
- Daniel był jednym z nich.
- Z nich? Też wałęsał się w czarnych bluzach i nosił za szerokie spodnie? To już chyba wiem, jak ta historia się skończy.
- Przestań, nic nie rozumiesz. Daj mi skończyć.
- Dobrze, już dobrze – powiedział uspokajającą i ironicznym tonem dodał: – zamieniam się w słuch.
Lena prychnęła gniewnie, zdecydowała się jednak na kontynuowanie historii
- Na początku śmiałam się z niego. Wyglądał dziwnie, ta cała otoczka nie pasowała do niego. Wiesz, to był taki typowy grzeczny chłopiec, a teraz zaczął zakładać inne ubrania. Zbuntował się jak każdy nastolatek, co chce pokazać swoją inność, niezależność. Kiedy czasem sprzątałam u niego w pokoju, widziałam masę kartek, na których malował różne słowa, jakieś obrazki, naprawdę różne rzeczy się tam znajdowały. Szybko robił postępy, chwalił mi się czasami, że jego prace podobają się innym. Ciągle mówił mi o graffiti, opowiadał o swoich idolach, pokazywał ulubione prace. Wydaje mi się, że byłam jedyną osobą, która traktowała jego pasję poważnie – Lena na moment przerwała opowiadanie, żeby zebrać myśli i ułożyć kilka kolejnych zdań, potem zaczęła mówić dalej: - Wiesz, rodzice ciągle się z niego śmieli, ojciec złościł się widząc, jak się ubiera. Mówił mu, że wygląda jak ćpun. Wtedy Daniel przestał z nimi gadać. Ja doceniłam go, kiedy zobaczyłam, że wszystkie swoje pieniądze przeznacza na nowe flamastry. W końcu kupił pierwszą puszkę farby. Oczywiście nikomu o tym nie powiedział, dopiero jak namalował coś w jakimś opuszczonym budynku pokazał mi zdjęcie zrobione telefonem z tym malunkiem. Zresztą, jaki tam malunkiem, to był tylko jego pseudonim, jeszcze ledwo go rozczytałam. Było tam napisane tylko Komon. Taką sobie wybrał ksywkę, oczywiście sam to wymyślił, bo nikt tak do niego nie mówił. Zapytałam, czemu tak się przezwał. Odpowiedział, że spolszczył sobie pseudonim jego ulubionego rapera. Zaczął mi puszczać jego piosenki, pokazywał przetłumaczone teksty, opowiadał z takim zaangażowaniem, że wiedziałam, że całe to graffiti, ta kultura hip-hop, jak on o tym mówił, to dla niego po prostu wszystko. Zgadnij, dlaczego spolszczył ten pseudonim - Lena spojrzała na Michała z uśmiechem.
- Dlatego, żeby nie kserować? - odparł chłopak, zdając sobie sprawę, że ta odpowiedź jest zbyt prosta.
- Nie - dziewczyna uśmiechnęła się szerzej - nie lubił litery "c". Mógł namalować "o", ale "c" nigdy mu nie wychodziło. Przynajmniej on tak twierdził. Omijał tę literę, jakby była przeklęta.
- Ta, widzę, że był tak dziwny, jak jego siostra – Michał próbował rozładować atmosferę nieco patetycznego opowiadania Leny, spotkał się jednak z jej rozzłoszczonymi źrenicami. – Dobra, już nie przerywam, mów dalej.
- Dalej wszystko poszło szybko. Pewnego dnia rodzice dowiedzieli się, że Daniel maluje. Wiesz, dla nich to był zwykły wandalizm, malowanie w windach, zamazywanie pomników i takie tam. Był straszny dym w domu. Daniel zabrał plecak z puszkami i wybiegł z domu. Po kilku godzinach zadzwoniła policja, żeby powiedzieć nam, że nie żyje - Lena odetchnęła głęboko, otarła spływającą po policzku łzę i mówiła dalej: - O wszystkim dowiedziałam się z bloga jakiegoś kolegi Daniela. Opisał wszystko. Ten mur to jakaś kolebka tutejszych writerów. Każdy chce tu coś namalować, napisać swój pseudonim, to podobno strasznie ważne miejsce. Z tego co pisał ten bloger Jamie, to Daniel długo się przygotowywał do przyjścia tutaj. Chciał namalować coś naprawdę dobrego. Byli tutaj w czterech, Daniel zdążył napisać tylko "KOMO" potem z dwóch stron wyszli ochroniarze z tego zakładu. Oni wcześniej złapali już kilku writerów i dość mocno skopali im tyłki. Daniel i kumple zaczęli uciekać, chcieli przebiec przez ulicę. Daniel zaczepił stopą o tramwajową szynę, motorniczy nie zdążył wyhamować, dalej chyba się już domyślasz. Dziś mija rok... - ostatnie słowa Lena wypowiedziała łamanym głosem.
- Spokojnie, kochanie - Michał objął ją i poczuł jej mokry policzek przy swojej twarzy. – Nie płacz już. Nie wrócisz mu życia, a szkoda wypłakiwać oczu. Już dobrze – dodał, głaszcząc ją po włosach.
Pomilczeli przez kilka chwil. Gdy Lena uspokoiła się, wzięła leżącą obok torebkę i wstała z ławki.
- Chodź - powiedziała - tam z drugiej strony muru jest ten niedokończony napis. Nie widziałam go od momentu, kiedy ten Jamie opisał wszystko na blogu. Zapalę tam znicz.
Zaczęli wolno iść w zamierzonym kierunku, kiedy za rogiem zaczęły się okrzyki.
- Wypierdalać stąd! – krzyczał przeciągając sylaby chrapliwy głos. - Łap ich, trzeba w końcu nauczyć tych śmieci porządku
Zza rogu wyskoczyła ta sama grupa ludzi, która mijała ich wcześniej. Kilku z nich miało puszki farby w ręku, wszyscy uciekali, przepychając się między parą zakochanych. Cała sytuacja trwała nie dłużej niż kilkadziesiąt sekund. Młodzi szybko uciekli przed dwoma grubawymi ochroniarzami, z których żaden nie nadawał się do sprinterskich pościgów.
- Boże kochany, oni dalej niczego się nie nauczyli - powiedziała smutno Lena i powoli zaczęła szukać napisu swojego brata. Znalazłszy go, otworzyła szeroko usta, a z dłoni wyleciał jej szklany znicz, roztrzaskując się na betonowym chodniku. Nad napisem znajdowała się namalowana postać, łudząco podobna do Daniela, a cztery litery zostawione przez niego zostały przekształcone w napis:

KOMON
12.02.1990-13.05.2007
PAMIĘTAMY

Przesłuchawszy [11]

2011-05-09T19:06:00.000+02:00

Odświeżę cykl, o którym sam dawno zapomniałem. Trafiłem na niego sprzątając na blogu i przypomniałem sobie czasy, w których zachwycałem się każdą płytą Dylana i opisywałem płyty, których już zupełnie nie pamiętam ("Moja gra" Wojtasa). Dziś wracam z cyklem, bo znalazłem dwie godne polecenia płyty, a nie ma co pisać oddzielnych, szerokich recenzji.

Common - Be (2005)

Dawno nie słuchałem płyty, która trafiłaby do mnie w 100%. Świetnie dobrane tematy Common wykorzystał perfekcyjnie. "Faithful", "Testify" (kapitalne wejście na bit) czy "Love is..." to liryczny popis autora. Jego kolejne atut to charyzma. Może Common nie posiada wgniatającego w fotel flow, ale chce się go słuchać, przyciąga słuchacza i co dla wielu słuchaczy z Polski ważne nawija wyraźnie i można go bez problemu zrozumieć bez pomocy lyricsów.Wszystko to poparte jest genialnymi podkładami. 9 beatów Kanye Westa (udziela się też wokalnie) i 2 nieodżałowanego Dilli. Uwielbiam takie bity. Chyba nigdy nie słyszałem też lepszego intra i outra. Początek albumu chwytliwy i zachęcający do słuchania dalej, a w zakończeniu dzieci pytane o to, kim chciały by zostać w przyszłości ("I wanna be a wrestler") i kilka rad, które ładnie zamykają album i wprawiają słuchacza w lekką zadumę. 11 kawałków to z jednej strony niedużo i chce się usłyszeć coś więcej, z drugiej strony tyle utworów nie nudzi i można je zapętlać w nieskończoność. Niektórzy mogą nazywać tę płytę zbyt cukierkową, ale dla mnie "Be" to osobisty klasyk. Stawiam wyżej niż owianie większą legendą "Ressurection".

Common - Testify

Nas & Damian Marley - Distant Relatives (2010)
Doskonała kolaboracja świata rapu ze światem reggae. Pierwsze skrzypce gra tutaj nurt wywodzący się z Jamajki, a syn legendarnego Boba Marleya po raz kolejny udowadnia, że nie musi się kryć w cieniu ojca, ba, jego wszechstronność, głos i styl podchodzą mi o wiele bardziej niż klasyki z gatunku reggae. Nas, choć czasem nie potrafi odnaleźć się na takich podkładach, również jest na bardzo wysokim poziomie (wejście w "Strong Will Continue" powoduje ciary na plecach). Poza tym świetnie tekstowo, ukazane tematy borykającego się z wieloma problemami Czarnego Lądu. Podnoszące na duchu "Count Your Blessings", pomysłowe "Land of Promise", "My Generation" z kapitalną zwrotką Lila Wayne'a czy "In His Owm World" z przepięknym refrenem Stephena Marleya to numery, obok których nie można przejść obojętnie. Bez wątpienia jedna z lepszych płyt w 2010 roku.
Nas & Damian Marley - As We Enter

85 dni

2011-05-06T19:36:00.000+02:00

Czyli niecałe trzy miesiące. Tyle zostało do wyjścia XXXI Pieszej Pielgrzymki Podlaskiej na Jasną Górę. Powoli zaczyna się czuć atmosferę (tak już teraz). Jak widać po prawej jest plakat z hasłem tegorocznej pielgrzymki. Trasa taka jak zawsze, czekam na więcej informacji, choć to pewnie dopiero przy zapisach. Mam nadzieję, że w tym roku dopisze ekipa, kilka osób się zadeklarowało i oczekuję dotrzymania słowa, no i mają być nowe pola namiotowe w Dęblinie i gdzieś tam jeszcze z tego co pamiętam. Atmosferę podgrzała mi pieśń "Nie lękajcie się" zaśpiewana w naszym kościele chyba po raz pierwszy. Hymn poprzedniej pielgrzymki momentalnie przywołał wspomnienia i pierwszy raz poczułem, że do wyjścia pozostało już niewiele czasu, bo co to jest te 85 dni. Przejrzałem też swoją zeszłoroczną relację. Obiecuję, że w tym roku spiszę się lepiej, nie będzie marudzenia i poprawię styl, bo "spoko, spoko" albo "ale jest ciężko" to powoduje tylko śmiech. Postaram się, żeby było rzetelniej.

Coby pozostać w temacie Kościoła, o którym dawno nie pisałem (poza notką o Dajczerze) to przeczytałem ostatnio słynny wywiad-rzekę z papieżem "Światłość świata: Benedykt XVI w rozmowie z Peterem Seewaldem". Książkę opisuje dokładnie nota wydawcy na tylnej okładce:
Benedykt XVI odważnie o grzechach Kościoła.

Wywiad, który wstrząsnął opinią społeczną na całym świecie.

Papież pytany o:
- sekularyzację Europy Zachodniej,
- etykę seksualną,
- molestowanie dzieci przez duchownych,
- zdjęcie ekskomuniki z biskupów lefebrystów,
- sposób odnalezienia się Kościoła we współczesnym świecie
zaskakuje szczerością, burzy wizerunek "pancernego kardynała".

Od siebie dodam, że Benedykt XVI okazuje się niezwykle skromnym i sympatycznym człowiekiem. Po śmierci Jana Pawła II długo nie moglem się przyzwyczaić do nowego Ojca Świętego. Media kreowały go na strasznego konserwatystę, wytykały mu kontrowersyjne decyzje. Z papieża śmieli się też satyrycy, szczególnie z "Pozdrawiam serdecznie wszystkich Polaków". Mój stosunek do niego stopniowo zmieniał się in plus, może nie miałem jakichś specjalnych powodów, ale polubiłem Benedykta za wiecznie pogodny wyraz twarzy, za reagowanie na nadużycia seksualne w Kościele i za próbę nawiązywania dobrych stosunków z prawosławiem, żydami i muzułmanami.

W wywiadzie Ojciec Święty również mówi o potrzebie budowania wspólnoty wszystkich chrześcijan. Wyjaśnia też rozdmuchaną przez media sprawę zdjęcia ekskomuniki z lefebrystów. Okazuje się, że to żaden jego wymysł tylko po prostu takie jest kanoniczne prawo i Benedykt XVI inaczej postąpić nie mógł. Papież tłumaczy też wyrwane z kontekstu słowa o prezerwatywach wypowiedziane podczas pielgrzymki do Afryki. Media interpretowały to jako coś w stylu: "Prezerwatywy zwiększają liczbę chorych na AIDS", chodziło zupełnie o co innego (cały tekst można znaleźć w książce, jest też w internecie), ale media oczywiście wiedzą lepiej. Polecam wywiad, a ja muszę częściej sięgać po publikacje Watykanu.

Porządki

2011-05-05T11:20:00.000+02:00

Blog ma już 2,5 roku i prawie 250 wpisów. Przez ten kawał czasu zmieniło się wiele rzeczy, począwszy od technicznych spraw jak zmiana wyglądu czy sporo nowych gadżetów, przez całkiem dużą ilość odwiedzających i lubiących bloga na FB aż po zmianę stosunku autora do świata, siebie, muzyki etc. Idzie za tym to, że wiele wpisów mocno się zdezaktualizowało, na niektóre patrzę z zażenowaniem. Dlatego postanowiłem, że przewietrzę bloga usuwając niepotrzebne według mnie wpisy. Poleci zapewne dużo notek, tych mniej i bardziej ważnych. Na pierwszy ogień pójdą najstarsze wpisy, które zostały napisane jeszcze wtedy, gdy chodziłem do gimnazjum. Cóż, zmieniła mi się mentalność zupełnie, nie ma sensu tego tutaj trzymać. Jak widać po lewej, najczęstszą etykietą przyłączaną do notek jest "bełkot", a ostatnio nie pisałem za wiele tylko po to, żeby coś napisać. Zaraz po wczesnych notkach poleci niedokończone opowiadanie "Spowiedź niedoszłego samobójcy". Patrzę na tego twora z politowaniem to raz, a dwa to wprowadzanie w błąd ludzi, którzy trafiają na "Spowiedź" wpisując w google "blog samobójcy". Samobójcą nie byłem, więc pewnie tylko irytują się widząc takie marne opowiadanie. Swoją drogą ciekawe, że tyle ludzi - notka ma 450 wyświetleń - jest zainteresowanych losami niedoszłych samobójców. Numer trzy do usunięcia to moja najsłynniejsza notka (he, he). Tu powody są zupełnie inne, być może kiedyś się z tego wytłumaczę. Od razu jednak mówię, że to NIE jest chęć zatuszowania sprawy, naprawy stosunków z urażonymi czy wycofanie się z tych słów. Zdanie dalej podtrzymuję. Usuwam. Po prostu.

Nie czyszczę bloga po cichu, żebyście mogli jeszcze poprzeglądać wpisy, jeżeli oczywiście chcecie. Zacznę pewnie od jutra, ale nie wpłynie to w żadnym wypadku na częstotliwość pojawiania się notek.